تکمیل شده دلنوشته تا بی‌کرانه اثر ماه بانو (ن.آقازاده)

[Miss.Aghazadeh]

بدون هر گونه درنگی حرکت می‌کنم...
در کارم بندی نیست!
باید بروم...
خستگی وجود نخواهد داشت!
آسمان چرا خاکستری‌ست؟
نکند برای رفتن من عزادار شده؟!

 

[Miss.Aghazadeh]

از چشمان آسمان قطرات اشک می‌ریزد...
سرم را به طرفش می‌گیرم:
- صدایم را می‌شنوی؟!
به باریدن اشک‌هایش ادامه می‌دهد!
بلندتر فریاد می‌زنم:
- به حال کسی که هیچ‌گاه غم‌خواری نداشته زار نزن! او به بی‌مهری عادت دارد.

 

[Miss.Aghazadeh]

غرش‌های دردناک آسمان نشان از دردی است که دارد تحمل می‌کند!
او هم قربانی شده است...
قربانی اشتباهات غلط دیگران!
پاسوز شده است...
پاسوز دردهای دیگران!
عجب دنیایی است که حتی به گوشه تن خود هم رحم نمی‌کند!

 

[Miss.Aghazadeh]

از هر ساز و رقص متنفرم...
آنقدر که...
روزگار ساز زد و من رقصیدم!
آخر لامذهب تا چه زمان به زدن سازهایت ادامه می‌دهی؟!
استراحتی برای رقاص‌هایت نداری؟!

 

[Miss.Aghazadeh]

دلتنگ آغوشی گرم...
محبتی بی‌حد
و
آرامشی زیبا شده‌ام
آخر سال‌ها گذشته و آغوش کسی برایم گرم نبوده!
شاید هم...
سال‌ها روال شده و من،
آغوشی نچشیده‌ام!

 

[Miss.Aghazadeh]

سخت است دلتنگ باشی
ولی...
حکمت جدایی باشد!
خداوندا قاضی بین من و تو چه کسی است؟
روزگار؟!
روزگار دهد حکمی که جان سوزد...
با هر سخنش عقل از جهان راند.

 

[Miss.Aghazadeh]

می‌زند ساز هر زمان این روزگار...
رقاصش کیست؟!
خدا داند فقط...
آنگاه که شخصی بر زمین زانو زند...
رقص رقاص هم گریه می‌رود.
روزگار سازش قطع نمی‌شود!
گویی برایش مرگ و گریه خوشنودی است،
هرچه صدای گریه بیش‌تر گویی ذوق او هم بالاتر
ساز روزگار از همان اول گریه بود!
رقص رقاص از همان اول مرگ!

 

[Miss.Aghazadeh]

رو به آسمان می‌گویم:
- خداوندا مگر من خواستم مرا بیاوری در روزگار؟!
جواب می‌دهند:
- چه می‌خواهی؟
با عجز می‌گویم:
- در موقع آمدن نظر نخواستید حال نظرم را بپذیرید...
می‌خواهم به آغوش پروردگارم بازگردم!

 

[Miss.Aghazadeh]

سخت است بدانی تا آخر عمر سایه اجبار بالا سرت خواهد بود...
سخت است حتّی نتوانی آن‌طور که می‌خواهی زندگی کنی!
گویی تا وقتی سایه نحس اجبار در زندگی خواهد بود...
همین است و بس.

 

[Miss.Aghazadeh]

این‌که لبخند بزنی در اوج بدختی
خودش حرفه‌ای است که خیلی ها ندارند!
این‌که زندگی کنی در خراب شده‌ای...
این هم حرفه‌ای است که خیلی‌ها از داشتنش محرومند...
ولی خوش‌ به‌ حال کسانی که این حرفه را ندارند!
آخر حداقل روحشان شاداب و...
قلبشان آرام است.