تکمیل شده دلنوشته دلیار اثر ستیا کاربر انجمن پاتوق رمان

[دل آرا]

☑کد دلنوشته: ۰۰4

نام دلنوشته: دلیار
نویسندگان: ستیا (ستایش و هلیا)
ناظر: محسا
ویراستار: SETI_G
ژانر: عاشقانه
"مقدمه"
امروز
همین لحظه
لبه همین پرتگاه
ناب‌ترین لحظه‌ی دل‌گیر کننده‌ی جهان است.
پایانی دردناک برای عاشقانه‌هایی که هر چند برای تو بی‌معنی،
امّا برای من نفسی جاودانه بود!
وای از آن روزی که خاطراتت به منِ بی‌دفاع هجوم می‌آورد.
کمترین فایده‌اش چیست... .
در این وادی درد؟
خنده‌ی آن‌که برای غم تـو گریه نکرد!​

 

[SETI_G]

 

[SETI_G]

حال در این لحظه،
بود و نبودنت برایم فرقی ندارد
زیرا با آن عابری که می‌گذرد از پل نامردی... .
برایم فرقی نداری!
چنان جلوی چشمانت گذر خواهم کرد
که گویی نامرئی هستی و نه تنها من،
بلکه کل جهان کوری مطلق گرفته‌اند برای دیدنت!​

 

[دل آرا]

چشمانت فریادگونه عشق را هوار می‌کشد.
امّا... .
نه برای من... .
تو دگر سهم منِ مجنون نیستی!
عاشقانه‌هایت را تقسیم کردی با دیگری.
همین‌گونه ادامه دِه!
انتهای این مسیر را نمی‌دانم!
همین که خوشحال می‌بینمت کافی‌ است!
دگر مهم نیست حال طوفانی‌ِ من...!
مهم نیست کشتی‌های غرق شده‌ام در این دریای به ظاهر زیبا و در باطن پلید!​

 

[SETI_G]

زجر داشت!
دیدن تو با دیگری!
دست در دست هم با روی خوش
درد داشت حرف‌های زهر مانندت
تو ندانستی حواسم با دیدن دستان چفت شده‌یتان پرت شد!
تو بی‌توجه به حال من حرف می‌زدی و من میان کلمات کشنده‌ات گم شده بودم.
میان همان تفریحی بود که تمام شد، گم شدم و جان دادم و زندگی باختم!​

 

[دل آرا]

زیبا‌ترین حرفت را بگو
شکنجه‌ی پنهانِ سکوتت را آشکار کن.
می‌شود برای یک لحظه غرور را کنار بگذارم؟
می‌شود با فریاد، آغوشت را طلب کنم؟
آخ که آغوشت از هر آرام‌بخشی، آرام‌بخش‌تر است
و حیف که... نمی‌شود آرام‌بخشم را طلب کنم!
می‌دانم که همین روزهاست، دلتنگی کار دستم دَهَد.
و من در حسرت لمس دوباره‌ی آغوشت، جاودانه خواهم شد!​

 

[SETI_G]

گناه من چه بود؟
عاشقی؟
به مقدساتت قسم این حقّ منِ محفوظ در دنیای عشقت نیست!
حقّم نبود مانند عروسک احساساتم را به تاراج ببری!
حداقل نمکدان نمی‌شکستی.
نان و نمک خانه‌یمان را خوردی و قلب دردانه‌یشان را شکستی!
طوری که چسب هم ترک‌های قلبم را نمی‌پوشاند.
وای بر روزی که تگیه گاهم بفهمد چه بر سرم آوردی!
وای بر آن روز!​

 

[دل آرا]

وقتی
خردم کردی و غرور و احساسات نابم را به بازی گرفتی!
با زمین سرد آسفالت یکی شدم!
همانند بیچاره‌ها به رفتنت چشم دوخته بودم و کاری از دستم بر نمی‌آمد.
تو بدون توجه به من رفتی!
گویا
کَر شده بودی!
وگرنه بارها فریاد زدم
دوستت دارم
برگرد... .​

 

[SETI_G]

درک نمی‌کردند!
درک نمی‌کردند منِ دیوانه را
هر که رد می‌شد دیوانه‌ای نثارم می‌کرد و می‌گفت:
بس است دیگر
نمی‌آید... .
و امّا چه کسی می‌دانست؟
گره خورده است به دنیای من
آنقدر محکم، که حس خفقان
هر لحظه گریبان‌گیرم شده است.​

 

[دل آرا]

دلم جویایش است و او... .
در پی خنده‌های این روزهایش... .
خنده‌هایی از جنس سرور... .
و من تبسمی به تاریکی غم، تقدیم تلخندهایش می‌کنم تا بداند... .
من هنوز همان آرامم، همان که در تکاپوی این عشق سوخت و ساخت امّا؛
چیزی به جز اشک عایدش نشد!​