تکمیل شده دلنوشته تا بی‌کرانه اثر ماه بانو (ن.آقازاده)

[Miss.Aghazadeh]

خرابم...
چرایش را نمی‌دانم!
قلبم تصمیم بر سکوت کرده...
هر چه می‌پرسم چه شده؛
فقط تپیدنش را بالا می‌برد.
گویی انتظار دارد با صدای هر تپش، رازش را فاش کنم!
آخر بی‌انصافی‌است...
عمری سکوت کردم رازم رسوا نشد؛
پس چرا همه توقع جلوه‌گر کردن رازشان ز سوی من دارند؟!

 

[Miss.Aghazadeh]

فریادهایت را معنا کن...
برای قلبت؛
آخر نمی‌داند فریادهایی که می‌کشد از برای کدام دردش است.
قلب کوچک است،
ولی دردها بزرگ!
خداوندا خودت بگو حکمت این تضاد را!

 

[Miss.Aghazadeh]

هنوز آخرین‌هایت را نبرده‌ام از یاد!
دنیای من هر روزش آخرین بود،
آخرین دیدار...
آخرین نگاه،
آخرین لبخند..
و هزاران آخرین دیگر!
ولی دردناک‌ترنیش...
آخرین سخنت بود.

 

[Miss.Aghazadeh]

با هر دردی که به قلبم مانند خنجری زدند،
خمیده‌تر گشتم،
قامتم را نمی‌گویم!
قلبم را می‌گویم که با هر خنجر بیشتر در خودش فرو رفت.
کوچک بود...
کوچک‌تر شد!
دلگیر بود...
دلگیرتر شد!
انصاف نیست این همه درد،
برای قلبی صغیر.

 

[Miss.Aghazadeh]

حالم را نمی‌فهمند!
آخر برای کسی مهم نبوده و نخواهد بود...
هر قطره اشکی که از چشمانم مانند باران پاییزی
چکه کرد.
ابر پاییزی با هر باریدنش باعث شکر است،
چشمان من با هر باریدنش...
به راستی باعث چیست؟!
گویی باعث خندیدن لب‌های ظالم!
باشد ما که خندیدن برایمان حرام است...
می‌بارم به خاطر خنده‌های یارم.

 

[Miss.Aghazadeh]

گاهی عجیب خط‌های شکسته عذاب آورند!
گاهی عجیب دل‌تنگ خط‌های راست‌ می‌شوم؛
همان خط‌هایی که بعدش خوابیست ابدی.

 

[Miss.Aghazadeh]

اگر برایت بازگو کنم حالم را...
می‌فهمی؟!
بگویم برایت درد قلبم را...
می‌فهمی؟!
از اشک‌های پنهان شبانه‌ام چه؟!
کدام را می‌فهمی؟!
اصلاً برایت مهم است دردهایم؟!
اشک‌هایم چه؟!
اصلاً به یاد می‌آوری مرا؟!

 

[Miss.Aghazadeh]

می‌دانی خنده دروغین یعنی چه؟!
می‌دانی لبخند پشت بغض یعنی چه؟!
می‌دانی بی‌کرانه کجاست؟!
کدام را می‌دانی؟!
بگو برایت بازگو کنم.

 

[Miss.Aghazadeh]

گویی کور شده‌ام که نمی‌بینم این همه درد را!
چرا می‌خندم؟!
اگر می‌خندم اشک‌هایم چه می‌گویند؟!
حالم را چه کسی می‌فهمد؟!
عجیب دلم جیغ می‌خواهد.
جیغی از جنس تمام نداشته‌هایم!
شاید آن‌وقت خدا نگاهی بر دلم اندازد.

 

[Miss.Aghazadeh]

گلویم بغض دارد...
آخر راهم خیلی دور است تا،
بی‌کرانه‌هایش!
هر چه دارم را در آغوشم می‌گیرم...
می‌روم از شهری که پر از نفرین است؛
روزگار هم لج کرده است با قلبم...
چرا نمی‌فهمد؟!
من خنده‌هایم دروغی بیش نبود؟!