دلنوشته دلنوشته ارمیا به قلم ترنم واژه‌ها

[ترنم واژه ها]

کد رمان:029
سطح : برگزیده

نام رمان: ارمیا
نویسنده: ترنم واژه ها (ترنم اکبری)
منتقد اول: ریحانه ( ریحانه اسفندیاری )
طراح: Manel ( مبهم )
ژانر: عاشقانه
ناظر: SETI_G
خلاصه:
تو... آری با خود تو هستم ارمیا!
گویی قوطی از مورفینی، که میان رگ‌هایم تزریق شده‌ای و مرا به خنده‌های گاه و بی‌گاه می‌اندازی و در خلسه‌ای بدون دغدغه و فکر، در انتها خوابی، به راحتی حل کردن شکر در چای داغ می‌اندازی.
«ارمیا به معنی آرامش دهنده»
​

 

[ترنم واژه ها]

هرگاه که به صورتت نگاه می‌کنم چشمانت مرا به خود جذب می‌کنند؛ نگاهی تیره که بر حصار درختان کاج پرپشتی، درآمده است.
درون آن درختان کاج تیله‌هایی وجود دارد به تاریکی شب و به گرمی روزی کنار ساحل‌های شمال کشور که می‌شود ذوب شد!​

 

[ترنم واژه ها]

آن لاخ‌لاخ موهای خرمایی رنگ را می‌بینی، که با ظرافت کنار یکدیگر جا خوش کرده‌اند؟
گاهی هـ*ـوس می‌کنم دستم را لابه‌لایشان فرو کنم و آن پیچ خم را بدرم و بعد با تبسم به آن‌ها که در وزش باد درهم پیچ می‌خورند بنگرم و دوباره با ذوق آن کار را تکرار کنم!
گفت بودم موهایت بوی خوشی دارند؟
خوش بویی به گل‌های شب بو و یاس!​

 

[ترنم واژه ها]

صخره‌های سفید مرجانی که در میان امواج گلبهی لبانت گیر کرده‌اند...
هربار که به خنده باز می‌شوند رخ نمایان می‌کنند؛
من تازه می‌توانم بگویم مرجان‌های آن دریا، چقدر زیباست و هرلحظه خواهان آن خنده‌های گاه و بی‌گاه باشم.​

 

[ترنم واژه ها]

سیبک گلوی‌ات که بالا پایین می‌شود،
هربار خیره می‌شوم به آن‌ها آنقدر که زمان، افسار پاره می‌کند و من در برهوت شمردن نفس‌هایت برای قدردانی از خداوند هستم.​

 

[ترنم واژه ها]

رگ های دست‌هایت مرا به یاد درختان خشکیده در سرمایه زمستان می‌اندازد؛
هر بار که دستانم را میان آنها می‌گیری گویی سُرب داغ به درونم تزریق می‌کنی، همان‌قدر سوزان!
شاید هم خورشید در تو جاریست که
سعی در ذوب کردن من هم چو یک تیکه یخ را داری.​

 

[ترنم واژه ها]

گویی مرا به خلسه‌ای به شیرینی مربا می‌اندازد، و آرامش را میان سلول‌های من می‌فرستد؛ آ*غو*شت را می‌گویم!
آندی بعد زمان، به احترام صدای ضربان قلبت که در گوشم می‌پیچد می‌ایستد!​

 

[ترنم واژه ها]

آخ از مهربانی‌ات!
که قلبم را سرشار از اکلیلی‌های هفت رنگ رنگین کمانی می‌‌کند.
وقتی با لبخند دست به مروارید های افتاده از چشمانم میکشی، در دلم جوانه‌های گل میزند.​

 

[ترنم واژه ها]

شنیده‌ای می‌گویند تکیه گاه هم‌چون کوه؟
گویی تو این را در زندگی‌ام ثابت کرده‌ای، تکیه‌گاهی برای هر سختی و ناتوانی! آنقدر که همچون کودکی به سمتت بدوم و پشتت قایم شوم برای پناه بردن!​

 

[ترنم واژه ها]

باران را دیده‌ای؟ می‌بارد و غم را می‌برد؟
و آنگاه که زیرش قدم می‌گذاری، آرامش را تسلی خاطرت می‌کند، آرامشی وصف نشدی در عالمی برزخ!
نمی‌دانم چطور می‌توانی آن باران باشی و آرامش را در سلول‌هایم رشد بدهی. ​