تکمیل شده حسرت اثر ریحانه اسفندیاری کاربر انجمن پاتوق رمان

[ریحانه اسفندیاری]

☑کد دلنوشته: ۰۰۴
عنوان: حسرت
نویسنده: ریحانه اسفندیاری
ژانر: تراژدی
ناظر: محسا
خلاصه:
در این زندگی من پر بودم از دریغ شدن‌هایی که حسرت بر دلم می‌گذاشت، در این زندگی من پر بودم از بغض‌هایی که گاه و بی‌گاه می‌شکست. پشت این لبخند دروغین روح مرده‌ام را دفن کردم آنچه تو از من دیده‌ای سکانسی از سینمای ظاهرم بود!

​

 

[arsha.Srmast~]

​

 

[ریحانه اسفندیاری]

حسرت یک آغوش بی‌منت ماند بر تنم
جسم ما زنده بر این یک‌نواختی هست.
می‌رسد روزی که دیگر از خاطرات
مانده یک نام و عکس از جسم من
می‌رسد روزی در این روزگار شاید هم تنها بماند سنگ قبری یادگار
می‌رسد روزی که پایان می‌دهم، بر حسرت بی‌پایان دلم!

 

[ریحانه اسفندیاری]

دل بزرگی که بار عظیمی به بزرگی سیاهی شب به دوش می‌کشد، هیچ‌گاه فرصتی برای زندگی ندارد.
او می‌داند حسرت هم‌سفرش هست و ظاهرش نیز همان مجسمه خندان!
قلبش سیاه‌ چاله‌ی درد می‌شود و هیچ‌کس باورش ندارد.
چشمش چشمه‌ی خون می‌شود و هیچ‌کس باور ندارد!

 

[ریحانه اسفندیاری]

آه از قلب شکسته، آه از قلب ناتپیده
آه از حرف‌های ناگفته و دل‌های شکسته
آه از دل و جسم سوخته... آه از این همه درد کشیده...
آه از این تنهایی
آه از این بی‌تابی
آه از این رنج و بی‌خوابی!

 

[ریحانه اسفندیاری]

نفسم بند می‌آید وقتی دلم ضعف می‌رود واسه اون شوق چرخش عقربه‌های ساعت!
نفسم بند می‌آید وقتی که می‌بینم غروب قلبم می‌رسد هر دم نزدیک‌تر!
نفسم بند می‌آید وقتی می‌شنوم دوباره یکی صدایم می‌زند به نامِ کابوسم.
نفسم بند می‌آید وقتی دوباره بغضم خفه می‌شود در عمقِ قلبم...
نفسم بند می‌آید وقتی دوباره مجبورم بگیرم اشک و نچکد رو گونه و خیس نکند پلک و دل و این حال بارونی غم‌خورده رو...

 

[ریحانه اسفندیاری]

گاهی خاطره‌هایی در اعماق دل وجود دارند که روشنایی‌شان به اندازه‌ی کور سویی نور هست!
امّا فقط خدا می‌داند که همان نقطه‌ی کوچک چگونه یک دل را به آتش می‌کشد.
خاطرات هر روز بیشتر از دیروز از ما فاصله می‌گیرند امّا داغ‌شان هر روز بیشتر از دیروز قلب و جان ما را به آتش می‌کشد... .

 

[ریحانه اسفندیاری]

شاید باید دوباره بازگشت به دیروز!
شاید نغمه‌های مادر را باید با زر نوشت بر تن این دل... .
من دور گشتم زِ این خانه و مهرش... من چشم بستم بر این خانه و صاحبانش... .
افسوس! افسوس که دیگر دیروز نمی‌آید!
افسوس که دیگر پل‌ها شکسته‌اند و کفش بازگشت به کودکی برایم تنگ شده است.

 

[ریحانه اسفندیاری]

حال دلم خوب نیست...!
ساعتم دیگر با تیک و تاک هر دم را با لبخند پشت سر نمی‌گذارد.
خنجری در قلبم فرو رفته و بیرون نمی‌آید... زخم عمیقی در دلم جا خوش کرده و خیال بیرون رفتن را ندارد.
غم در دلم لونه کرده و چشمانم به سختی اشک‌هایش را پشت سد صبر جمع نگه داشته!
غم که از حد بگذرد، دل حس پیری می‌کند! سن هرکس را دلش اندازه‌گیری می‌کند... .

 

[ریحانه اسفندیاری]

دل ما به همین ذره‌ای لبخند خوش است؛
نکند این شود دریغ از دلِ ما... .