اشعار مجموعه اشعار تسکین دردها اثر پروانه

[پروانه]

چنان چشمانش
به چشمان من شباهت داشت
که ما در آینه یکدیگر را
گم می‌کردیم .

 

[پروانه]

هزار اقاقیا
در چشمانِ تو هیچ بود..

 

[پروانه]

در کنار تو در کوچه
چهار فصل سال ناگهان گُل دادند
نرگسی در چشمان تو
گُل سرخی بر لبان تو
شقایق بر گیسوان تو
اقاقیایی در دستان تو
من در پیشگاه تو سکوت کردم…

 

[پروانه]

می‌خواهم بخوابم
پرنده‌ای به پنجره‌ من نوک می‌زند
از پنجره با حرمان جهان را نگاه می‌کنم
جهان ناگهان غرق در شکوفه‌ها، گل‌های شقایق و بنفشه است
پنجره را باز می‌گذارم
باران می‌بارد
در باران می‌گویم
بهار را یافتم
بهار آمد

 

[پروانه]

کجای آسمان خیالم
پناه گرفته ای.؟
که بی آنکه بخوانمت
آنگونه بر من
می‌باری
که از عطر نوازش حضورت
می توان دل را
در اوج پروانگی ها
به نظاره نشست...

 

[پروانه]

می‌دانم شب است،
کسی از شب بدی نخواهد دید.
اما من خوابم نمی‌آید،
دیریست که خوابم نمی‌آید.

گاهی اوقات
از آن هزاره‌های دور،
یک دقیقه آبی می‌آید
و مرا به مکث مشترکمان
گره می‌زند.

هی می‌روم به فکر،
شاید آب از آب تکانی خورد؛
اما باد از پنجره می آید،
دوری می‌زند از بی‌راهیِ خویش
و باز می‌گردد و باز من،
هیچ پیغامی برای شبِ بلند ندارم

 

[پروانه]

تا به حال صدایی بلند‌تر از صدای چشم‌ها شنیده‌ای؟!
تا به حال کسی همزمان از دو پنجره فریاد زده دوستت دارم؟!

 

[پروانه]

قرص کن دلم را با نگاهت، بگو دوستت دارم؛ من تمامِ آرزوهایم با یک " تو " برآورده می شود...

 

[پروانه]

ای معنی دمیدنِ خورشید در غبار...
وقتی که
پا به ساحت
این خانه می‌نهی
حس می‌کنم که بوی تو،
بوی شکفتن است...

موی تو نیز،
وصلت صبح است و آبشار

 

[پروانه]

وقتی با تو صحبت می‌کنم
نبض معنای دیگری پیدا می‌کند