اشعار مجموعه اشعار تسکین دردها اثر پروانه

[پروانه]

​

کد اشعار: 007

​

نام مجموعه: شعرتسکین ،دردها
نام شاعر: پروانه
ژانر: عاشقانه
قالب شعر: شعر نو

​

مقدمه:

​

جهان را به شاعران بسپارید

مطمئن باشید،
کلمات را بیدار می کنند
و در کرت ها٬ گل و گندم می کارند...​

 

[پروانه]

گاهی گمان نمی کنی ولی خوب میشود
گاهی نمیشود، که نمیشود، که نمیشود...
گاهی بساط عیش خودش جور میشود
گاهی دگر تهیه به دستور میشود...
گه جور میشود خود ان بی مقدمه
گه با دو صد مقدمه ناجور میشود...
گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است
گاهی نگفته قرعه به نام تو میشود...
گاهی گدای گدایی و بخت با تو یار نیست
گاهی تمام شهر گدای تو میشود...
گاهی برای خنده دلم تنگ میشود
گاهی دلم تراشه ای از سنگ میشود...
گاهی تمام این آبی آسمان ما
یکباره تیره گشته و بی رنگ میشود...
گاهی نفس به تیزی شمشیر میشود
از هرچه زندگیست دلت سیر میشود...
گویی به خواب بود،جوانی مان گذشت
گاهی چه زود فرصتمان دیر میشود...
کاری ندارم کجایی، چه میکنی
بی عشق سر مکن که دلت پیر میشود...

 

[پروانه]

دوستم باش
من از تو عشقی بزرگ نمی خواهم...
حتی نمی خواهم برایم یک «قایق» بخری
و به من «قصر» هدیه کنی
نمی خواهم برایم عطر فرانسوی بخری
و «ماه» را به من هدیه دهی
اینها مرا خوشبخت نمی کنند
رویای من ساعت ها قدم زدن باتو
زیر موسیقی باران است...
رویای من شنیدن صدای توست
هنگامی که غم زده ام...

 

[پروانه]

بوسیدمش
دیگر
هراس نداشتم
جهان پایان یابد
من از جهان سهمم را گرفته بودم.

 

[پروانه]

صدایت را جرعه‌جرعه می‌نوشم
مستانه سبز می‌شوم و شاخ و برگ می‌دهم
جوانه‌ها دهان می‌گشایند
و نام تو را می‌خوانند
چه لبان شناوری داری
در آب‌های صدا
چشمانم را می‌بندم
و تن به صدایت می‌سپارم
نام کوچکم
در صدایت شکفته می‌شود.

 

[پروانه]

تو زنی عادی نیستی!
تو خود
حیرتی...!

 

[پروانه]

وحشتناک دوستت دارم
اگر هر بار که به تو فکر می‌کنم
گلی شکفته می‌ شد
تمام بیابان‌ها آکنده می‌شدند از گل
می‌توانم نفس کشیدن را از یاد ببرم
اما اندیشیدن به تو را هرگز
عشق‌های بزرگ را نه می‌توان دید
و نه می‌ توان لمس کرد
که تنها با قلب حس می‌شوند
عشق چیزی برای بخشیدن ندارد
الا خودش ،
عشق چیزی نمی‌پذیرد الا از خودش
عشق نه فرمانده است و نه فرمان ‌بر
عشق برای عشق کافی ‌ست
هر آن‌جا که عشق رفت برو

 

[پروانه]

محبوب من،
حالا دیگر جان من در جان شما حل شده است و
برای همین استدعا می‌کنم
مرا بمان
مرا قدم بزن
مرا بخند
مرا بخواه
مرا بیدار شو...

 

[پروانه]

ای زنی که صبحانۀ خورشید در پیراهن توست، پیروزی عشق نصیب تو باد!
از برای تو مفهومی نیست نه لحظه‌ای: پروانه‌ای‌ست که بال می‌زند با رودخانه‌ای که در گذر است.

 

[پروانه]

در کنار تو در کوچه
چهار فصل سال ناگهان گُل دادند
نرگسی در چشمان تو
گُل سرخی بر لبان تو
شقایق بر گیسوان تو
اقاقیایی در دستان تو
من در پیشگاه تو سکوت کردم…