درحال تایپ رمان غیرمجاز اثر آیناز رستمی تبار

[وفآ]

ﺑﻬﺎر ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﺻﺪای ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ: ﮐﺠﺎ؟
دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ ﺑﺮدم.
- ﺗﻮ ﺑﭙﻮش؛ ﺑﻬﺎر! ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ دﯾﮕﻪ.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻋﺼﺒﯽ ﮔﻔﺖ: ﻧﺸﻨﯿﺪی ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ! ﭘﺮﺳﯿﺪم ﮐﺠﺎ؟
ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم ﺗﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﻢ را ﺳﺮ اﯾﻦ ﺑﯿﭽﺎره ﺧﺎﻟﯽ ﻧﮑﻨﻢ.
- ﺗﻮ راه ﻣﯿﮕﻢ..ﺟﺎی ﺑﺪی ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش‌
ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ دو ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ رﻧﮓ و روﯾﯽ ﭘﺮﯾﺪه ﺟﻠﻮﯾﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ.
ﺑﺎ ﻫﻢ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪﯾﻢ، ﻋﻤﻮ و ﭘﻮران ﻫﻨﻮز در اﺗﺎق دﻋﻮا ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﻻزم ﻧﺒﻮد ده ﺳﺎﻋﺖ‌ ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﺑﺸﻮﯾﻢ، در ﻃﻮل ﻣﺴﯿﺮ ﻫﺮ دو اﻓﺴﺮده ﺑﻪ ﺑﯿﺮون زل زده ﺑﻮدﻧﺪ.
- ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ ﺣﺎﻟﻢ رو ﺑﻬﻢ زدﯾﻦ...ﻫﻤﻪ دﻋﻮا ﻣﯽﮐﻨﻦ.
ﺑﻬﺎر ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ: ﻫﻔﺘﻪای ﯾﻪ ﺑﺎر ﯾﺎ دو ﺑﺎر...درﺳﺘﻪ؟وﻟﯽ ﻣﻦ از وﻗﺘﯽ ﯾﺎدم ﻣﯿﺎد ﻫﺮ روز دﻋﻮا و ﺑﺤﺚ ﺑﻮده.
ﻗﻄﺮه اﺷﮑﯽ از ﮔﻮﺷﻪ ی ﭼﺸﻤﺶ ﭼﮑﯿﺪ.
ﺑﻬﺎر: ﺑﺨﺪا ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم.
.ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺑﯽرﻧﮓ و روﯾﺶ از آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم.
اﺷﮏﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎک ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد: ﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻗﻮی ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ..ﻣﺜﻞ ﺗﻮ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﺪارﯾﻢ، ﭘﮕﺎه ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ درک ﮐﻨﯽ ﭘﺲ ﺳﻌﯽ‌ام ﻧﮑﻦ.
با کلافگی ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻨﻢ ﮐﻢ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻧﺪارم، اون از ﺧﻮاﻫﺮم ﮐﻪ یک‌ﺳﺎل تمام بخاطر امیرحسین زﺟﺮﻣﻮن داد و ﺑﻌﺪ رﻓﺖ ﭘﯽ زﻧﺪﮔﯿﺶ و ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ واﺳﻪ ﺧﻮدش ﺧﻮش و ﺧﺮﻣﻪ الان یه بچه هم داره، اﺻﻼ ﻧﻤﯽ
دوﻧﻪ ﻣﺎ ﭼﯽ کشیدیم بعد اون ﮐﺎرش! ﻣﻦ ﻫﻨﻮزه ﮐﻪ ﻫﻨﻮزه رﻧﮓ ﺧﻮن‌اش رو ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﺪﯾﺪم... اﯾﻨﻢ از ﭘﻮﯾﺎ با یه دختر که پانزده سال از خودش کوچیک‌تره و از همون خانواده‌ست ازدواج کرده‌.
با مکث کوتاهی ادامه دادم:
- فکر کردی اسونه هم خواهرت از دست بدی هم برادرت؟
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﮔﻔﺖ: ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﺎی ﻣﺎدر ﺑﺪﺑﺨﺘﻢ رو وﺳﻂ ﻣﯽ‌ﮐﺸﻪ.
ﺑﻬﺎر ﺳﺮﯾﻊ از ﻋﻘﺐ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ: ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ؟ ﺣﺎﻻ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻦ ﺷﺪ؟ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ درﮐﺶ ﮐﻦ‌ اوﻧﻢ دل ﺷﻮﻫﺮش رو ﻣﯽﺧﻮاد ﮐﻪ ﮔﺮوی ﻣﺎدر ﺗﻮﻋﻪ!
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ: ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻨﻪ ﺑﺎﺑﺎم، ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ و ﻃﻼق داد و ﭘﻮران‌رو ﮔﺮﻓﺖ؟ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﮑﺶ ﺑﮕﻮ!
ﺑﻬﺎر دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﮔﻔﺖ: ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﻧﺒﻮد.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﭼﺮا دﻗﯿﻘﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد.
ﺑﻬﺎر: اﻻن ﭼﺮا داد و ﺑﯽداد ﻣﯽﮐﻨﯽ؟
ﮐﻼﻓﻪ ﻏﺮﯾﺪم: ﺑﺴﻪ ﻣﻐﺰم رﻓﺖ..ﺧﯿﺮ ﺳﺮﺗﻮن ﺧﻮاﻫﺮﯾﻦ.
ﺑﻬﺎر ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ: ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﻨﻮ ﺧﻮاﻫﺮ ﺧﻮدش ﻧﻤﯽ‌دوﻧﻪ.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﻟﺶ ﮐﺸﯿﺪ و با ناراحتی ﮔﻔﺖ: دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪی ﺑﻬﺎر؟
ﺑﻬﺎر: ﻧﻪ دﯾﻮوﻧﻪ ﻧﺸﺪم درک ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﻣﯽ وﻧﻢ از من و ﻣﺎدرم ﻣﺘﻨﻔﺮی.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ داﺷﺒﻮرد ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ: درﺳﺘﻪ از ﻣﺎدرت ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد وﻟﯽ ﺗﻮ رو دوﺳﺖ دارم ﺧﺮه ﻣﺎدراﻣﻮن ﯾﮑﯽ ﻧﯿﺴﺘﻦ..ﭘﺪرﻣﻮن ﮐﻪ ﯾﮑﯿﻪ.
ﺳﮑﻮت ﮐﺮدﯾﻢ، ﺗﻮی ﮐﻮﭼﻪ ﭘﯿﭽﯿﺪم.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﭘﮕﺎه! ﭼﺮا ﻣﺎ رو آوردی اﯾﻨﺠﺎ؟ زود ﺑﺎش ﺑﺮﮔﺮد
- ﻧﻤﯽﺧﻮاد، ﺗﻮ رو ﻧﻤﯽدوﻧﻢ وﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ اﺣﺘﯿﺎج دارم.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد و درد! ﺑﺎﺑﺎم ﺑﻔﻬﻤﻪ ﻣﯽکشتم!
ﺑﻬﺎر ﺧﻮدش را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ: اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﻣﺎﺷﯿﻦ خاموش کردم و ﺧﻮدم را ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ ﮐﺸﯿﺪم.
- ﻋﻤﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ.
ﺑﻬﺎر ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺖ: چرا نمیگین اینجا کجاست اه.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از از ﭘﺸﺖ. ﺷﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن زل زده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ: ﺧﻮﻧﻪی ﻣﺎدرم.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ در آﻏﻮش ﻣﺎدرش اﺷﮏ ﻣﯽرﯾﺨﺖ، ﻣﻦ و ﺑﻬﺎرم روی ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ. ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻌﺪ از‌ دﻗﺎﯾﻘﯽ از آﻏﻮش ﻫﻢ دل ﮐﻨﺪﻧﺪ.
ﻣﺎری:ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﺪ ﻋﺰﯾﺰاﻧﻢ.
ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﺮﺳﯽ ﻣﺎری‌، راﺳﺘﯽ...
ﺑﻪ ﺑﻬﺎر اﺷﺎره ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﻬﺎر.
ﺑﺮ ﺧﻼف اﻧﺘﻈﺎرﻣﺎن ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ ﮔﻔﺖ: ﺧﻮش اوﻣﺪ ﻋﺰﯾﺰم
عاشق لهجه‌اش بودم.
به راستی همه‌ی زن‌های دل ﺷﮑﺴﺘﻪ اینطور ﻋﺠﯿﺐ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮدند؟
ماری: پگاه، مادر چرا نیومد؟

 

[وفآ]

- رفته خونه پونه ماام یدفعه تصمیم گرفتیم بیایم.
ﻣﺎری دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎی ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ: ﻋﺰﯾﺰم دﻟﻢ واﺳﺖ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ: ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ از ﺗﺮس ﺑﺎﺑﺎ ﻧﻤﯽ اوﻣﺪم.
.ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ: ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ رﺳﯿﺪﯾﺪ، ﺗﺎزه ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﭘﺨﺘﻢ.
کاترین چشمکی به ما زد و گفت: اتفاقا بهار عاشق شیرینی خونگیه.
ﺑﻬﺎر ﻣﻌﺬب و ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ ﮔﻔﺖ: ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ لازم نیست زحمت بکشین.
ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻬﺎر ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.
ﻣﺎری: اﻣﺮوز روز ﺗﻮﻋﻪ ﻋﺰﯾﺰم.
ﺑﻬﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮ ﻏﻤﯽ زد و ﮔﻔﺖ: your an angel
ﻫﻤﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮ ﻣﻌﻨﯽ زدﯾﻢ.
آن ﺷﺐ ﺑﻌﺪ ﻣﺪت ﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻪی ﻣﺎ ﺧﻮش ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﻪ ﺑﻬﺎر ﮐﻪ ﺗﺎزه و بعد این همه سال ﺑﺎ زن ﻓﻮق اﻟﻌﺎدهای ﻣﺜﻞ ﻣﺎری آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد، اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮای ﻃﻼق ﺑﺮای ﻫﻤﻪی ﻣﺎ ﻣﻌﻤﺎ ﺑﻮد و دوﺳﺖ داﺷﺘﯿﻢ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﭼﺮا ﻋﻤﻮی ﻋﺎﺷﻘﻢ از ﻣﺎری ﺟﺪا ﺷﺪ!
ﻧﺰدﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﮏ، ﺑﻌﺪ رﺳﺎﻧﺪن ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ و ﺑﻬﺎر ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﯿﺪم... ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻋﺮض ﮐﻨﻢ ﻗﻔﺲ.
در اﺗﺎق را آرام ﺑﺎز ﮐﺮدم ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﯿﺪار ﻧﺸﻮد، ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﭘﭻﭘﭻﻫﺎی ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ دﺳﺘﻢ ﺑﺮ روی دﺳﺘﮕﯿﺮه ﺧﺸﮏ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺟﺮأت دادم و ﺑﻪ ﻃﺮف اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺘﻢ...ﮔﻮﺷﻢ را روی در ﮔﺬاﺷﺘﻢ، ﺻﺪاﯾﺶ واﺿﺢ ﻧﺒﻮد! اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﭼﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ.
ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ: ﺣﻤ ﺑﺮو.....ﺧﻮدم اﻧﺠ ...ﻧﻬﻬﻪ
ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد آﺧﺮش از ﺗﺮس ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﻪ ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻢ و از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺧﻮردم، ﻗﻔﺴﻪی ﺳﯿﻨﻪ ام از ﺷﺪت اﻇﻄﺮاب ﺑﺎﻻ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﺷﺪ. اﯾﻦ زن ﺧﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ!
ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و در را ﻗﻔﻞ ﮐﺮدم.
.ﻋﻘﺐ ﮐﺮدم
ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﭘﺮده ی ﺣﺮﯾﺮ را ﮐﻨﺎر زدم، ﺑﺎ دﯾﺪن ﺗﺎرﯾﮑﯽ و ﺳﮑﻮت ﺑﺎغ
ﻓﻮری ﭘﺮده را اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺎس ﻫﺎ روی ﺗﺨﺘﻢ دراز ﮐﺸﯿﺪم، ﻧﮑﻨﺪ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺑﻬﺎر ﺑﺎﺷﺪ و
!واﻗﻌﺎ ﺟﻦ زده ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ

***
ﺷﻮﮐﺎ: ای دل ﮐﻪ ﺧﺮﯾﺪاری ﻧﺪاری ﻣ..
ﻫﯿﺮاد ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎرهاش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻮﮐﺎ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ: ﺟﺮأت داری اﯾﻦ آﻫﻨﮓ ﻣﺰﺧﺮف‌رو دوﺑﺎره ﺑﺨﻮن.
ﺷﻮﮐﺎ ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزک ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﮐﺎﻣﯽ ﺑﺒﯿﻦ ﺗﻬﺪﯾﺪم ﻣﯽﮐﻨﻪ.
ﮐﺎﻣﯽ: ﻫﯿﺮاد خفه.
دﺳﺘﺶ را دور ﺷﺎﻧﻪ ی ﺷﻮﮐﺎ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﭼﻄﻮر دﻟﺖ ﻣﯿﺎد اﯾﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪی ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ رو اذﯾﺖ ﮐﻨﯽ؟
ﻫﯿﺮاد ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺖ: ﮐﺠﺎی اﯾﻦ ﮔﻮرﯾﻞ اﻧﮕﻮری زﺷﺖ، ﻓﺮﺷﺘﻪ و ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﻋﻪ؟
ﺑﻪ دﺧﺘﺮ ﭘﺴﺮ ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ درﺳﺖ ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎری ﻣﺎ دﺳﺖ در دﺳﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم، ﻫﯿﺮاد دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﭼﻨﺪﺑﺎر ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ: ﮐﺠﺎﯾﯽ ﭘﮕﺎه؟
بعد از اتفاق ان شب مدتی بود ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺧﻮابم نمی‌برد.
- ﻫﯿﭽﯽ یکم ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد.
شوکا کمی به جلو متمایل شد و گفت: رنگت پریده‌‌‌... تازه اصلا حرفم نمی‌زنی و به در و دیوار زل می‌زنی.
هیراد دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی دست مشت شده‌ام ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ: ﭼﯽ ﺷﺪه؟
ﺗﻨﺪ دﺳﺘﻢ را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﯿﻔﻢ را از روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﻦ ﺑﺮم دﯾﮕﻪ ﺷﺐ ﻣﺎﻣﺎن اﯾﻨﺎ ﺧﻮﻧﻪی اﺳﻤﺎ اﯾﻨﺎ دﻋﻮتاﻧﺪ، دﯾﺮ ﺑﺮﺳﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﺷﺮ ﻣﯿﺸﻪ.
ﮐﺎﻣﯽ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ: ﺷﺮ؟ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎت ﮔﯿﺮ ﻧﺒﻮد!
ﻋﺼﺒﯽ ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﺒﻮد وﻟﯽ از دﯾﺸﺐ ﺷﺪه ﺑﻼی ﺟﻮﻧﻢ، ﻧﻤﯽدوﻧﯿﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﯾﻪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﺮ و زود اوﻣﺪنﺳﺮ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﭼﻪ ﻗﺸﻘﺮﻗﯽ ﺑﭙﺎ ﮐﺮد!
شوکا با شیطنت گفت: حق داشت دیشب دوازده برگشتیم هممون از مهمونی دلنیا.
بی‌توجه به حرف شوکا ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﺳﺮﭘﺎﯾﯽ ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﯽدوﻧﻢ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﭘﺮش ﻣﯽﮐﻨﻪ.
ﻫﯿﺮاد: ای ﺑﺎﺑﺎ! ﺷﺐ ﺧﻮﻧﻪی ﺷﮑﯿﺐ اﯾﻨﺎ دﻋﻮت ﺑﻮدﯾﻤﺎ
زﯾﺮ ﻟﺐ ﺧﺪاﻓﻈﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاﺑﺸﺎن ﺑﺎﺷﻢ از ﮐﺎﻓﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﯽزﻧﻢ، ﮐﻤﯽ ﻗﺪم ﻣﯽزﻧﻢ و در ﺷﯿﺸﻪ ﯾﮑﯽ از وﯾﺘﺮﯾﻦﻫﺎ ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ زارم ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ، اﯾﻦ ﻣﻦ ﻧﺒﻮدم! ﭘﮕﺎهی جه ﻫﻤﯿﺸﻪ‌ ﻣﺮﺗﺐ و سرحال بود ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ...
زن: ﺑﺮو اون ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻮم ﺟﻠﻮی راﻫﯽ.
کنار می‌اﯾﺴﺘﻢ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ: ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎم آﺧﻪ؟
ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ و اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺎ ﻗﺪمﻫﺎی ﻣﺤﮑﻢ راه ﻣﯽ‌روم، اﯾﻦ ﭘﮕﺎه ﺑﻮد ﻧﻪ دﺧﺘﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺮدرﮔﻤﯽ و ﮔﯿﺠﯽ راه ﻣﯽرﻓﺖ.
وارد ﺳﺎﻟﻦ ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻮم، ﭘﺎﭘﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﺪی از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﺠﺎﯾﯽ ده ﺳﺎﻋﺘﻪ‌ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﯿﻢ.
ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻼم ﻣﯽﮐﻨﻢ و رو ﺑﻪ ﭘﺎﭘﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭼﺮا ﻣﻨﺘﻈﺮ؟ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ رﻓﺘﯿﻦ..ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽدوﻧﯽ ﻣﻦ ﭘﺎم رو اوﻧﺠﺎ ﻫﺎ ﻧﻤﯽ زارم.
ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ رو ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﮔﻔﺖ: ﭘﺮﻧﺴﺲ اﻓﺘﺨﺎر ﻧﻤﯿﺪه.
ﺳﭙﻨﺪ و ﺳﭙﯿﺪه ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻌﻨﺎ داری زدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم واﻗﻌﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪاﺷﺎن را ﺷﺒﯿﻪ ﻣﯿﻤﻮن ﮐﺮده ﺑﻮد! آﻫﺴﺘﻪ رو ﺑﻪ ﭘﻮﯾﺎ ﮔﻔﺘﻢ: داداش ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻨﻪ.
از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺮوﺟﯽ ﻣﯽ‌رﻓﺖ ﮔﻔﺖ: واﺳﻪ ﭘﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﺮی ﻧﮑﺮدی‌ﺣﺪاﻗﻞ واﺳﻪ ﻣﻦ ﮐﻦ، ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮم.
ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺶ دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ، ﭼﻄﻮر ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﺎن اﺟﺎزه ﻣﯽدادﻧﺪ ﭼﻨﯿﻦ اﻓﮑﺎری راﺟﺐ ﻣﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ؟
ﻣﻦ ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽام در ﺧﺎﻧﻮاده ام ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯽﺷﺪ!
زمانی که پاپا از رابطه پونه و امیرحسین فهمید مرا با سرعت همراه فروغ به آلمان فرستاد، مگر چند سالم بود که خواهری نکردم؟ از دست یک دختر هفده ساله چه بر میامد؟ زمانی هم که بعد چند سال برگشتم با دیدن ملیحه و امیرحسین تصمیم گرفتم حداقل خودم را از زندگی پونه دور کنم تا جر و بحث‌های ما آرامشش را بهم نزند.
ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﻢ رﻓﺘﻢ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﺼﻤﯿﻢ آﻧﯽ زود ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪم.
واﻗﻌﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺎﯾﻢ، اﻻن داشتم در ﮐﻨﺎر ﭘﻮﯾﺎ در ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﺑﻪﺧﺎﻧﻪی ﭘﺪر زﻧﺶ ﻣﯽرﻓﺘﻢ؟
چه مرگم شده بود؟! ﮐﻼﻓﻪ ﺷﻘﯿﻘﻪام را ﻓﺸﺎر دادم... شاید نمی‌خواستم همانند آن شب پویا حرمت‌ خواهر و برادری‌امان را بخاطر این مسائل زیرپا بگذراد، هر چند که هنوز باهم سرسنگین بودیم.

 

[وفآ]

به اطراف نگاه کردم و هر لحظه بیشتر سگرمه‌هایم درهم می‌رفت با توقف ماشین جلوی یک خانه نماسنگ پیاده شدم و باز به اطراف نگاه کردم پویا خوشحال کنارم ایستاد، پاپا ﻫﻢ ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ را ﭘﺸﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﻮﯾﺎ ﭘﺎرک ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن ﭘﯿﺎده ﺷﺪ.
ﭼﻪ ﮐﻮﭼﻪ ی ﺗﻨﮓ و ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻮد!
ﭘﺎﭘﺎ ﺳﺮی از روی ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﻟﺐ ﻫﺎی ﺟﻤﻊ ﺷﺪه رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﭘﮕﺎه؟ اﯾﻨﺠﺎ خونه‌ی ﺧﺎﻧﻮادهی ﺟﺪﯾﺪ ﭘﻮﯾﺎﺳﺖ و ﺻﺪ اﻟﺒﺘﻪ ﭘﻮﻧﻪ!
ﺑﺎز اﺧﻢ ﮐﺮدم و ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﺳﮑﻮت ﮐﻨﻢ، ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و اداﻣﻪ داد: ﻟﯿﺎﻗﺘﺸﻮن ﻫﻤﯿﻦ بود.
ﭘﻮﯾﺎ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺷﺎره ﻣﺎﻣﺎن ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و عصبی دستی به صورتش کشید.
ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ رو ﺑﻪ ﭘﺎﭘﺎ ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﯾﻢ آﻗﺎ؟
ﭘﺎﭘﺎ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﮐﻤﯽ ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ رو ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﯾﻢ ﺧﺎﻧﻮم.
ﭘﻮﯾﺎ زﻧﮓ در را زد و ﭘﺸﺖ ﻣﺎﻣﺎن و ﭘﺎﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎد، ﺣﺎﻻ آﻗﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﺮﯾﭗ داﻣﺎد ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد.
ﺣﯿﻒ ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﻢ اﺳﺖ وﮔﺮﻧﻪ ﭼﻬﺎرﺗﺎ درﺷﺖ ﻧﺜﺎرش ﻣﯽ‌ﮐﺮدم و ﺟﮕﺮم را ﺧﻨﮏ ﻣﯽﮐﺮدم.
در ﺗﻮﺳﻂ ﻋﻠﯽآﻗﺎ ﺑﺎز ﺷﺪ، ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﻢ به اﺣﻮالﭘﺮﺳﯽ‌ﻫﺎی ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ، ﺑﻌﺪ او ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺘﺎب
ﺧﺎﻧﻮم ﺑﻌﺪ ﻣﻠﯿﺤﻪ، ﭘﻮﻧﻪ و اﻣﯿﺮ ﺣﺴﯿﻦ، اووف ﻫﻤﻪی دﺧﺘﺮ ﻋﻤﻪ ﻫﺎ و ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻟﻪ ﻫﺎ و... واﻗﻌﺎ اﯾﻦ‌ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺎن ﭼﻪ ﻟﺰوﻣﯽ داﺷﺖ؟
ﺑﻪ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﺪام ﻟﺒﺨﻨﺪ اﻟﮑﯽ ﻣﯽزدم، در ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻪ ﻣﺮاﺳﻢ ﻣﻌﺎرﻓﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از اﺗﺎقﻫﺎ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﻣﺎﻧﺘﻮ و ﺷﺎﻟﻢ را درﺑﯿﺎورم. اﺗﺎق ﮐﻮﭼﮏ و ﺟﻤﻊ و ﺟﻮری ﺑﻮد ﮐﻪ روی دﯾﻮارش ﻗﺎب ﻋﮑﺲ‌های قدیمی و جدید زیادی ﺑﻮد، ﮐﻤﺪ ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﻗﺮار داﺷﺖ، ﭘﺮده ﻫﺎی ﮔﻠﺪوزی ﺷﺪه ﮐﻤﯽ اﺗﺎق را از ﺳﺎدﮔﯽ و ﺧﻠﻮﺗﯽ دراورده ﺑﻮد اﺻﻼ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻫﻤﻪی اﻓﺮادی ﮐﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺣﺠﺎب ﮐﺎﻣﻞ داﺷﺘﻨﺪ، ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﯾﻘﻪ ﺷﻞدو ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻨﻢ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪم، ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪای احساس کردم ﻫﻤﻪ زن‌ها ﺳﮑﻮت ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﺪ.
ﻧﮕﺎه ﺟﻮاﻧﺎن ﭘﺮ از ﮐﻨﺠﮑﺎوی و ﻧﮕﺎه ﺑﺰرﮔﺘﺮﻫﺎ...ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد!
ﮐﻨﺎر ﯾﮑﯽ از دﺧﺘﺮ ﻫﺎ ﮐﻪ دوﺳﺖ اﺳﻤﺎ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ اﺳﻢ ﻫﯿﭽﮑﺪام را ﺑﯿﺎد‌ﻧﺪاﺷﺘﻢ وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﺳﻤﺶ ﺳﺎرا ﯾﺎ ﺳﺤﺮی ﭼﯿﺰی ﺑﻮد... ﺑﻪ روﯾﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ﮐﻪ در ﺟﻮاب تنها نگاه‌اش کردم.
زن‌ها، ﻣﺮدﻫﺎ را ﺑﻪ ﺣﯿﺎط ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﻮد ﻫﻢ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﮕﻮ ﻣﮕﻮ ﺑﻮدن ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم، ﻃﻮری ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺣﺮف ﻣﯽزد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ اﺳﺖ هم را می‌شناسند با دیدن این صحنه اﻋﺼﺎﺑﻢ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺖ.
رو ﺑﻪ ﺳﺎرا ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ ﮔﻔﺘﻢ: ﭼﺮا ﻧﻤﯿﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺣﯿﺎط؟
.ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ: آﺧﻪ ﻣﺮدا ﻫﻨﻮز ﮐﺒﺎب ﻫﺎ رو ﺣﺎﺿﺮ ﻧﮑﺮدن
.ﮐﻤﯽ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: اﯾﻦ پریسینگ‌ لبت ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﺣﺎﻟﻪ.
ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﺠﺰ ﭼﻨﺪﺗﺎ از دوﺳﺘﺎم ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻋﻘﯿﺪه‌ای ﻧﺪارن.
ﺳﺎرا ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪام زد و ﮔﻔﺖ: ﭘﺲ ﺧﯿﻠﯽ ... وﻟﺶ ﮐﻦ.
ﻫﺮدو ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ، ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در ﺟﻤﻌﺸﺎن ﺑﻠﺪ ﺑﻮد ﭼﻄﻮر رﻓﺘﺎر ﮐﻨﺪ، ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻪ از ﺻﺪ متری‌ام رد ﻧﻤﯽﺷﺪﻧﺪ و ﻣﺎدراﻧﺸﺎﻧﻢ ﻫﺮ ﮔﺎه ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ... به درک!

 

[وفآ]

هال مربعی جمع و جوری با پرده‌های بلند آبی داشتند که با رنگ پشتی‌ها همخوانی داشت.
از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﮐﯿﻒ و ﻟﺒﺎس‌هاﯾﻢ را ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم رﻓﺘﻢ، ﺣﺪاﻗﻞ ﮐﻤﯽ ﺑﺎ
دﯾﺪن اﺳﺘﻮریﻫﺎی مسخره و ندید بازی‌های آﺷﻨﺎﻫﺎ دﻟﻢ ﺷﺎد ﺷﻮد، ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﮔﻮﺷﯽام را از داﺧﻞ
ﮐﯿﻔﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻢ، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﻢ در ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽام‌ﺧﻮرد، ﮔﻮﺷﯽ از دﺳﺘﻢ اﻓﺘﺎد. ﻣﺤﮑﻢ ﻫﺮ دو دﺳﺘﻢ را روی ﭘﯿﺸﺎﻧﯽام ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﻟﺒﻢ را از ﺷﺪت درد ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻢ... ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ اﯾﻦ اﻻﻏﯽ ﮐﻪ در را ﺑﺎز ﮐﺮده و ﺣﺘﯽ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ ﮐﺪام از آن دﺧﺘﺮ ﻫﺎی اﺣﻤﻖ ﻓﺎﻣﯿﻠﺸﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻓﺮد رو ﺑﻪ روﯾﻢ ﮐﻤﯽ ﺟﺎ
ﺧﻮردم و ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻢ، ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺮﺗﺎﭘﺎﯾﺶ ﮐﺮدم وﻟﯽ خودم را ﻧﺒﺎﺧﺘﻢ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ: ﺟﺎی ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ زل زدی ﺗﻮ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ؟
دو ﻗﺪم ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﻧﺎﯾﻠﻮﻧﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﻮد را ﮔﻮﺷﻪی اﺗﺎق ﭘﺮت ﮐﺮد.
ﺑﯽﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﺑﺮود ﮐﻪ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎ ﺷﺪت از ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﻢ ﮐﻨﺎر زدم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﺎ ﺗﻮام ﯾﺎرو!
ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺖ دﻫﺎن ﺑﺎز ﮐﻨﺪ اﺳﻤﺎ داﺧﻞ اﺗﺎق آﻣﺪ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﺎ ﺟﺎ ﺧﻮرد.
اﺳﻤﺎ: ﭼﯽ ﺷﺪه؟
ﺑﺎ ﻏﯿﻆ و ﺣﺮص ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﻮﺷﻢ ﺑﺎﺷﻪ اﺳﻤﺎ ﺟﻮن، اﯾﻨﻪ رﺳﻢ ﻣﻬﻤﻮن داری؟
اﺳﻤﺎ ﺑﺎ اﺧﻢ رو ﺑﻪ ﭘﺴﺮه ﮔﻔﺖ: ﺳﺮدار ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی؟
پسر احمق ﺑﯽﺣﻮصله ﮔﻔﺖ: ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد درو ﺑﺎز ﮐﺮدم ﺧﻮرد ﺑﻪ ﺳﺮش دو ساعته داره کولی بازی در میاره.
ﮐﻤﯽ ﺳﺮﺗﺎ ﭘﺎﯾﻢ را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه رو ﺑﻪ اﺳﻤﺎ ﮔﻔﺖ: اﯾﻦ رو دﯾﮕﻪ از ﮐﺪوم ﻣﻮﺳﺴﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدی! ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻠﯿﺎ ﻧﯿﺴﺖ.
دﺳﺖﻫﺎﯾﻢ از ﺷﺪت ﺧﺸﻢ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ، اﺳﻤﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﺮس ﮔﻔﺖ: ﺳﺮدار ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﺑﺲ ﮐﻦ! ﭘﮕﺎه ﺧﻮاﻫﺮ ﭘﻮﯾﺎﺳﺖ!
اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن رﯾﺰ ﺷﺪه ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻣﮑﺚ کوتاهی تند از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ، زﺑﺎﻧﻢ از ﺷﺪت ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ
ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد.
ﺑﻪ ﻣﻦ؟ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻮﺳﺴﻪای؟
اﺳﻤﺎ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﺮد روی زﻣﯿﻦ ﺑﺸﯿﻨﻢ، آرام ﮐﻨﺎرم ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ: ﺑﺒﺨﺶ ﭘﮕﺎه ﺟﺎن‌ﺳﺮدار ﻓﮑﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﻮ ﯾﮑﯽ از دﺧﺘﺮای ﻣﻮﺳﺴﻪ ای ﮐﻪ ﺑﻌﻀﯽ اوﻗﺎت ﻣﯿﺎرم ﺧﻮﻧﻪ؛ ﺑﺨﺪا ﻗﺼﺪ ﺑﺪی‌ﻧﺪاﺷﺖ! اوﻣﺪه ﺑﻮد ﻧﺎﯾﻠﻮن ﻟﺒﺎﺳﺎی ﺑﺎﺑﺎ رو ﺑﺰاره ﺗﻮ اﺗﺎق ..ﻣﻦ و اون و اﻣ...
دﺳﺖﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺎﻻ آوردم و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽام ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﺮام ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ، اﯾﻦ‌بار ﭼﻮن آﺷﻨﺎی زن داداﺷﻤﻪ ﻣﯽﮔﺬرم.
ﺑﯽﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اسما از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﻪ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ، ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺮای ﭼﯿﺪن ﺳﻔﺮه در ﺣﯿﺎط ﺑﻪ ﮐﻤﮏ رﻓﺘﻦ، اﺻﻼ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﺣﺮص ﻓﺎﻣﯿﻞﻫﺎی اﺳﻤﺎ ﻧﺪادم و ﺧﻮدم را ﺑﺎ ﮔﻮﺷﯽام ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮدم.
ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﯾﻪ رﺑﻊ ﺑﻌﺪ ﺑﺮای ﺻﺮف ﺷﺎم ﺑﻪ ﺣﯿﺎط رﻓﺘﯿﻢ، ﺗﻨﺪ ﮐﻨﺎر ﭘﺎﭘﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ... ﺧﺪاروﺷﮑﺮ ﻣﺮدﻫﺎی ﻓﺎﻣﯿﻠﺸﺎن ﺑﺠﺰ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﻠﺪ ﺑﻮدن ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ زل ﻧﺰﻧﻨﺪ و ﭼﺸﻢ غره نروند.
ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﺷﺎم ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﻧﯿﺎوردم و ﺑﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮدم؛ ﺣﺘﯽ ﭘﺎﺳﺦ ﺗﻌﺎرفﻫﺎی ﻣﻬﺘﺎبﺧﺎﻧﻮم و ﻋﻠﯽ آﻗﺎ را ﻫﻢ ﻧﺪادم، ﺑﻌﺪ از ﺷﺎم ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ‌؛ آرام روی ﺳﮑﻮ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﻪ ﺣﯿﺎط زل زدم، ﺧﺎﻧﻪی ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ دﻟﮕﯿﺮ ﻧﺒﻮد! ﺣﯿﺎط دﻟﺒﺎزی داﺷﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺣﻮض ﮐﻮﭼﮑﯽ و ﺑﺎﻏﭽﻪی ﭘﺮ ﮔﻠﯽ ﺑﻮد... داﺧﻞ ﻫﻢ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻣﺘﻮﺳﻄﯽ ﺑﺎ دو اﺗﺎق
ﮐﻮﭼﮏ ﻗﺮار داﺷﺖ، اﻟﺒﺘﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ بخاطر نداشتن پنجره کمی دلگیر بود.
اﺻﻼ از اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد! ﻧﻪ از ﺧﺎﻧﻪ! ﻧﻪ از اﻋﻀﺎی آن! مخصوصا آن پسره‌ی احمق که ﻇﺎﻫﺮش ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻓﺎﻣﯿﻞﻫﺎی اﺳﻤﺎ ﮐﻪ ﺗﺎ اﻣﺮوز دﯾﺪم فرق داﺷﺖ؛ نه موقع ورود به خانه دیده بودمش نه حتی موقع صرف شام.

 

[وفآ]

از ﺧﻮدم ﺑﺪم ﻣﯽآﻣﺪ ﮐﻪ آن ﻟﺤﻈﻪ ﻻل ﺷﺪه ﺑﻮدم، دﻟﻢ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ آن ﻟﺤﻈﻪ در ﺟﻮاب ﻣﻮﺳﺴﻪاید ﮔﻔﺘﻨﺶ ﻃﻮری ﺑﻪ او ﺳﯿﻠﯽ ﻣﯽزدم ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻨﺪ با چه کسی اینطور حرف زده.
ﭘﻮﻧﻪ: ﭼﺮا ﻧﻤﯿﺎی ﺗﻮ؟
اﻧﺘﻈﺎرش را ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﭘﯿﺸﻢ بیاید، روﯾﻢ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﺟﻮاﺑﺶ را ﻧﺪادم، ﮐﻨﺎرم روی ﺳﮑﻮ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ رو ﺑﻪ رو ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.
ﭘﻮﻧﻪ: ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﭘﻮﯾﺎ رو ﺑﯿﺸﺘﺮ دوﺳﺖ داری وﻟﯽ ﻧﻤﯽ‌دوﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮش ﺣﺎﺿﺮی ﭘﺎ ﺗﻮ ﻣﺤﻠﻪی به قول خودت ﻓﻘﯿﺮ ﻓﻘﺮا ﺑﺰاری.
از ﻟﺤﻨﺶ دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ وﻟﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﺳﺮد به ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﻢ ﺑﻪ ﺣﯿﺎط اداﻣﻪ دادم.
ﭘﻮﻧﻪ: ﮐﯽ ﺑﺪش ﻣﯿﺎد ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﯿﺎد ﺑﻬﺶ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﻪ؛ اﻟﯿﻨﺎ ﻫﻤﺶ ازم ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻪ ﭼﺮا ﭘﮕﺎه ﻧﻤﯿﺎد ﺧﻮﻧﻤﻮن مامان؟
ﻻل ﻣﯿﺸﻢ و ﺟﻮاﺑﺶ رو ﻧﻤﯿﺪم.
به هم خیره شدیم و اداﻣﻪ داد:
- ﺑﮕﻢ ﭼﻮن ﺧﺎﻟﺖ ﮐﺜﺮ ﺷﺄﻧﺶ ﻣﯿﺸﻪ ﺣﺘﯽ ﭘﺎ ﺗﻮ ﻣﺤﻠﻤﻮن ﺑﺰاره؟ نه... ﺑﻤﯿﺮﻣﻢ ﻧﻤﯿﮕﻢ ﺧﻮاﻫﺮم از ﻣﻦ ﺧﺠﺎﻟﺖ می‌کشه.
آب دﻫﺎﻧﻢ را ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻗﻮرت دادم، ﭘﻮﯾﺎ و ﭘﻮﻧﻪ ﻫﺮدو ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﻬﻢ ﺑﻮدﻧﺪ، اﺻﻼ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﻧﻤﯽدﯾﺪم فقط پونه آرام بود و مانند پویا قشقرق و دعوا راه نمی‌نداخت.
ﭘﻮﻧﻪ: ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدت زﺣﻤﺖ ﻧﻤﯿﺪی ﺟﻮاﺑﻢ رو ﺑﺪی.
ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺗﻮ را آﻧﻘﺪر دوﺳﺖ دارم ﮐﻪ ﺑﻪ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺣﺴﺎدت ﻣﯽﮐﻨﻢ که تو را از ما گرفت، وﻟﯽ ﺳﮑﻮت ﻣﯽﮐﻨﻢ.
از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ داﺧﻞ ﻣﯽرود ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
- ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﻮه آوردن.

***
ﻓﺮوغ: ﺷﮑﻤﺖ رو ﺑﺪه ﺗﻮ!
ﻧﻔﺴﻢ را ﺣﺒﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺷﮑﻤﻢ را ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﺗﻮ ﻣﯽدﻫﻢ.
ﻓﺮوغ ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﻪ ﮐﻤﺮم ﻣﯽ زﻧﺪ و ﻣﯽ ﻏﺮد:
- زﯾﭙﺶ ﻧﻤﯽ ﺑﻨﺪه... ﺑﯿﺸﺘﺮ.
ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ:
- ﺷﮑﻤﻢ ﮐﺠﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺪﻣﺶ داﺧﻞ؟
از داﺧﻞ آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم، ﻧﯿﺸﺨﻨﺪی زد و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ زﯾﭗ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ:
- ﭘﺲ ﺣﺘﻤﺎ ﺷﮑﻢ ﻣﻨﻪ؟
کنارش زدم و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در آﯾﻨﻪ ﺧﻮدم را ﺑﺮاﻧﺪاز ﻣﯽﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ:
- واﺳﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ می‌خوای تا صبح گیر بده.
دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺟﻠﻮی آﯾﻨﻪ اﯾﺴﺘﺎد و ﻣﺎﻧﻊ دﯾﺪم ﺷﺪ.
فروغ: معلوم هست چته؟ ستاره می‌گفت چند وقت نمیری باشگاه!
ﻓﮑﺮی در ذﻫﻨﻢ ﺟﺮﻗﻪ زد، ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ رو ﺑﻪ‌ﻓﺮوغ ﮔﻔﺘﻢ:
- ﭘﺎﭘﺎ ﺟﺪﯾﺪا ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺴﺎس ﺷﺪه ﻓﺮوغ ﺟﻮن.
ﮐﻤﯽ اﺧﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:
- ﺣﻤﯿﺪ؟
ﯾﮑﯽ از اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ دادم و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺴﺨﺮه‌ای ﮔﻔﺘﻢ:
- ﻧﻪ پ َ اﺻﻐﺮ ﺑﻘﺎل ﺳﺮ ﮐﻮﭼﻪ... ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﭼﻨﺪﺗﺎ ﭘﺎﭘﺎ دارم؟
ﭼﺸﻢ ﻏﺮه‌ای رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:
- ﺑﺎ ادب ﺑﺎش.
ﺑﺎ آن ﻟﺒﺎس ﭘﻒ ﺑﻠﻨﺪ، ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:
- ﭼﺸﻢ ﻣﺎدام.
ﻟﺒﺨﻨﺪش را ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و از روی ﻣﯿﺰ ﺗﻮاﻟﺖ ﮔﻮﺷﯽاش را ﺑﺮداﺷﺖ.
ﻓﺮوغ: اﻻن ﺑﻬﺶ زﻧﮓ ﻣﯽزﻧﻢ.
درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در ﺳﺎﻟﻦ راه ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ:
- ﻣﯿﮕﻢ اﯾﻦ اﺧﻼق قجریش رو درﺳﺖکنه! اﻟﻮ ﺳﻼمﺣﻤﯿﺪ ﺟﺎن ﺧﻮﺑﯽ؟
بابا:... .
فروغ: ﺑﺪﻧﯿﺴﺘﻢ، از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﺎﯾﻢ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی ﭘﮕﺎه رو ﺑﻬﻢ ﻧﺮﯾﺰ ﻟﻄﻔﺎ.
بابا:... .
فروغ: ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻫﻔﺖ و ﻫﺸﺖ و اﯾﻨﺎ ﺑﻮد!
رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:
- ﭼﻪ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎﺷﮕﺎه و کلاس زبان داری؟
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را در ﺣﺪﻗﻪ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:
- ﺷﯿﺶ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ و ﻧﯿﻢ ﯾﻮﮔﺎ، ﻫﺸﺖ ﺗﺎ ﻧﻪ ﺑﺪﻧﺴﺎزی..اﯾﻨﺎ روزای ﻓﺮده. روزای زوج ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﺷﯿﺶ زﺑﺎن ﻓﺮاﻧﺴﻪ دارم.
ﻟﺐﻫﺎﯾﺶ را از روی ﺣﺮص ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:
- ﺣﻤﯿﺪ ﺟﺎن شنیدی که نگران نباش چه خطری تهدیدش کنه اخه.
بابا:... .
فروغ: ﺑﺎﺷﻪ ﻋﺰﯾﺰم.
ﻟﺐﻫﺎﯾﻢ را ﻏﻨﭽﻪ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:
- اﻟﻬﺎم ﺑﻔﻬﻤﻪ واﺳﻪ ﺷﻮﻫﺮش ﻏﻤﺰه ﻣﯿﺎی ﻣﻮﻫﺎت رو ﻣﯽﮐﻨﻪ.
ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:
- ﺧﻞ و ﭼﻞ.
ﻟﺒﺎس را در آوردم و ﺑﻪ دﺳﺖ ژوﻟﯽ دادم، ﺑﻌﺪ ﺣﺴﺎب ﮐﺮدن ﻟﺒﺎس ﻓﺮوغ را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﺎﻧﺪم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎغ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ راﻧﺪم.
ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺑﻮق ﺑﺎﻗﺮ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و از ﺳﺮ راه ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﻧﺰدﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﭘﺎرک ﮐﺮدم و ﭘﯿﺎده ﺷﺪم. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﺎ دﯾﺪن راه‌ﺳﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻗﺮار داﺷﺖ اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ دادم و ﺑﻪ آن ﺳﻤﺖ رﻓﺘﻢ چطور تا الان توجه‌ام را جلب نکرده بود؟ ﺧﺪا ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮد‌ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﮐﻔﺶﻫﺎی اﺳﭙﺮت ﻟﮋ دارم را ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮدم، راه ﺑﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻨﺎره ﻫﺎﯾﺶ ﭘﺮ از ﺑﺮگ
و ﺷﺎﺧﻪﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ و گِل ﺑﻮد... ﻗﺸﻨﮓ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﻮد ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ اﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﭘﺎ ﻧﺬاﺷﺘﻪ.
،ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻠﻨﺪی را از ﺳﺮ راه ﮐﻨﺎر زدم و ﺑﺎ دﯾﺪن ﻓﻀﺎی رو ﺑﻪ روﯾﻢ از ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم اﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ دﻗﯿﻖ ﭘﺸﺖ ﺑﺎغ ﻗﺮار داﺷﺖ و ﺣﺎﻟﺖ ﻓﻀﺎ داﯾﺮهای ﺑﻮد و وﺳﻄﺶ یک ﺗﺎب ﺑﺰرگ ﺳﻔﯿﺪ آﻫﻨﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ زﻧﮓ زده ﺑﻮد، اﻃﺮاف ﭘﺮ از ﮔﻠﺪانﻫﺎی ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و روی زﻣﯿﻦ ﭘﺮ از‌ ﺑﺮگ و ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻮد.
ﻧﺴﯿﻢ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ وزﯾﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﺗﮑﺎن ﺧﻮردن ﺗﺎب و ﺻﺪای ﺟﯿﺮ ﺟﯿﺮاش می‌شد.
ﺑﻪ سمت وﺳﻂ رﻓﺘﻢ و اﯾﺴﺘﺎدم، ﺑﻪ ﻣﯿﺰ و صندلی ﺑﺰرگ شش ﻧﻔﺮه ﻓﻠﺰی ﺧﯿﺮه ﺷﺪم... ﺣﺎﺿﺮم ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرم ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﺒﻞﺗﺮ، از اﯾﻨﺠﺎ ﺧﯿﻠﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﺷﺪه ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم، از اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﺷﻢ آﻣﺪه ﺑﻮد!

 

[وفآ]

بعد از چند دقیقه از همان راهی که امده بود برگشتم. ﺑﺎ دﯾﺪن ﺳﭙﯿﺪه ﮐﻪ روی ﻣﺒﻞ ﮐﻨﺎر ﻣﺎﻣﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد چشم غره‌ای رفتم... دختره‌ی چندش!
ﻣﺎﻣﺎن: ﭘﮕﺎه ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ، ﭼﺮا ﺳﺮﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎدی؟
ﻧﻔﺲ ﮐﻼﻓﻪای ﮐﺸﯿﺪم و روی دورﺗﺮﯾﻦ ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﺳﭙﯿﺪه با لبخند مزخرفی و رو ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﮔﻔﺖ:
- داﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ اﻟﻬﺎم ﺟﻮن ﭘﺴﺮه از ﺧﺎﻧﻮاده ﺳﺮ ﺷﻨﺎﺳﯿﻪ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻓﻌﻼ ﻗﺼﺪ ازدواج ﻧﺪارم.
ﺑﺎ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪ اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و دﺳﺖﻫﺎﯾﻢ روی ﺳﯿﻨﻪ‌ام ﮔﺮه زدم... ﺧﺐ ﺧﺐ! ﭘﺲ ﻗﺼﺪ ازدواج ﻧﺪاری ﻋﺰﯾﺰم.
ﻣﺎﻣﺎن: ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻗﺒﻮل ﮐﻦ، ﻣﺎﺷﺎﻟﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﯿﺴﺖ و ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﺘﻪ.
ﺳﭙﯿﺪه ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺖ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻟﺐﻫﺎﯾﻢ را ﻏﻨﭽﻪ ﮐﺮدم و با لحن تمسخرامیزی ﮔﻔﺘﻢ:
- اره دﯾﮕﻪ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ وﻗﺖ ﺷﻮﻫﺮ ﮐﺮدنت.
ﺑﺎ ﺣﺮص و ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺖ:
- ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ زرﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮدت ﺑﺎش.
مامان: ﺳﭙﯿﺪه ﺟﺎن، ﭘﮕﺎه ﻣﻨﻈ... .
- ﻋﺰﯾﺰم ﻣﻦ لنگ خواستگار نیستم با اینکه واسم سر و دست می‌شکنن، طفلی بقیه که با هزارتا نقش و ریاکاری دنبال شوهرن به هر حال کارشون سخت‌تره.
ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﺗﺸﺮ ﮔﻔﺖ:
- ﭘﮕﺎه!
ﺳﭙﯿﺪه ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ دﺳﺘﺎﻧﺶ را روی ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﮔﺮه زد و ﮔﻔﺖ:
- آﻓﺮﯾﻦ! ﺣﺘﻤﺎ رﻓﯿﻘﺎﺗﻦ دﯾﮕﻪ؟
دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮔﺮدن ﺑﺎرﯾﮏ و درازش را در دﺳﺘﺎﻧﻢ ﺧﻮرد ﮐﻨﻢ ﻧﮑﺒﺖ!
ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎ اﺧﻢ ﻏﻠﯿﻆ ﮔﻔﺖ:
- ﺳﭙﯿﺪه! ﻟﻄﻔﺎ اول ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﺑﻌﺪ ﺣﺮف ﺑﺰن.
ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪﻫﺎ ﻣﯽرﻓﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ:
- باز خوبه من اونا دارم مثل تو ﺗﻮی ﻏﻢ ﺷﻬﺎب ﺟﻮن ﻧﻤﯽﺗﺮﺷﻢ عزیزم.
ﺻﺪای ﮔﻼﯾﻪ ﮐﺮدنﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ رﺳﯿﺪ، وﻟﯽ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد. آﺧﺮﯾﻦ ﭘﻠﻪ را ﻫﻢ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف اﻧﺪاﺧﺘﻢ، ﺣﺪاﻗﻞ ﺻﺒﺢﻫﺎ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد و‌ ﻣﺎ راﺣﺖ ﺑﻮدیم. ﺑﻪ ﻃﺮف اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ درش را ﺑﺎز ﮐﺮده ﺑﻮدم رﻓﺘﻢ و‌ دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪم، ﺑﺎ ﺑﺎز ﺷﺪن در‌ ﺑﻮی ﺧﺎک در ﺑﯿﻨﯽام ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﻋﻄﺴﻪام ﺷﺪ. ﺗﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه اﺗﺎق رﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺎزش ﮐﺮدم. ﺟﻠﻮی ﺑﯿﻨﯽام را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم، اﺗﺎق متوسطی ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﮐﻤﺪ ﺑﺰرگ و ﺗﺨﺖ ﺗﮏ‌ ﻧﻔﺮه ﭼﻮﺑﯽ داﺷﺖ؛ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺮدهﻫﺎی ﮔﻠﺪار ﺻﻮرﺗﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ: ﭼﻪ ﺳﻠﯿﻘﻪی ﺑﺪی. ردی همه ﭼﯿﺰ ﺣﺘﯽ رو ﺗﺨﺘﯽ ﯾﺎﺳﯽ رﻧﮓ ﻫﻢ یک ﻣﺘﺮ ﺧﺎک ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد؛ ﮔﺎز رﯾﺰ دردﻧﺎﮐﯽ از ﮐﻨﺎر لبم گرفتم و از روی حرص پایم را بر زمین کوبیدم.
یعنی این همه بدبختی بخاطر یه اتاق معمولی بود؟!
ﮐﻨﻢ
- ﺧﺪاﯾﺎ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺶ.

 

[وفآ]

ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دره اﺗﺎق ﺑﺮم ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﮑﺮی در ذﻫﻨﻢ ﺟﺮﻗﻪ زد، ﺗﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻤﺪ رﻓﺘﻢ و
درش را ﺑﺎز ﮐﺮدم؛ ﺑﺎز ﺑﻮی ﺧﺎک و ﻧﻢ ﺧﻮردﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻣﻢ رﺳﯿﺪ وﻟﯽ آﻧﻘﺪر از دﯾﺪن ﻟﺒﺎس‌ﻫﺎی درون ﮐﻤﺪ ﺷﮑﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ دﺳﺘﻢ را ﺟﻠﻮی ﺑﯿﻨﯽ‌ام ﺑﮕﯿﺮم، ﺗﻨﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻟﺒﺎسﻫﺎ را در آوردم و روی ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻢ...دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﻤﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻟﺒﺎسﻫﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم، ﻫﻤﻪاﺷﺎن‌ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻮدن و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﯾﺎ ﮐﺖ و ﺷﻠﻮار ﺑﻮدﻧﺪ ﯾﺎ ﮐﺖ و داﻣﻦ ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن رنگشان رفته بود.
ﺳﺮم را ﺗﻨﺪ ﺗﮑﺎن دادم و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ
اﯾﻦ ﺑﺎر، دوﻣﯿﻦ در را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﺪل ﻣﺎﻧﺘﻮﻫﺎ و روﺳﺮیﻫﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم اﯾﻦ ﻟﺒﺎسﻫﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﺎﻟﻪ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ اﺳﺖ. ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺟﻌﺒﻪ ﻫﺎ ﻣﺎﻧﺘﻮ را ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و روی زاﻧﻮ ﻫﺎﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ... ﻫﻤﻪ اﺷﺎن را زﯾﺮ و رو ﮐﺮدم وﻟﯽ ﺑﺠﺰ ﭼﻨﺪﺗﺎ دﺳﺖ ﺑﻨﺪ و ﺧﺮت و ﭘﺮت دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰی ﻧﺒﻮد، ﺧﻮاﺳﺘﻢ از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮم ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﻌﺒﻪ ﮐﻔﺶ ﮐﻪ ﺗﻪ ﮐﻤﺪ ﺑﻮد اﻓﺘﺎد، ﺑﻪ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ از آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪﻣﺶ و ﺑﺎزش ﮐﺮدم، دروﻧﺶ ﯾﮏ دﻓﺘﺮ و ﭼﻨﺪ
ﭘﺎﮐﺖ و ﯾﻪ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﻓﯿﺮوزه‌ای ﺑﻮد. دﻓﺘﺮ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺻﻔﺤﻪ اول را ﺧﻮاﻧﺪم:
ﺑﻪ ﻧﺎم اﯾﺰد ﯾﮑﺘﺎ
《ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ده ﺑﯿﺴﺖ ﺻﻔﺤﻪ را ورق زدم۱۳۶۸/۱۲/۷
روزم را ﺑﺎ ﺷﺎﻧﻪ ﮐﺮدن ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ آﻏﺎز ﮐﺮدم ﮐﻪ واﻗﻌﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺠﻢ و ﺑﻠﻨﺪی ﮐﺎر ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻮد ﻣﺪﺗﯽﺳﺖ وﺿﻊ ﺧﺎﻧﻪ آﺷﻔﺘﻪ ﺷﺪه و ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺑﺎ دﯾﮕﺮی ﺣﺮف ﻧﻤﯽزﻧﺪ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﻮت و ﮐﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد و اﯾﻦ ﺑﺮای ﻣﺎدرم ﻋﺬاب آور ﺑﻮد، ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ ی اﺳﺮار ﻣﻦ، ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ راﺿﯽ را ﺑﺮاﯾﺖ ﺑﮕﻮﯾﻢ... ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪم ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺪرﺟﺎﻧﻢ را ﺑﺮدارم و ﻗﺎﯾﻢ ﮐﻨﻢ.
دزدی! ﻧﻪ اﺻﻼ! ﻓﻘﻂ دﻟﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد وﻗﺘﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺎدر ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻢ ﻏﺼﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را ﻣﯽﺧﻮرد و از آن ﻃﺮف ﭘﺪرﺟﺎﻧﻢ ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻗﺶ ﺧﻮش ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪ.
ﭘﺪرﺟﺎﻧﻢ زندگی‌ام است وﻟﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﯽاﺣﺘﺮاﻣﯽﻫﺎی ﻓﺎﻣﯿﻞ را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ، ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ اﮔﺮ ﮐﺘﺎﯾﻮن ﺳﺎﻋﺖ ﮔﺮان ﻗﯿﻤﺖ ﻋﺰﯾﺰش را در دﺳﺖ ﭘﺪرﺟﺎن ﻧﺒﯿﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺪت ﻫﺎ زﻧﺪﮔﯽ را ﺑﻪ ﮐﺎم ﭘﺪرﺟﺎﻧﻢ زﻫﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ. خدا را چه دیدی شاید بینشان بهم خورد...
ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ از ﮐﺎرم ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪم و ﺑﻪ ﺑﺎغ زﯾﺘﻮن رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ را از زﯾﺮ درخت بید محبوبم در ﺑﯿﺎورم اﻣﺎ آن ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﺪرﺟﺎن از ﺑﺎغ ﺟﻠﻮﯾﯽ، از ﺗﺮس ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از آﻧﺠﺎ دور ﺷﺪم و وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪم
دﻗﯿﻖ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺎدر وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ و ﻧﮕﺎه ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮهام اﻧﺪاﺧﺖ. از ﻫﻤﺎن روز ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ دﯾﮕﺮ از اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎی ﻧﺎﺷﺎﯾﺴﺖ اﻧﺠﺎم ﻧﺪﻫﻢ؛ ﺑﻪ ﻗﻮل ﻣﺎدر بعد او ﻣﻦ خانوم اﯾﻦ ﻋﻤﺎرﺗﻢ و‌ اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ در ﺷﺄن ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ.
اﻣﺮوز وﻗﺘﯽ ﭘﺪرﺟﺎن ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺣﺘﯽ ﺟﻮاب ﺳﻼﻣﻢ را ﻫﻢ ﻧﺪاد ﻓﻬﻤﯿﺪم ﻧﻘﺸﻪی ﻣﺴﺨﺮه و ﺑﭽﮕﺎﻧﻪام ﺟﻮاب داده... کاش کتایونی نبود.
پایان 》
از ﺷﺪت ﺗﻌﺠﺐ زﺑﺎﻧﻢ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد، خانوم ﻋﻤﺎرت؟
- شعت!
از ﺗﻌﺠﺒﻢ دﺳﺘﻢ را ﺟﻠﻮی دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﻪی اﯾﻦﻫﺎ را ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد؟
اﺻﻼ در ذﻫﻨﻢ ﻧﻤﯽﮔﻨﺠﯿﺪ ﮐﻪ روزی ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ را درﺣﺎل ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﺗﺼﻮر ﮐﻨﻢ آن ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ اﺣﺴﺎس و ﻟﻄﺎﻓﺖ که از ﺗﮏ ﺗﮏ ﮐﻠﻤﺎت ﭘﯿﺪا ﺑﻮد.
ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ورق ﺑﺰﻧﻢ و ﺻﻔﺤﻪی ﺑﻌﺪ را ﺑﺨﻮاﻧﻢ ﺻﺪای ﻋﺼﺎی ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ روی ﭘﺎرﮐﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ رﺳﯿﺪ، ﺗﻨﺪ دﻓﺘﺮ را درون ﺟﻌﺒﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﺎ آن از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪم. ﺗﺎ در را ﺑﺴﺘﻢ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻫﻢ از ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ، ﺧﻮدم را زدم ﺑﻪ آن راه و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ راه ﭘﻠﻪ رﻓﺘﻢ، ﺧﻮاﺳﺘﻢ از ﺟﻠﻮﯾﺶ رد ﺷﻮم که ﻋﺼﺎﯾﺶ را ﺳﺪ راﻫﻢ ﮐﺮد و ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ: اﯾﻦ ﺑﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟
ﺣﺮصم ﮔﺮﻓﺖ وﻟﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺴﺨﺮهای ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ وﻟﯽ دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ ﺑﺨﻮام ﺟﺎﯾﯽ توی این خونه ﻣﯿﺮم ﺑﻪ
ﮐﺴﯽ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم.
ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد، آرام اداﻣﻪ دادم: وﻟﯽ ﺑﺨﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺸﺎرﺗﻮن ﺑﺎﻻ ﻧﺮه و ﮐﺎر دﺳﺘﻤﻮن ﻧﺪﯾﻦ ﻣﯿﮕﻢ... اوﻣﺪه ﺑﻮدم ﺟﻌﺒﻢ رو از اﺗﺎق ﺳﭙﯿﺪه ﺑﺮ دارم ﺟﻌﺒﻪ را ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﺪ ﮐﻪ.
ﻋﺼﺎﯾﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ، ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺳﺮی ﺗﮑﺎن دادم و از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪم؛ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ دﯾﺪن ﭘﺎﭘﺎ و ﭘﻮﯾﺎ و ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﺎن رﻓﺘﻢ و ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ:ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ.
.ﭘﺎﭘﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺴﺘﻪای زد و ﮔﻔﺖ: ﻣﺮﺳﯽ دخترم.
ﭘﻮﯾﺎ: ﺑﻨﻈﺮت ﻣﻦ ﭼﻐﻨﺪرم؟
!ﺑﺎ ﺧﻨﺪه دﺳﺘﻢ را دور ﮔﺮدﻧﺶ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺗﻮ ﮐﻪ داداش ﮔﻨﺪه ﺑﮏ ﺧﻮدﻣﯽ.
ﺧﻨﺪﯾﺪ و وﻟﯽ در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ: ﺑﯿﺎ ﺑﺮو اون ﻃﺮف ﺑﭽﻪ اﻻن ﻣﯽزﻧﻢ ﻟﻬﺖ ﻣﯽﮐﻨﻤﺎ.
ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮐﻨﺎر ﻣﺎﻣﺎن ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ! ﺑﺎ اﺳﻤﺎ ﺟﻮﻧﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ادﺑﯿﺎت ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯽ؟
ﭘﻮﯾﺎ ﺳﺮی از روی ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد و رو ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﮔﻔﺖ: ﺳﭙﻨﺪ و ﺳﭙﯿﺪه ﮐﺠﺎن؟
ﻣﺎﻣﺎن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ: ﺳﭙﯿﺪه ﮐﻪ ﺗﻮ آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪﺳﺖ... ﺳﭙﻨﺪم ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ رﻓﺘﻪ ﮐﺮج دﻧﺒﺎل ﮐﺎرای ﺳﻨﺪ ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ.
ﭘﻮﯾﺎ: آﻫﺎن.
ﻣﺎﻣﺎن از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ‌رﻓﺖ ﮔﻔﺖ: ﭘﻮﯾﺎ، ﺑﯿﺎ ﻏﺬات رو ﺑﮑﺸﻢ ﺑﺨﻮر.
ﭘﻮﯾﺎ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و دﻧﺒﺎل ﻣﺎﻣﺎن رﻓﺖ، ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ از ﻓﺮﺻﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد استفاده کردم و ﮐﻨﺎر ﭘﺎﭘﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺧﻮدم را از ﺑﺎزوﯾﺶ آوﯾﺰان ﮐﺮدم.

 

[وفآ]

ب*و*سه‌ای به پیشانی‌ام زد و گفت: جانم؟
ﭘﮑﺮ ﮔﻔﺘﻢ: از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی ﯾﭽﯿﺰی ﻣﯽ ﺧﻮام؟
ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را از ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﮐﻨﺎر زد و ﮔﻔﺖ: ﭼﻮن وﻗﺘﯽ ﭼﯿﺰی ﻣﯽ ﺧﻮای ﭼﺸﻤﺎت ﺑﺮق ﻣﯽزﻧﻪ.
ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺿﺮﺑﻪای ﺑﻪ ﺑﺎزوﯾﺶ زدم و ﮔﻔﺘﻢ: ﮐﻠﮏ!
اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ: ﺧﺐ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﭼﯽ ﻣﯽﺧﻮای ﻋﺰﯾﺰﺟﺎن.
آرام ﮔﻔﺘﻢ: راﺳﺘﺶ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﺧﻮام ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﺳﻮال دارم.
ﭘﺎﭘﺎ: ﺧﺐ ﺑﭙﺮس.
- ﭘﺎﭘﺎ؟ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ، ﭘﺪرﺑﺰرگ رو ﺑﯿﺸﺘﺮ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﯾﺎ ﻣﺎدرﺑﺰرگ؟
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ از ﮐﺠﺎ ﺑﺪوﻧﻢ؟
- ای ﺑﺎﺑﺎ اون دوران ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد رو ﻣﯿﮕﻢ.
ﻣﺘﻔﮑﺮ ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه زل زد و ﮔﻔﺖ: ﻋﻤﺖ ﮐﻼ از ﺑﭽﮕﯽ ﺳﺮد ﺑﻮد و اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺶ رو ﺑﺮوز ﻧﻤﯽداد... رﻓﺘﺎرﺷﻢ ﺑﺎ واﻟﺪﯾﻨﻤﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻮد و ﺣﺎﻟﺖ رﺳﻤﯽ داﺷﺖ.
ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺘﻢ: رﺳﻤﯽ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﺠﻮری؟
ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ: ﻣﺎدرم ﺧﯿﻠﯽ روی ﺗﺮﺑﯿﺖ دﺧﺘﺮ ﺣﺴﺎس ﺑﻮد و دﻟﺶ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺣﺘﺮام ﺑﺎﺷﻪ... ﺗﺎ ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ.
آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد: ﺧﺐ اﯾﻦ ﮐﺎرش زﯾﺎدم ﺟﻮاب ﻧﺪاد.
ﻣﺸﮑﻮک ﭘﺮﺳﯿﺪم: ﭼﻄﻮر؟
از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ: درﮐﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﭘﮕﺎه! ﭼﺮا اﯾﻦ ﺳﻮاﻻ رو ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ؟
ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ: آﺧﻪ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮﻣﻮزه.
ﮐﻤﯽ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﻋﻤﺖ ﺧﺐ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻬﺶ ﺳﺨﺖ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻦ و ﺗﻮ ﺳﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ازدواج ﮐﺮد.
آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد: ﻋﻤﺖ ﯾﺦ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻨﻮزم ﻫﻤﻮﻧﻪ! ﺣﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎوتﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﯿﻨﻤﻮن ﺑﻮده ازﻣﻮن دوری می‌کنه ﺑﯿﺸﺘﺮم از ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻨﻤﻮن ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺒﮏ زﻧﺪﮔﯿﺶ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اون ﻓﺮق داﺷﺖ ﺣﺘﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﻢ.
اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﻨﻈﻮرش ﻋﻤﻮ ﺣﺎﻣﺪ ﺑﻮد و ازدواﺟﺶ ﺑﺎ ﻣﺎری! ﺧﺐ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻤﯽ ازاد ﺑﺎﺷﺪ و در ازدواج ﻣﺜﻼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻧﺎﮐﺎم ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد، ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺑﻮد؟ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﻣﻦ!
ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ: ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻫﻤﻪ دق و دﻟﯽﻫﺎش رو ﺳﺮ ﻣﻦ در ﻣﯿﺎره اﻧﺼﺎف ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺨﺪا!
ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ، ﺗﺎ وارد اﺗﺎﻗﺶ ﺷﺪ آن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺴﺨﺮه از روی ﻟﺐﻫﺎﯾﻢ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪ، ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽزد و از ﮐﺴﯽ ﺑﺨﺎری ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﯽﺷﺪ اﺣﺴﺎﺳﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﻤﯽﮐﺮد! ﯾﻌﻨﯽ ﭼﺮا ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﺪ از ﻋﻤﻮ ﺣﺎﻣﺪ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮده؟ ﺧﺐ ﮔﯿﺮﯾﻢ... ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎوت و ﺗﺒﻌﯿﺾ، ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ درﺷﺖ ﺷﺪ. دﺳﺘﻢ را روی ﮔﻮﻧﻪ ام ﮔﺬاﺷﺘﻢ، ﯾﻌﻨﯽ دﻟﯿﻞ ﻃﻼق ﻣﺎری و ﻋﻤﻮ ﺣﺎﻣﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ باشه؟
ﺑﻪ اﻓﮑﺎر ﺟﻨﺎﯾﯽ ام ارام ﺧﻨﺪﯾﺪم، ﺑﻪ ﻗﻮل ﻣﻌﺮوف ﺧﻮدم را اسکل ﮐﺮده ﺑﻮدم.