درحال تایپ رمان غیرمجاز اثر آیناز رستمی تبار

[وفآ]

- منظورم اینه کلا داخل از نو بکوبیم بسازیم.
با تعجب نگاهم کرد.
ﺑﻠﻨﺪ رو ﺑﻪ ﭘﺎﭘﺎ گفتم: ﭘﺎﭘﺎ؟ﮐﺎش دﮐﻮراﺳﯿﻮن رو ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻢ.
زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭼﺮا ﮐﻪ ﻧﻪ..ﻫﺮ ﺟﻮر ﻣﺎﯾﻠﯽ.
ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺳﺮدی رو ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻓﺮدا ﻣﯿﮕﻢ ﺑﯿﺎن
ﻣﺎﻣﺎن: بنظرم نیازی نیست همه چیز نو هنوز.
.ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺳﺮﯾﻊ روﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: آﻓﺮﯾﻦ اﻟﻬﺎم ﺟﺎن، ﻣﻨﻢ ﻣﺨﺎﻟﻒ اﺳﺮاف اﻟﮑﯿﻢ‌.

اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ دﻫﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: چون نیاز داریم پس اسراف نیست ملیحه خانوم.
ﻣﻠﯿﺤﻪ و ﻣﺎﻣﺎن ﻫﺮدو ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ﻣﯽروﻧﺪ وﻟﯽ ﭘﺎﭘﺎ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ او ﻣﯽزﻧﻢ و ﺑﻪ ﭘﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت اﻓﺴﺮده ﺑﻨﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﭼﺘﻪ؟
ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ اﻟﯿﻨﺎ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزی اﺳﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﯾﻌﻨﯽ اﻻن اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯿﻪ؟ ﻣﻦ ﻣﯽدوﻧﻢ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﺑﯿﻦ اون ﻫﻤﻪ ﺧﻼﻓﮑﺎر دووم ﺑﯿﺎره.
ﺻﻮرﺗﻢ را ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻨﺪش ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﻨﻢ و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم روﺑﻪ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﮐﯽ ﻣﯿﺮﯾﺪ؟ آﺧﻪ ﻣﻦ ﺑﺸﺪت ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد دوﺳﺖ ﻧﺪارم اﻻن ﮐﻪ ﻣﯿﺮم ﺑﻬﺘﻮن ﺑﺮﺑﺨﻮره.
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻋﺰﯾﺰم ﻧﻤﯽﺧﻮاد ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺎ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺧﻮاﺑﺖ ﺑﻬﻢ ﺑﺨﻮره.
ﺷﺎﻧﻪای ﺑﺎﻻ ﻣﯽ دﻫﻢ و ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ:ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ.
ﻧﻤﯽاﯾﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﯽ ﺟﻮاب را ﻣﯽدﻫﺪ، ﺗﻨﺪ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽروم و در اﺗﺎﻗﻢ را ﻣﺤﮑﻢ ﻣﯽﺑﻨﺪم، ﮔﻮﺷﯽ‌ام را ﺑﺮ ﻣﯽ دارم و ﻣﺸﻐﻮل ﭼﮏ ﮐﺮدن ﭘﺮوﻓﺎﯾﻞﻫﺎ ﻣﯽﺷﻮم، ﺑﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﭘﺮوﻓﺎﯾﻞ ﺷﻮﮐﺎ از ﺗﻌﺠﺐ ﺳﻮﺗﯽ ﻣﯽ زﻧﻢ و زﯾﺮﻟﺐ ﻣﺘﻦ ﭘﺮوﻓﺎﯾﻠﺶ را ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻢ: خیلی زود شدی دلیل نفس‌هام.
ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺧﻨﺪم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺧﺎک ﺑﺮ ﺳﺮت اﯾﻦ ﭼﯿﻪ آﺧﻪ؟
ﺷﻮﮐﺎ ﭼﻪ ﮐﺎرﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﮐﺮد!
ﺑﺎ ﺧﻨﺪه از روی ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم و ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎ ﺗﯿﺸﺮت و ﺷﻠﻮار ﮔﺸﺎدم ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﻢ؛ ﻣﺤﮑﻢ ﺧﻮدم را ﺑﺮ روی ﺗﺨﺖ رﻫﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﭼﺮاغ ﺧﻮاﺑﻢ را ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ...ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ ﺧﻮاب اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ.
امروز اصلا تایم استراحت نداشتم، واﻗﻌﺎ از ﺧﺴﺘﮕﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺑﺎز ﻧﻤﯽﺷﺪ، ﭘﺘﻮ را دور ﺧﻮدم ﻣﯽﭘﯿﭽﻢ و ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ وﺟﺪاﻧﻢ را آرام ﮐﻨﻢ... ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺗﻤﺎم ﮐﺎرﻫﺎی اﻣﺮوزم از روی ﺧﯿﺮﺧﻮاﻫﯽ ﺑﺮای ﭘﻮﻧﻪ ﺑﻮد‌ او باید آن روی ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮه و ﻣﻬﺮﺑﺎن امیرحسین را ﺑﺒﯿﻨﺪ و دوﺑﺎره ﭘﯿﺶ ﻣﺎ ﺑﺮﮔﺮدد ﻫﺮﭼﻨﺪ وﻟﯽ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻬﻢ ﭘﻮﻧﻪ ﺑﻮد و ﺣﻀﻮرش در ﺧﺎﻧﻪ ان ﻫﻢ ﺑﺎ اﻟﯿﻨﺎ!
اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﻣﯽﺑﻨﺪم
***
کاترین: باشه پس شب می‌بینمت.

 

[وفآ]

- اﮔﻪ ﺧﻼص ﺷﺪم.
کاترین: یکم با دل ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادرت راه ﺑﯿﺎ...ﻣﻦ ﻗﻄﻊ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﻻن ﭘﻮران ﺻﺪاش در ﻣﯿﺎد.
- ﺑﺎﺷﻪ ﺧﺪاﻓﻆ.
ﮔﻮﺷﯽام را ﺑﻪ زور در ﺟﯿﺐ ﺗﻨﮓ ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻨﻢ ﻣﯽﮔﺬارم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺳﻤﺎ و ﻣﺎدرش ﻣﯽ روم
ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﺑﻪ وﯾﺘﺮﯾﻦ اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: اﯾﻦ ﭼﻄﻮره ﭘﮕﺎه ﺟﺎن؟
ﺑﻪ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻧﺒﺎﺗﯽ ای ﮐﻪ ﻧﺸﺎن داده اﺳﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﯾﻘﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﮐِﭙﻪ، اﺳﻤﺎ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺗﻮش ﺧﻔﻪ ﺑﺸﯽ.
ﻫﺮدو ﻣﯽﺧﻨﺪﻧﺪ، ﺑﺎز ﺑﻪ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‌‌در ﻋﯿﻦ ﺳﺎدﮔﯽ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ ﺑﻮد، آﺳﺘﯿﻦﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﺎﻻ ﺗﻨﻪاش ﮔﯿﭙﻮر ﮐﺎری ﺷﺪه ﺑﻮد و داﻣﻨﺶ‌ ﭼﯿﻦ ﻫﺎی زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯽ‌ﺧﻮرد اﻣﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﺳﻨﮕﯿﻦ و ﮐِﭗ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﮐﻪ از اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮاده داﺷﺘﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻪ دردﺷﺎن ﻣﯽﺧﻮرد.
- ﺑﺮو ﭘﺮوش ﮐﻦ ﻗﺸﻨﮕﻪ.
.- ﺑﺮو ﻗﺸﻨﮕﻪ
.ﻟﺒﺨﻨﺪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯽ زﻧﺪ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ
ﻫﺮ ﺳﻪ وارد ﻣﻐﺎزه ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ.
ﻓﺮوﺷﻨﺪه زن ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ وارد ﺷﺪن ﻣﺎ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻓﺮوﺷﻨﺪه: ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﮐﻤﮑﺘﻮن ﮐﻨﻢ؟
ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم: دﺧﺘﺮم ﺑﯽ زﺣﻤﺖ اون ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻧﺒﺎﺗﯿﻪ ﭘﺸﺖ وﯾﺘﺮﯾﻦ رو واﺳﻪ واﺳﻤﻮن ﺑﯿﺎر.
ﻓﺮوﺷﻨﺪه: ﭼﺸﻢ..ﺳﺎﯾﺰ ﭼﻨﺪ؟
اﺳﻤﺎ: سی و هشت‌.
ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﮐﻤﯽ از اﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮم، ﺻﺒﺢ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﻫﺰار ﺧﻮاﻫﺶ و ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻣﺮا ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺎ او ﺑﺮای ﺧﺮﯾﺪ اﺳﻤﺎ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﻣﻦ ﻫﻢ ﮐﺎر ﺗﻐﯿﯿﺮ دﮐﻮراﺳﯿﻮن ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﻪ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﮐﻪ اﻟﺤﻘﻢ ﺳﻠﯿﻘﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ داﺷﺖ ﺳﭙﺮدم، ﻣﻨﻮ ﭘﻮﯾﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﺤﻞ ﺧﺮﯾﺪ را ﺑﻪ اﺳﻤﺎ و ﻣﺎدرشﺳﭙﺮدﯾﻢ؛ ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ دل ﺧﻮﺷﯽ از ﻫﯿﭻ ﮐﺪاﻣﺸﺎن ﻧﺪارم وﻟﯽ وﺿﻌﯿﺖ ﻣﺎﻟﯽ‌اﺷﺎن ﺑﺮاﯾﻢ ﻗﺎﺑﻞ درک ﺑﻮد..در ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﺳﺎژ ﻫﺎی ﺷﻠﻮغ و ﭘﺮ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺷﻬﺮ آﻣﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺎی ﻣﻨﺎﺳﺒﺶ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺑﯽاش ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺮاب ﺑﻮدن ﭘﻠﻪ ﺑﺮﻗﯽ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﺑﺮوﯾﻢ و ﻓﻘﻂ ﺧﺪا ﻣﯽ داﻧﺪ ان ﻟﺤﻈﺎت ﭼﻘﺪر دﻟﻢ ﺑﺮای ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺎ ان ﺻﻮرت ﺳﺮخ ﺷﺪه‌اش ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ، ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﮐﺖ و داﻣﻦ‌ ﻣﺠﻠﺴﯽ ﯾﺎﺳﯽ رﻧﮓ ﻣﯽ اﻓﺘﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮش دوﺧﺖ و زﯾﺒﺎ ﺑﻮد، ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﻢ را ﮔﺎز ﻣﯽﮔﯿﺮم..ﻣﻦ واﻗﻌﺎ از اﯾﻦ ﻟﺒﺎس ﺧﻮﺷﻢ اﻣﺪه ﺑﻮد و ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﮔﺮ ﭘﺎﭘﺎ ﯾﺎ ﻓﺮوغ ﻣﯽﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ از ﭼﻪ ﻟﺒﺎﺳﯽ و در
ﭼﻪ ﻣﺤﻞ ﺧﺮﯾﺪی ﺧﻮﺷﻢ اﻣﺪه ﺳﺮم را ﮔﻮش ﺗﺎ ﮔﻮش ﻣﯽﺑﺮﯾﺪﻧﺪ.ﺑﺎ ﺻﺪای اﺳﻤﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق ﭘﺮو ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم از ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدن ﻣﺘﻨﻔﺮم وﻟﯽ در آن ﻟﺒﺎس‌ﺑﯽ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﺑﺎرﺑﯽ ﻫﺎی اﻟﯿﻨﺎ ﻧﺒﻮد.
ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم: ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎد ﻫﺰار ﻣﺎﺷﺎلله.
اﻻن ﻣﺎﻟﯽ
حالا درک می‌کردم برادر سی و هفت ساله‌ام چرا یک دختر بیست و دو ساله که سطح مالی ﻓﺮﻫﻨﮕﯽاﺷﺎن ﺑﺎ ﻣﺎ ﯾﮏ دﻧﯿﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ را ﺑﺮای ازدواج اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد.
- ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎد.
اﺳﻤﺎ: ﻣﺮﺳﯽ ﻋﺰﯾﺰم.
دوﺑﺎره در اﺗﺎق ﭘﺮو را ﻣﯽﺑﻨﺪد و ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﻟﺒﺎس ﺑﻪ دﺳﺖ از آن ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﻮد، ﻫﺮدو ﻣﺸﻐﻮل ﭼﺎﻧﻪ زدن ﺑﺎ ﻓﺮوﺷﻨﺪه ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ.دوﺑﺎره ﺑﻪ ﮐﺖ و داﻣﻦ ﯾﺎﺳﯽ رﻧﮓ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ؛ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺖ و داﻣﻦ ﻧﭙﻮﺷﯿﺪم ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺸﮏ و رﺳﻤﯽ داﺷﺖ، ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﭙﯿﺪه ﻧﭽﺴﺐ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﮐﺖ و داﻣﻦ و ﮐﺖ و
ﺷﻠﻮار ﻣﯽﭘﻮﺷﯿﺪ ﻗﯿﺪش را زدم.
ﭘﺎرت دو
اﺳﻤﺎ: ﭼﺮا ﭘﺮوش ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟
از ﺣﻀﻮرش درﺳﺖ ﮐﻨﺎرم ﺟﺎ ﻣﯽﺧﻮرم و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن درﺷﺖ ﺷﺪه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺳﺮی ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﭼﯿﺸﺪ ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮد
.ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﺼﻤﯿﻢ آﻧﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭘﺮو ﻧﻤﯽﺧﻮاد ﻫﻤﯿﻨﻄﻮری ﺳﺎﯾﺰم رو ﺑﺮ ﻣﯽدارم.
ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﮐﻪ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﺮد ﮔﻔﺖ: ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎد...ﻧﺎﭼﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻮﯾﺎ رﻓﺘﻢ.
ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻌﺪ ﺣﺴﺎب ﮐﺮدن ﻟﺒﺎسﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﻐﺎزه ﻫﺎ ﻣﯽروﯾﻢ، اﺳﻤﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ اﺻﻼ در ﺧﺮﯾﺪ
ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮ ﻧﺒﻮد و ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ از ﭼﯿﺰی ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽ اﻣﺪ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯽﺧﺮﯾﺪ؛ ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮﻣﻢ ﺑﯿﭽﺎره ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻨﺪ اﻣﺪه ﺑﻮد ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺎﻻ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺮدن ﻃﺒﻘﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ اﺿﺎﻓﻪ وزﻧﺶ ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﻮﯾﺎ ﻣﯽروﯾﻢ و ﺳﻮار ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ ﻣﻦ و ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﻋﻘﺐ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﯿﻢ.
ﭘﻮﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدد و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭼﻄﻮر ﺑﻮد ﭘﮕﺎه ﺧﺎﻧﻮم؟
.ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزک ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﻫﯿﭽﯽ ﻓﻘﻂ زﻧﺖ ﭘﺪرﻣﻮ درآورد
!ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻟﺐ ﻣﯽﮔﺰد و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: زﺷﺘﻪ دﺧﺘﺮم.
ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﮔﺮ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ: ﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ؟ وﻟﯽ اﯾﻦ زن آراﻣﺸﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽداد ﮐﻪ در ﻧﮕﺎه ﻃﻠﺒﮑﺎر اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ و ﻣﺎدرش ﻧﺒﻮد، ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ را روﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺷﺮوع ﺑﻪ راﻧﻨﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ.
اﺳﻤﺎ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ در ﻣﯽﮔﯿﺮد رو ﺑﻪ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ آراﻣﻪ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽاش ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭘﻮﯾﺎ آرومﺗﺮ.
ﭘﻮﯾﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﮐﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻧﮕﺎه ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪای ﻧﺜﺎر اﺳﻤﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺷﻤﺎ ﺟﻮن ﺑﺨﻮاه.
اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ دﻫﻢ در ﻃﻮل اﯾﻦ ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل زﻧﺪﮔﯽام ﻧﺸﻨﯿﺪم ﭘﻮﯾﺎ اﯾﻨﻄﻮر ﺟﻮاب ﮐﺴﯽ ﺑﺪﻫﺪ... این اسما چه ﺷﺎنسی داﺷﺖ!

 

[وفآ]

نگاهی ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﻣﯽاﻧﺪازم و ﭘﻘﯽ زﯾﺮﺧﻨﺪه ﻣﯽزﻧﻢ، ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻬﺮه ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺎ آن ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺮد ﺷﺪه از ﺗﻌﺠﺐ واﻗﻌﺎ ﺧﻨﺪه‌دار ﺑﻮد! ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﭼﻮن ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ‌ﻃﻮر ﻋﺎدی درﺷﺖ و ﮔﺮد ﺑﻮد در آن ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﻧﻌﻠﺒﮑﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد.
ﭘﻮﯾﺎ: ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺑﺨﻨﺪﯾﻢ.
ﻣﻦ ﻫﻢ در آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺷﻤﺎ ﺟﻠﻮت رو ﺑﭙﺎ ﺗﺼﺎدف ﻧﮑﻨﯿﻢ ﺣﻮاﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ اﻻ ﺧﯿﺎﺑﻮن.
ﻣﻬﺘﺎب‌ﺧﺎﻧﻮم و اﺳﻤﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻨﺪ و ﻣﻦ اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺮای ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽدﻫﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﺷﻮد.
رو ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭼﺨﺒﺮ ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﻋﻠﯽ اﻗﺎ ﺧﻮﺑﻦ؟
ﻟﺒﻪ ﭼﺎدرش را ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮد
ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم: واﻻ درﮔﯿﺮ ﮐﺎرای ﻋﺮوﺳﯿﻢ ﻋﺰﯾﺰ دﻟﻢ ﺗﻮ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ دﺧﺘﺮم؟
دﺳﺘﻪ ای از ﻣﻮﻫﺎی ﻟﺨﺘﻢ را از ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﻢ ﮐﻨﺎر ﻣﯽزﻧﻢ و میﮔﻮﯾﻢ: ﺑﯿﮑﺎرم.
اﺳﻤﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدد و ﻗﺒﻞ ﻣﺎدرش ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭼﻄﻮره ﺑﯿﺎی ﮐﻤﮑﻢ واﺳﻪ ﮐﺎرای ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ ﻓﺮدا؟
ﮐﻤﯽ در ﺟﺎﯾﻢ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﺷﻮم و ﺗﺎ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ دﻫﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮاﻫﺮش ازدواج ﮐﺮده ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺧﻮﻧﺶ، ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺎد ﮐﻤﮏ ﺗﻮ؟
واﻗﻌﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد وﻟﯽ ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﻧﺎراﺣﺖ اﺳﻤﺎ و ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم اﺧﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ
ﺧﻮدﺗﻢ ﺑﻌﺪ ﭘﻨﺞ ﺳﺎل رﻓﺘﯽ ﺧﻮﻧﺶ ﺗﺎ راﺿﯿﺶ ﮐﻨﯽ ﻃﻼق ﺑﮕﯿﺮه ﯾﺪﻓﻌﻪ ﺧﻮدﺗﻢ زدی ﺗﻮ ﺟﺎده ﻋﺸﻖ و ﻋﺎﺷﻘﯽ.
ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﻔﺖ: ﻃﻼق؟
ﺑﺎ ﺑﯽرﺣﻤﯽ ﺑﺪون اﻫﻤﯿﺖ ﺑﻪ ﺧﻂ و ﻧﺸﺎنﻫﺎی ﭘﻮﯾﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: آره، اون ﻣﻮﻗﻊ وﺿﻊ ﻣﺎﻟﯽ ﭘﻮﻧﻪ‌ اﯾﻨﺎ ﺧﺮاب ﺷﺪه ﺑﻮد اﯾﺸﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﻧﻘﺸﻪ ﻗﺒﻠﯽ رﻓﺖ ﺗﺎ ﭘﻮﻧﻪ رو ﭘﺮ ﮐﻨﻪ وﻟﯽ ﺧﻮاﻫﺮم ﺧﯿﻠﯽ اﺣﻤﻖ و ﻋﺎﺷﻘﻪ اﯾﻨﻢ ﺑﻪ اون رﻓﺘﻪ دﯾﮕﻪ.
ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺎ ﮔﻼﯾﻪ رو ﺑﻪ ﭘﻮﯾﺎ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﭘﻮﯾﺎ ﭘﺴﺮم از ﺷﻤﺎ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ.
پویا ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽرﺳﯿﻢ.
ﻧﯿﺸﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و در اداﻣﻪ ﺣﺮﻓﻢ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: وﻟﯽ ﻋﺸﻖ اﺳﻤﺎ از اون آدم ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﯿﺰی ﻧﺬاﺷﺘﻪ.
اﺳﻤﺎ و ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻤﺮﻧﮕﯽ ﻣﯽزﻧﻨﺪ، ﭘﻮﯾﺎ ﻃﻮر ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.. ﺧﻮب ﻣﯽداﻧﻢ ﻫﺸﺪارم را ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ از ﮔﺬﺷﺘﻪ درﺧﺸﺎﻧﺶ ﮐﻤﯽ ﺑﺮای ﻋﻠﯽ آﻗﺎ و ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ.
دﯾﮕﺮ ﺗﺎ ﭘﯿﺎده ﺷﺪن ﻣﻦ ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽزﻧﺪ، ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺳﺮﯾﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ و زﻧﮓ اف‌اف را ﻣﯽزﻧﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ در ﺑﺎ ﺻﺪای ﺗﯿﮑﯽ ﺑﺎز ﻣﯽﺷﻮد.
ﺑﺪﺟﻮر اﻣﺮوز ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻨﺎﯾﻪ ﭘﻮﯾﺎ ﺣﺎﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ وﻟﯽ اﺻﻼ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد..ﭘﺸﺖ در ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ‌ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ در را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﻠﻨﺪ ﺳﻼم میﮐﻨﻢ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ سمت من نگاه می‌کنند و جوابم را می‌دهند.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ تند به طرفم آید و می‌گوید: ﮐﺠﺎﯾﯽ دﺧﺘﺮ؟
ﺷﺎﻟﻢ را روی ﻣﺒﻞ ﭘﺮت ﻣﯽﮐﻨﻢ.
- ﻧﭙﺮس ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ اﺻﻼ ﺣﺴﺶ ﻧﯿﺴﺖ ده ﺳﺎﻋﺖ واﺳﻪ ﺗﻮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮو ﻟﺒﺎﺳﺎت رو ﻋﻮض ﮐﻦ و ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻦ از ﻃﺮح ﻫﺎﺷﻮن ﺧﻮﺷﺖ ﻣﯿﺎد.
- ﮐﺎرﺷﻮن ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻪ؟
.ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﻧﻪ پ ، اﯾﻨﺎ رو ﺑﻪ زور راﺿﯽ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺑﯿﺎن، ﺳﺮﺷﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ.
ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻢ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽروم، در اﺗﺎﻗﻢ را ﻣﯽ ﺑﻨﺪم و ﺗﯿﺸﺮت و ﺷﻠﻮار ﻣﺸﮑﯽ اﺳﭙﺮﺗﻢ را ﻣﯽﭘﻮﺷﻢ، ﺟﻠﻮی آﯾﻨﻪ ﻣﯽاﯾﺴﺘﻢ و ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را دم اﺳﺒﯽ ﻣﯽﺑﻨﺪم و ﮐﻤﯽ ﺑﺮق ﻟﺐ ﻣﯽزﻧﻢ، ﺑﺎ ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﮔﻮﺷﯽام از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﻮم و آرام از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽروم.
ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ، ﯾﮏ ﭘﺴﺮ و دو دﺧﺘﺮ ﺟﻮان از ﭘﺴﺮِ ﺧﻮﺷﻢ آﻣﺪ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮش ﭘﻮش و ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻮد اﻣﺎ دﺧﺘﺮ ﻫﺎ ﺑﻪ دﻟﻢ ﻧﻨﺸﺴﺘﻦ، اﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﺮدم ﺑﺠﺎی ﮐﺎر ﺑﺮای ﻋﺸﻮه و ﮐﻼس ﮔﺬاﺷﺘﻦ آﻣﺪه اﻧﺪ؛ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﯿﮑﯽ ﻣﯽزﻧﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ‌ای ﮐﻪ روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ ﻣﯽروم
ﺑﺎ ﻫﺮﺳﻪ دﺳﺖ ﻣﯽدﻫﻢ و روﺑﻪ روﯾﺸﺎن ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ.
ﭘﺴﺮ: ﻣﻦ ﺑﻬﺰادم اﯾﺸﻮن ﺟﺎﻧﺎن ﺧﺎﻧﻮم ﻃﺮاﺣﻤﻮن و اﯾﺸﻮﻧﻢ دﯾﻼ ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰﻣﻮﻧﻦ.
- ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ، ﻣﻨﻢ ﭘﮕﺎم.
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯽ.ﮐﻨﻢ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﭼﻪ از ﺑﯿﺮون ﭼﻪ از داﺧﻞ ﻗﺪﯾﻤﯽ و ﺣﺎﻟﺖ ﮐﻼﺳﯿﮏ داره ﮐﻪ ﻣﻦ زﯾﺎد ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد.. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻧﺮدهﻫﺎ و ﭘﺎرﮐﺖﻫﺎ ﻋﻮض ﺑﺸﻪ، از رﻧﮓ ﻫﺎی ﺷﺎد و روﺷﻦ ﺧﻮﺷﻢ ﻣﯿﺎد و دوﺳ.ﺖ دارم ﺧﯿﻠﯽ ازش اﺳﺘﻔﺎده ﺑﺸﻪ... اووم ﻫﻤﯿﻦ ﻓﻌﻼ ﺑﻘﯿﺶ ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻮن.
دﺧﺘﺮی ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎن ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮔﻔﺖ: اﻣﺮی دﯾﮕﻪ ای ﻧﯿﺴﺖ؟ ﮔﻠﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﮐﺎرو ﺑﺴﭙﺎری دﺳﺖ ﮐﺎردان.
ﺑﺎ لبخند حرصی ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻦ اﯾﻦ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ و ﻣﯽﺧﻮام ﻏﯿﺮ اﯾﻨﻪ درﺧﺮوﺟﯽ اون ﻃﺮﻓﻪ.
ﺑﻬﺰاد ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺟﺬاﺑﯽ ﮔﻔﺖ: ﻫﺮ ﭼﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮاﯾﺪ.
ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻢ و روﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰﺷﺎن ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭼﻪ ﻣﺪت ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ؟
ﺑﺎ ﻣﮑﺚ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﯽدﻫﺪ: ﺣﺪودا ﺳﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺷﺎﯾﺪم ﯾﮏ ﻣﺎه.
ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﻋﺎدﺗﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: زﻣﺎﻧﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ..دوﺳﺖ دارم ﮐﺎر ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺑﯽﻧﻘﺺ ﺑﺎﺷﻪ.
ﺑﻬﺰاد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺎن و دﯾﻼ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺠﯽ ﮔﻔﺖ: ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﭘﮕﺎه ﺧﺎﻧﻮم.
- ﺧﻮﺑﻪ.
.از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﺟﺎﻧﺎن ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻧﺎراﺿﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن.
- خوش اومدید.

 

[وفآ]

کاترین چشم غره‌ای به من رفت و رو به ان‌ها گفت: بفرمایید تا دم در همراهیتون می‌کنم.
ﭘﺎی راﺳﺘﻢ را روی ﭘﺎی ﭼﭙﻢ ﻣﯽ ﮔﺬارم و ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن را روﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺎﺷﺎی برنامه مد پاریس ﻣﯽﺷﻮم.
ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎ اﺧﻢ ﺟﻠﻮﯾﻢ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﮐﯽ ﻣﯽﺧﻮای درﺳﺖ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﺻﺤﺒﺖ‌ﮐﻨﯽ؟
- ﺟﺎﻧﻢ؟ ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﯽ ﺑﺪ ﺣﺮف زدم؟
روی ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﺧﻮدش را ﭘﺮت ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: اﯾﻦ ﭘﺴﺮه داداش دوﺳﺘﻤﻪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺷﺪ.
- ﺧﺐ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ؟
.ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ازش ﺧﻮﺷﻢ ﻣﯿﺎد روش کراشم.
ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻫﻤﻪی رﺷﺘﻪﻫﺎﻣﻮ ﭘﻨﺒﻪ ﮐﺮدی.
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺧﻮد واﻗﻌﯽاﯾﺖ ﺑﺎش! ﺗﺎﺑﻠﻮﻋﻪ اﻟﮑﯽ ﻧﻘﺶ آدم ﺧﻮﺑﺎ رو واﺳﺶ ﺑﺎزی
ﮐﺮدی.
ﺑﺎ ﭼﻬﺮه درﻫﻢ ﮔﻔﺖ: ﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮد واﻗﻌﯽ ﻣﻨﻦ.
- اگه قرار تو زندگیت باشه بهتره بخاطر خودت واقعیت بخوادت.
از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد.
- ﮔﯿﺮﯾﻢ ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯽﺧﻮای ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﮐﻨﯽ؟
ﺑﻪ ﻃﺮف اﺗﺎق ﻣﯽرود و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﻦ ﺑﺮم ﻟﺒﺎﺳﺎمرو ﺑﭙﻮﺷﻢ، ﭼﺮا ﯾﻪ ﻧﻔﺮو واﺳﻪ ﮐﺎرای ﺧﻮﻧﻪ ﻧﻤﯿﺎرﯾﻦ؟ آدم دﯾﻮوﻧﻪ ﻣﯿﺸﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﻣﯿﺮه و ﻣﯿﺎد.
ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺧﻨﺪم. آخ دﺧﺘﺮ ﻋﻤﻮی ﺑﯿﭽﺎره‌ام ﯾﮏ روز ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽرﺳﯽ‌.
ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺣﺎﺿﺮ و آﻣﺎده ﺟﻠﻮﯾﻢ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﻦ ﺑﺮم ﮐﺎری ﻧﺪاری؟
- ﻧﭻ، برو مراقب خودت باش.
ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدد و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: راﺳﺘﯽ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﮔﻔﺖ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ اﻣﺸﺐ ﺷﺎم ﺧﻮﻧﻪ ﭘﻮﻧﻪ اﯾﻨﺎ می‌مونه.
ﻟﺒﻢ را از ﺣﺮص ﮔﺎز ﻣﯽﮔﯿﺮم وﻟﯽ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: آﻫﺎ ﻣﺮﺳﯽ ﮔﻔﺘﯽ.
زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ﻣﮑﺚ ﻣﯽرود ﺑﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﻮت و ﮐﻮر ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﯽاﻧﺪازم، ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ از ﺗﺮس ﻟﺮز ﺧﻔﯿﻔﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﻢ ﻣﯽاﻓﺘﺪ اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﻮﺟﻪام را ﺑﻪ ﻓﯿﻠﻢ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﭘﺨﺶ ﺑﻮد ﺑﺪﻫﻢ، ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻘﺪر گذشت ﮐﻪ در ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد از ﺗﺮس ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم، ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺮق ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ روﺷﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد، ﺑﺎ دﯾﺪن ﻗﺎﻣﺖ ﭘﻮﯾﺎ ﻧﻔﺲ آﺳﻮده‌ای ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ﻧﮕﺎﻫﻢ را ﻣﯽﮔﯿﺮم.
ﭘﻮﯾﺎ: ﭼﺮا ﺗﻮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدی؟
ﺷﺎﻧﻪای ﺑﺎﻻ ﻣﯽدﻫﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻫﻤﯿﻨﻄﻮری.
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﺧﺴﺘﻪ و ﭼﺸﻤﺎن ﻗﺮﻣﺰش ﻣﯽاﻧﺪازم و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﭼﯽ ﺷﺪه ﭘﻮﯾﺎ؟
با ﺣﺮص ﮐﺘﺶ را ﺑﺮوی زﻣﯿﻦ ﭘﺮت ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: از ﺑﺎﺑﺎی ﻋﺰﯾﺰت ﺑﭙﺮس، رﻓﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﺣﺴﺎﺑﺎﻣﻮ بسته؛ خبر داری منو فرستاده بخش حساب داری؟! مثلا می‌خواد چیو ثابت کنه! شده همه زندگیم‌می‌فروشم ولی نمی‌ذارم عروسی عقب بیفته.
ﭼﻬﺮه‌ام درﻫﻢ ﻣﯽرود ﻣﮕﺮ ﭘﺎﭘﺎ ﻓﻘﻂ ﭘﺪر ﻣﻦ ﺑﻮد؟
- ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺎری ﮐﺮدﯾ...
ﺑﺎ ﺧﺸﻢ داد ﻣﯽ زﻧﺪ: ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدم؟ ﻫﺎن؟
ﺻﺪاﯾﺶ را ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽدﻫﺪ و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺴﺨﺮهای ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺗﻮ ﺑﺎ اون ﭘﺎﭘﺎ ﮔﻔﺘﻨﺎت ﭘﺮش ﮐﺮدی، آره؟! ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﺎره ﺗﻮﻋﻪ! وﻗﺖ ﺧﺮﯾﺪم ﺑﺪﺟﻮر ﺳﻮﺧﺘﯽ وﻗﺘﯽ واﻗﻌﯿﺖ رو ﮔﻔﺘﻢ.
از دﯾﺸﺐ ﭘﺎﭘﺎ را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم راجب چه حرف می‌زد؟
ﭘﻮﯾﺎ: دﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪ ارث و ﭘﻮﻻ رو ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪی دﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ‌ﺧﻮای؟ ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽﺧﻮای از اﯾﻦ ﺑﺪﺑﺨﺖﺗﺮم ﮐﻨﯽ،آره؟ آﺧﯽ دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﻣﻮن ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪه رﻓﺘﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﺎﺑﺎش واﺳﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ و ﮔِﻠﻪ!
ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدی خشم و ناراحتی‌ام را ﻣﯽﭘﻮﺷﺎﻧﻢ و روی ﻣﺒﻞ ﻟﻢ ﻣﯽدﻫﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻦ اﺻﻼ ﺣﺮﻓﺎت واﺳﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮام ﻓﻀﻮﻟﯿﺖ رو ﮐﻨﻢ ﮔﻞ ﭘﺴﺮ.
ﺧﻨﺪه ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺗﻮ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﭘﮕﺎه..ﺗﻮ ﯾﻪ ﺑﯿﭽﺎره ﻓﻠﮏ زدهای ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻬﺎر ﻗﺮون ﭘﻮل ﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻧﻪ ﺑﺮادر.
دسته‌ی مبل را با تمام قدرت چنگ می‌زنم تا مانع ریختن اشک‌هایم شوم.‌.. پول؟ من تنها چیزی که می‌خواستم خانواده‌ام و ارامش‌ انها بود‌.
ﺟﻠﻮی ﺻﻮرﺗﻢ ﺧﻢ ﻣﯽﺷﻮد ﻃﻮری ﮐﻪ ﻧﻔﺲﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽﮐﻨﺪ، زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ: ﭘﮕﺎه‌ی ﺑﺪﺑﺨﺖ.
این همان برادر مهربانم بود؟ همان که بارها سهند را بخاطر اذیت کردن من کتک زد؟ همان برادری که خودش مرا به مدرسه می‌برد تا خیالش بابت رفت و آمدم راحت باشد؟ همان که موقع رفتنم به آلمان مردانه بغض کرد و لحظه اخر از فرودگاه رفت تا اشک‌هایش را نبینم؟ از ﺧﺸﻢ و بغض دﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻟﺮزه افتاده بودند وﻟﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ در ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺒﺰش ﮐﻪ ﺳﻔﯿﺪی ان ﭘﺮ از رﮔﻪﻫﺎی ﺧﻮن ﺑﻮد زل ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: بجای کوبیدن من ﺑﺮو ﻓﮑﺮی واﺳﻪ ﭘﻮل ﻋﺮوﺳﯿﺖ ﮐﻦ ﯾﻬﻮ دﯾﺪی ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﺮاب ﺷﺪ.
دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ سیلی مهمان صورت ظریفم کند ﮐﻪ با ﺻﺪای ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﺎﭘﺎ ﮐﻪ وارد ﺣﯿﺎط ﻣﯽﺷﻮد دستش روی هوا خشک می‌شود.
ناباورانه نگاه‌اش می‌کنم.

 

[وفآ]

ﺻﺎف ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ و ﺟﻠﻮی ﭘﺎﯾﻢ ﺗﻒ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻏﯿﻆ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻧﻔﺮت اﻧﮕﯿﺰ.
ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ ﻣﯽرود حتی از طبقه‌ صدای در اتاقش که ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ به گوش می‌رسد؛ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﺟﻠﻮی ﭘﺎﯾﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ.
ﺑﺮادرم! ﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻨﻢ از ﺷﺪت اﻧﺰﺟﺎر ﺑﻪ ﺟﻠﻮی ﭘﺎﯾﻢ ﺗﻒ ﮐﺮد؟ ﺑﻪ روی ﭘﮕﺎه ﻋﺰﯾﺰش؟ لعنت ﺑﻪ ﺗﻮ اﺳﻤﺎ!
در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد و ﭘﺎﭘﺎ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ
ﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺑﻬﻢ ﺳﻼم نمی‌ﮑﻨﻪ؟
ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻣﺮا دوﺳﺖ داری، ﻓﻘﻂ ﺗﻮ.
بغضم را ﻗﻮرت ﻣﯽدﻫﻢ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﯽ
روم و ﮔﻮﻧﻪاش را ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﯽﺑﻮﺳﻢ.
._-ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻧﻔﺲ ﭘﮕﺎه.
،ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺳﺮﺗﺎ ﭘﺎﯾﻢ را ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: صدات چرا می‌لرزه پرنسس؟ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻮی ﻏﺬاﯾﯿﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺎد...اﻣﺸﺐ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ؟
جواب سوال اولش را نمی‌دهم و قبل از ریختن اولین قطره اشک از چشمانم ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽروم و ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﻢ: دﯾﮕﻪ ﺑﻠﺪم ﭼﻬﺎرﺗﺎ ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﺑﺸﮑﻨﻢ ﮐﻪ.
ﺑﺎ ﺷﻮﺧﯽ و ﺧﻨﺪه ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻫﺮ ﭼﻪ از دوﺳﺖ رﺳﺪ ﻧﯿﮑﻮﺳﺖ.
سعی می‌کنم خودم را نگه‌دارم تا پاپا چیزی نفهمد، سریع تخم مرغ‌ها را اماده می‌کنم و او را صدا می‌زنم.
بلافاصله بعد از نشستن سر میز می‌گوید: ماشین پویا تو حیاط بود شام خورده؟
لقمه را به زور قورت می‌دهم.
- گفت بیرون یچیزی خورده.
ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﺪ و ﻟﻘﻤﻪ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮای ﺧﻮدش ﻣﯽﮔﯿﺮد،
ﻟﺒﻢ را ﮔﺎز ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺑﺎ ﻣﮑﺚ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: راﺳﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ دو روز دﯾﮕﻪ ﺧﻮﻧﻪ رو واﺳﻪ ﯾﻪ ﻣﺎه ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﯿﻢ.
اﺧﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﺎ دﻫﺎن ﭘﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭼﺮا؟
- ﺧﺐ واﺳﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ دﮐﻮراﺳﯿﻮن ﻣﯿﺎن.
.ﺳﺮی از روی ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﺪ.
ﺑﺎ ﺗﮑﻪ ﻧﺎن روی ﻣﯿﺰ ور ﻣﯽروم و ﺑﺪون ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﭘﺎﭘﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭼﺨﺒﺮ، اﻣﺮوز ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟
ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﻧﺴﺮد ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺧﺒﺮ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﺒﻮد.
ﮐﻤﯽ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﯽرﯾﺰم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭘﻮﯾﺎ اوﻣﺪ ﺧﻮﻧﻪ ﮐﻤﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻮد...ﭼﯿﺰی ﺷﺪه؟
دﺳﺘﺎﻧﺶ را روی ﻣﯿﺰ ﺑﻬﻢ ﮔﺮه ﻣﯽزﻧﺪ و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن رﯾﺰ ﺷﺪه ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻧﮕﻔﺖ ﭼﺸﻪ؟
اﻫﻞ دروغ ﻧﺒﻮدم و ﻧﯿﺴﺘﻢ ﭘﺲ ﺳﮑﻮت ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﺑﺎ ﻣﮑﺚ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺣﺴﺎﺑﺎش رو ﻣﺴﺪود ﮐﺮدم و ﻓﺮﺳﺘﺎدﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﺣﺴﺎﺑﺪاری به عنوان یه کارمند ساده.
ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﮐﺮدن را ﺑﺮای ﭘﺎﭘﺎ دوﺳﺖ ﻧﺪارم وﻟﯽ ﻧﺸﺎن دادن اﺣﺴﺎسات همیشه ﻧﻤﯽ‌تواند عواقب خوبی داشته باشد... ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭘﺎﭘﺎ! ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ داری ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟
ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽدﻫﺪ و میﮔﻮﯾﺪ: وﻗﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎ ﯾﺎ ﻋﺸﻘﺖ، اون اﻧﺘﺨﺎﺑﺶ رو ﮐﺮد ﭘﺲ اﻻن ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺷﺎﮐﯽ ﺑﺎﺷﻪ...اوﻧﻢ ﻣﺜﻞ ﭘﻮﻧﻪ از دﺳﺖ دادم و اﯾﻦ ﺑﺮام آﺳﻮن ﻧﯿﺴﺖ وﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﺎﻧﻮاده و ﺑﯿﺰﯾﻨﺴﻢ ﺑﺎﺷﻢ.
ﮐﻤﯽ از ﺳﺮدی ﮐﻼﻣﺶ دﻟﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد.
- مگه اونا خانوادت نیستن؟
پاپا: دیگه نه!

 

[وفآ]

- ﺑﺎ ﯾﻪ ﺣﻘﻮق ﮐﺎرﻣﻨﺪی ﺳﺎده ﭼﺠﻮری ﺗﺎ دو ﺳﻪ ﻣﺎه دﯾﮕﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﮕﯿﺮه؟ حساباشم که بستی.
.از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﻮد ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ.
ﻧﺎراﺣﺖ از ﭘﺸﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ.
- ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﭘﺎﭘﺎ.
***
-ﮔﻤﺸﻮ ﮐﻢ ﺑﻬﻢ ﺑﭽﺴﺐ.
.ﺷﻮﮐﺎ: ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﻧﮕﺎه ﮐﻦ.
- ﺧﺐ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼﻪ!
ﮐﺎﻣﯽ ﺳﺮش را ﺟﻠﻮ ﻣﯽ آورد و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ﻋﺸﻘﻢ آﺧﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼﻪ؟
ﺷﻮﮐﺎ: ﺑﺨﺪا ﺗﺎ ﻧﻔﻬﻤﻢ ﺟﺮﯾﺎن ﭼﯿﻪ ﻧﻤﯿﺮم.
!ﺑﺎ ﺣﺮص ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﻋﺠﺐ ﺧﺮﯾﻪ.
ﻫﯿﺮاد: ﻣﻮاﻓﻘﻢ.
کامی‌پس گردنی مهمان هیراد کرد و با خنده گفت: درست حرف بزن نکبت.
با صورت جمع شده گردنش را مالید و گفت: پگاه بگه اشکال نداره من بگم میشم نکبت؟
با ناراحتی ادامه داد:
- از اول خار داشتیم.
همه از لحن‌اش به خنده می‌افتیم؛ ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻔﺮق ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ و ﺑﻬﻨﻮش دوﺳﺖ نچسب ﺷﻮﮐﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻤﺎن ﻣﯽآﯾﺪ.
ﺷﻮﮐﺎ: ﺟﺮﯾﺎن ﭼﯽ ﺑﻮد؟
ﺑﻬﻨﻮش: ﻫﯿﭽﯽ ﺑﺎﺑﺎ، ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺴﺮه رﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﻮاﻫﺮ رﻓﯿﻘﺶ دوﺳﺖ ﺷﺪه اﻻﻧﻢ داداش دﺧﺘﺮه ﻓﻬﻤﯿﺪه اﻓﺘﺎده ﺑﻪ ﺟﻮن دوﺗﺎﺷﻮن.
ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﻃﺮز ﻓﮑﺮ اﯾﻦ آدﻣﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه دﯾﮕﺮان از ﺗﺮس زﯾﺮ زﯾﺮﮐﯽ ﮐﺎرﻫﺎﺷﻮن‌رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪن..ﺣﺘﻤﺎ ﭘﺴﺮه و دﺧﺘﺮه ﺣﺪس ﻣﯽزدن اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ و ازش ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدن.
ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزک ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﭘﮕﺎه ﺟﻮن ﻫﻤﻪی ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ اروﭘﺎﯾﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻦ و اپن‌مایند نیستن.
ﺑﺎ اﺑﺮوﻫﺎی ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: رﺑﻄﯽ ﺑﻪ روﺷﻦ ﻓﮑﺮی ﻧﺪاره ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻢ ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺠﺎی ﮐﺘﮏ زدن و زﻧﺪاﻧﯽ ﮐﺮدن درک ﮐﻨﻦ و...
ﺑﻬﻨﻮش: ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ دﯾﮕﻪ ﭼﯽ؟ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﺷﻮن رو ول ﮐﻨﻦ ﺑﻪ اﻣﻮن ﺧﺪا؟
ﺑﺎ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪ رو ﺑﻪ ﻫﯿﺮاد ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺑﺒﯿﻦ ﻣﺜﻼ ﻣﻦ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺑﺸﻨﻮم ﭘﺪر و ﺑﺮادر ﺑﻬﻨﻮش ﻓﻬﻤﯿﺪن‌ ﺑﺎ ﭘﺴﺮﻋﻤﻮش دوﺳﺘﻪ و دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽزارن ﺑﯿﺎد داﻧﺸﮕﺎه، ﻣﯽﻓﻬﻤﯽ ﮐﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻢ؟
ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻬﺮه اش ﻗﺮﻣﺰ ﻣﯽﺷﻮد و ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﺟﻮاﺑﻢ را ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﻮﮐﺎ ﺳﺮﯾﻊ دﺳﺖ ﻣﺮا ﻣﯽﮔﯿﺮد و رو ﺑﻪ ﺑﻬﻨﻮش ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﺎ ﺑﺮﯾﻢ دﯾﮕﻪ ﻗﺮاره اﻣﺮوز ﭘﮕﺎه ﻣﻨﻮ ﺑﺮﺳﻮﻧﻪ ﺗﺎ اﻻﻧﻢ دﯾﺮم ﺷﺪه ﻓﻌﻼ!
ﺑﻬﻨﻮش: ﺷﺐ ﺑﻬﺖ زﻧﮓ ﻣﯽزﻧﻢ.
ﺷﻮﮐﺎ: ﺑﺎﺷﻪ عسلم، ﮐﺎﻣﯽ! ﻫﯿﺮاد! ﺑﯿﺎﯾﻦ دﯾﮕﻪ.
دخترک احمق خودش در این چندسال تمام عقده‌هایش را خالی کرده بود و هر غلطی خواسته بود انجام داده بود الان که پای یکنفر دیگر وسط بوددشده بود مریم مقدس!
ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦﻫﺎ ﻣﯽروﯾﻢ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ در آن ﻣﺴﯿﺮ ﮐﻮﺗﺎه ﻣﻐﺰم در اﺛﺮ ﻏﺮﻏﺮﻫﺎی ﺷﻮﮐﺎ در ﺣﺎل ﺗﺮﮐﯿﺪن ﺑﻮد.
از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪی ﻋﻤﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﮐﻢ رانندگی می‌کنم... ﯾﺎد دﻋﻮای
ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﭘﺎﭘﺎ و ﻣﺎﻣﺎن ﺳﺮ رﻓﺘﻦ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺘﻢ می‌کرد، اﻟﺒﺘﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮد! واﻗﻌﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ آن ﭘﯿﺮزن ﻏﺮﻏﺮوی ﺑﺪاﺧﻼق را ﺑﺮای ﯾﮏ روز ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺎه!
واﻗﻌﺎ ﭘﺎﭘﺎ ﭼﻄﻮر اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻤﻪ....ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ، ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ و دﺳﺘﺎﻧﻢ را دور ﻓﺮﻣﺎن ﻓﺸﺎر ﻣﯽدﻫﻢ،
ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﯾﮏ ﻣﺎه ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﻣﻦ زﻫﺮ ﻣﯽﺷﻮد.
ﭼﻄﻮر ﺳﭙﯿﺪه ی ﺧﻮدﺷﯿﺮﯾﻦ را ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ؟
ﭼﻨﺪﺑﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﻮق ﻣﯽزﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﺎﻗﺮ در را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ.
طولی نمی‌کشد که در را باز می‌کند و از ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﺳﻼم ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺳﺮی ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺳﻼم ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻢ و ﺑﯽ‌ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ را داﺧﻞ‌ﻣﯽ ﺑﺮم.
آخ ﭼﻘﺪر از اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎغ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻣﺘﻨﻔﺮم... درﺧﺖﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ و ﺗﻨﻮﻣﻨﺪش و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻗﺪﯾﻤﯽاش ﻣﺮا ﯾﺎد ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎی ﺗﺮﺳﻨﺎک ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‌ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﻣﯽﺷﻮم و ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻢ ﻣﯽدﻫﻢ، ﺑﺎ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺮم را ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﺳﭙﯿﺪه ﻣﯽﺷﻮم، ﺗﻨﺪ ﭘﺮده را ﻣﯽﮐﺸﺪ... دﺧﺘﺮک ﻟﻮس و ﭼﻨﺪش.
- ﺧﺪاﯾﺎ ﺧﻮدت ﺻﺒﺮ ﺑﺪه.
از ﭼﻨﺪ ﭘﻠﻪی اﯾﻮان ﺑﺎﻻ ﻣﯽروم و درﺳﺎﻟﻦ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﻫﻤﻪ در ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ.
سلام بلندی می‌کنم و به سمت راهرو اتاق‌‌خواب‌ها می‌روم.
عمارت بافت خیلی قدیمی داشت، وارد‌ که ﻣﯽﺷﺪی ﺳﻤﺖ ﭼﭗ سالن پذیرایی راﻫﺮوی ﺑﺎرﯾﮏ و درازی ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﺪ اﺗﺎق و ﺣﻤﺎم دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ آﻧﺠﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ، ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ﻫﻢ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد، راه ﭘﻠﻪ طبقه بالا وﺳﻂ پذیرایی ﺑﻪ ﺻﻮرت دو ردﯾﻒ ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪﻗﺮار داﺷﺖ که در طبقه دوم به هم می‌رسیدند.
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ اﺗﺎق ﺳﭙﻨﺪ و ﺳﭙﯿﺪه، ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ و ﭼﻨﺪ اﺗﺎق دﯾﮕﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﻮد، ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﯾﮑﯽ از اﺗﺎق ﻫﺎی ﭘﺎﯾﯿﻦ را ﺑﺮاﯾﻢ آﻣﺎده ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻮن واﻗﻌﺎ ﺣﺲ دﯾﺪن ﺳﭙﯿﺪه را ﻧﺪاﺷﺘﻢ، ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﻣﻮرد ﻫﻢ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺗﺎق ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ دﻗﯿﻖ ﮐﻨﺎر اﺗﺎق ﻣﻦ ﻗﺮار داﺷﺖ، وﻗﺘﯽ ﻣﺎﻣﺎن گفت عمه‌بزرگ‌ خندش خواسته این اتاق را برای من آماده‌ کنند دﻟﻢ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺳﺮم را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﮑﻮﺑﻢ وﻟﯽ ﭼﻮن در داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻮدﯾﻢ آﺑﺮو داری ﮐﺮدم. ﺗﯿﺸﺮت و ﺳﺎﭘﻮرﺗﻢ را ﻣﯽﭘﻮﺷﻢ و ﺟﻠﻮ آﯾﻨﻪ ﻣﯽ
اﯾﺴﺘﻢ، ﺑﻌﺪ از ﭼﮏ ﮐﺮدن‌آراﯾﺸﻢ ﺳﺮﺧﻮش ﺑﻪ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم و ﮐﻨﺎر ﭘﺎﭘﺎ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ، ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:
- ﻟﺒﺎس ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺪاﺷﺘﯽ ﺑﭙﻮﺷﯽ؟
باز شروع شد!
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻟﺒﺎس‌هایم ﻣﯽاﻧﺪازم، ﺗﯿﺸﺮت ﺳﻔﯿﺪ ﺳﺎده ای ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺘﻢ ﮐﻪ روی ﺟﯿﺒﺶ
ﭘﻮﻟﮏ ﻫﺎی ﻣﺸﮑﯽ و ﺑﺮاق ﺑﻮد.
- ﻣﻦ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ.
ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ بحث را عوض کرد و رو ﺑﻪ ﻋﻤﻪ‌ﺑﺰرگ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺑﺮزﺧﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ زل زده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ: ﺳﭙﯿﺪه ﺟﺎن ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﯾﮑﻢ ﻧﺎﺧﻮش ﺑﻮد ﮔﻔﺘﻢ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻪ.
- ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه؟
ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ: ﭼﯽ؟
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﻣﯿﮕﻢ ﮔﻔﺘﯿﻦ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻪ؟ آﺧﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ اوﻣﺪم ﭘﺸﺖ پنجره سر و ﻣُﺮ و ﮔﻨﺪه زل زده بود بهم... واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪم ﺧﯿﻠﯿﻢ ﺳﺎﻟﻤﻢ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ.
ﭘﺎﭘﺎ: ﭘﮕﺎه ﺟﺎن دﺧﺘﺮم ﺑﺴﻪ.
دلخور نگاهی به پاپا انداختم و گفتم:
- بهتون گفتم که اینجا خیلیا راضی نیستن به بودن ما.

 

[وفآ]

ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻣﺤﮑﻢ ﻋﺼﺎﯾﺶ را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ: ﺣﻤﯿﺪ ﺟﻮاب اﯾﻦ ﻫﻤﻪ زﺑﻮن درازی فقط اینه سکوت کنی؟
ﭘﺎﭘﺎ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ: ﺧﻮاﻫﺮ داری ﺷﻠﻮﻏﺶ ﻣﯽﮐﻨﯽ.
.ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ: ﻫﻊ.
دﯾﮕﺮ ﻣﺎﻧﺪن در آن ﺟﻤﻊ را ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻢ و از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم از اولم نشستنم کنار آن‌ها اشتباه بود.
ﭘﺎﭘﺎ و ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻫﻨﻮز ﻣﺸﻐﻮلﺑﺤﺚ ﮐﺮدن ﺑﻮدن، آرام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ راهﭘﻠﻪ رﻓﺘﻢ و از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﯾﻮاش ﯾﻮاش ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ، ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﭼﯿﺰ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺠﺰ ﯾﻪ یه فرش دستباف ﻗﺪﯾﻤﯽ و درﻫﺎی ﮐﻨﺪه ﮐﺎری ﺷﺪه، اﺻﻼ ﻣﻦ از ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ و ﻫﻤﻪ ی ﭼﯿﺰﻫﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ‌ او ﻣﺘﻨﻔﺮم حتی از این در و دیوار!
ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﺑﺪی در ﺣﻘﺶ ﮐﺮده‌ام ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﻦ را ﻣﯽ‌ﺑﯿﻨﺪ از اﯾﻦ رو ﺑﻪ آن رو ﻣﯽﺷﻮد، ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻪ رﻓﺘﺎرش ﺑﺎ بقیه عالی بود وﻟﯽ ﺑﺎ ﭘﻮﻧﻪ و ﭘﻮﯾﺎ زﯾﺎد ﺳﺮ ﺟﻨﮓ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ من ﻮ ﻣﺎﻣﺎن را اذﯾﺖ ﻣﯽ‌ﮐﺮد... ﭘﯿﺮزن خرفت.
در اولین اتاق را باز می‌کنم و با دیدن کتابخانه لبخندی می‌زنم و وارد می‌شود؛ اخرین‌باری که به طبقه بالا آمده بودم زمانی بود که همه بچه بودیم و در اتاق سپیده دور هم جمع می‌شدیم.
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﮐﺘﺎبﻫﺎ ﻣﯽاﻧﺪازم و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺗﺎرﯾﺦ ﭼﺎپ ﺑﺮﺧﯽ از آﻧﻬﺎ دﻫﺎﻧﻢ از ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎز ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ، اﯾﻨﻄﻮر ﮐﻪ ﭘﺎﭘﺎ ﻣﯽﮔﻔﺖ اﯾﻨﺠﺎ در اﺻﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪری آﻧﻬﺎﺳﺖ و ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﺑﻌﺪ ﻣﺮگ ﺷﻮﻫﺮش ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎن کرده، ﺷﺎﻧﻪای ﺑﺎﻻ ﻣﯽدﻫﻢ و زﯾﺮﻟﺐ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: تا تنور دیده نون چسبونده پیری.
ﺳﭙﯿﺪه: دﯾﻮوﻧﻪام ﺷﺪی خداروشکر.
از ﺗﺮس ﺗﮑﺎﻧﯽ ﻣﯽﺧﻮرم و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم. ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻃﻠﺒﮑﺎری دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺎرﭼﻮب در ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد، ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و از ﮐﻨﺎرش رد ﻣﯽﺷﻮم، ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ در دوم ﻣﯽاﻧﺪازم و دﺳﺘﮕﯿﺮهاش را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎﻻ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ...ﻟﻌﻨﺖ ﻗﻔﻞ اﺳﺖ.
ﺳﭙﯿﺪه: زور ﻧﺰن ﻗﻔﻠﻪ.
ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺴﺨﺮه‌ای ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: وای ﭼﻪ ﮐﺸﻒ ﻣﻬﻤﯽ!
ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ اداﻣﻪ ﻣﯽدﻫﻢ: ﺑﮑﺶ ﮐﻨﺎر ﻣﺜﻞ ﮐﻨﻪ دﻧﺒﺎﻟﻢ راه اﻓﺘﺎدی.
ﺑﺎ ﺣﺮص ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻬﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪه؟
ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺟﻠﻮ ﻣﯽروم و درﺳﺖ در فاصله دو وﺟﺒﯽ ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻧﭻ.
ﮐﻤﯽ ﺧﻮدش را ﻋﻘﺐ ﻣﯽﮐﺸﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: زﯾﺎد ﻧﯿﺎ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ... ﺧﺎﻧﻮم ﺟﻮن ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯿﺎد.
دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﻤﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ! اون وﻗﺖ ﭼﺮا ﺗﻮ و داداﺷﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﺘﺮ ﺷﺪﯾﻦ؟ در ضمن هر چقدر که خانوم جون تو توی این خونه حق داره پدر منم همون‌ قدر حق داره.
ﮐﻤﯽ اﺧﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﺎ ﻗﻮل دادﯾﻢ ﻓﻀﻮﻟﯽ ﻧﮑﻨﯿﻢ ﮐﺎری ﮐﻪ ﺗﻮ اﻻن داری اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪی.
- ﭘﻮوف اﺣﻤﻖ.
ﮐﻨﺎرش ﻣﯽزﻧﻢ و از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽآﯾﻢ و وﻗﺘﯽ آﺧﺮﯾﻦ ﭘﻠﻪ را ﻫﻢ رد ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻪ‌ ﺳﯿﻨﻪ ﺳﭙﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم ﺑﺎ ان ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪش ﺑﯽﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﺗﯿﺮ ﺑﺮق ﻧﺒﻮد.
ﺳﭙﻨﺪ: ﮐﺠﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻋﺠﻠﻪ؟
ﺑﺎ آرﻧﺞ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻠﺶ ﻣﯽدﻫﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺑﮑﺶ ﮐﻨﺎر.
ﺳﭙﻨﺪ: ﺑﺎز رﻓﺘﯽ ﺟﻮن ﺧﻮاﻫﺮ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻣﻦ؟
ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭼﻘﺪرم ﺑﺪﺑﺨﺘﻪ! میری کنار یا نه؟
ﺳﭙﻨﺪ: ﺧﺐ ﺑﺎﺑﺎ.
از ﮐﻨﺎرش رد ﻣﯽﺷﻮم و دوﺑﺎره ﭘﯿﺶ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم؛ ﻫﺮ ﻃﻮر ﺷﺪه ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﭙﯿﺪه اﺣﻤﻖ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﺑﺮای او وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺑﺮای ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻧﯿﺴﺖ!

***
ﭼﺎﻗﻮ را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﺎﻧﻢ وﻟﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﻧﺪاﺷﺖ، ﮐﻼﻓﻪ و ﻋﺼﺒﯽ از در ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم و زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ: ﻋﺠﺐ ﻗﻔﻠﯿﻪ.
ﺳﺮﺧﻮرده ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم، اﻣﺮوز ﮐﺴﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد. ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪی ﭘﻮﻧﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﯿﺸﻪی ﺧﺪا ﻫﻤﺎن ﺟﺎﺳﺖ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ از وﻗﺘﯽ ﻗﻀﯿﻪ ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪه بود، ﭘﻮﯾﺎ و ﭘﺎﭘﺎ ﻫﻢ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﻮدﻧﺪ، ﺳﭙﯿﺪه و ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻫﻢ از ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺮون ﺑﻮدﻧﺪ.
روی ﻣﺒﻞ ﻟﻢ دادم و ﺑﻪ دﯾﻮار زل زدم، ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ اﮔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻗﻔﻞ در را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ و ﺑﺒﯿﻨﻢ اﯾﻦ ﭘﯿﺮزن ﺑﺪاﺧﻼق ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﭼﻪ ﭼﯿﺰی را در اﯾﻦ اﺗﺎق ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮده، ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮم که با دیدن گلی خدمتکار عمه‌بزرگ سرجایم خشک می‌شوم، فرصت خوبی بود شانسم را امتحان کنم.
- ﮔﻠﯽ؟
ﺗﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ آﻣﺪ.
ﮔﻠﯽ: ﺟﺎﻧﻢ ﺧﺎﻧﻢ ﭼﯿﺰی ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ؟
ﺳﺮی ﺗﮑﺎن دادم و ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﻪ ﮔﻔﺘﻢ: ﮐﻠﯿﺪ اﺗﺎﻗﻢ رو ﻣﯽﺧﻮام.
ﮐﻤﯽ اﯾﻦ ﭘﺎ آن ﭘﺎ ﮐﺮد و در آﺧﺮ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺷﺮﻣﻨﺪه‌ای ﮔﻔﺖ: دردﺗﻮن ﺑﻪ ﺟﻮﻧﻢ ﻫﻤﻪی ﮐﻠﯿﺪا ﭘﯿﺶ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺰرگ‌اﻧﺪ‌.
!ﺣﺎﻻ وﻗﺘﺶ ﺑﻮد، ﻣﻦ اﮔﺮ ﻧﺘﻮاﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﻠﯿﺪ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ اﺳﻤﻢ ﭘﮕﺎه ﻧﯿﺴﺖ.
ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺘﻢ: تو که خبر داری با سپیده چقدر میونمون بده، میگم نکنه دقتی من خونه نیستم واسه اذیت کردن من وسایلم ﮔﻢ و ﮔﻮر ﮐﻨﻦ، همش رو مخمه این قضیه.
.ﮐﻤﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ آﯾﺪ و ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: خودتون ناراحتﻧﮑﻨﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﺟﺎن.
.ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻢ و ﭼﺎﻧﻪ ام را ﻣﯽﻟﺮزاﻧﻢ
- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﮐﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ، ﺑﺨﺪا ﻃﺎﻗﺘﻢ ﺗﻤﻮم شده از دست اذیت و آزار‌های سپیده، ﺣﺪاﻗﻞ ﮐﻠﯿﺪ ﺑﻮد بابت حریم شخصیم خیالم راحت بود.
ﺑﺎ ﭘﺮ روﺳﺮیاش ور ﻣﯽرود و در آﺧﺮ ﺗﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻠﯿﺪا ﺗﻮ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻦ ﮐﺠﺎش رو ﻧﻤﯽدوﻧﻢ وﻟﯽ ﯾﺒﺎر از ﺧﻮد ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺰرگ ﺷﻨﯿﺪم ﺑﻪ ﺳﭙﯿﺪه ﺧﺎﻧﻮم ﮔﻔﺖ ﺑﺮو ﮐﻠﯿﺪارو از ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ ﺑﯿﺎر.
از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ گﺷﻮم و ﺗﻨﺪ ﺑﻐﻠﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ.
- وای ﻣﺮﺳﯽ ﮔﻠﯽ.
ﮔﻠﯽ: ﻓﺪای ﻗﺪ رﻋﻨﺎﺗﻮن ﺑﺸﻢ ﺧﺎﻧﻮم ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﯿﻦ از ﻣﻦ ﺷﻨﯿﺪﯾﻦ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪﻫﺎ ﻣﯽروم و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽروم ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش.
ﺗﻖ ﺗﻖ ﮐﻔﺶﻫﺎﯾﻢ ﺑﺮ روی ﭘﺎرﮐﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺳﮑﻮت ﻃﺒﻘﻪی ﺑﺎﻻ را ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ دروغ ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎ برای یک آدم تنها واﻗﻌﺎ‌ ﻣﺨﻮف و ﺗﺮﺳﻨﺎک ﺑﻮد اﻣﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد در دوره ﺧﻮدش ﮐﺎﺧﯽ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﺪه.

 

[وفآ]

ﺣﯿﻒ اﯾﻦ ﻋﻤﻪی ﭘﯿﺮ و ﺑﺪاﺧﻼق ﺑﻪ ﺧﻮدش زﺣﻤﺖ ﻧﻤﯽ‌داد دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ و روی اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﮑﺸﺪ‌ و اﯾﻨﺠﺎ را از ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮐﻬﻨﮕﯽ و ﻧﻤﻮری در ﺑﯿﺎورد، در ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ را ﺑﺎز ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ و داﺧﻞ ﻣﯽ‌ﺷﻮم ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯽاﻧﺪازم و ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﺑﺰرگ و ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻣﯽروم دﺳﺘﯽ ﺑﻪ روی ﮐﻨﺪه ﮐﺎریﻫﺎی روﯾﺶ ﻣﯽﮐﺸﻢ... دوﺳﺖ ﻧﺪارم.اﯾﻦ را ﺑﮕﻮﯾﻢ وﻟﯽ زﯾﺒﺎﺳﺖ.
ﮐﻼﻓﻪ ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻢ و در ﮐﺸﻮﻫﺎ را ﺑﺎز ﻣﯽ
ﮐﻨﻢ وﻟﯽ ﺧﺒﺮی از ﻫﯿﭻ ﮐﻠﯿﺪی ﻧﺒﻮد؛ موهایم را با خشونت از روی صورتم کنار ﻣﯽزﻧﻢ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﮐﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯿﺶ اه.
کمی دور کتابخانه می‌چرخم و در اخر با کلافگی ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺟﻌﺒﻪای ﮐﻪ ﺑﺎﻻی ﻗﻔﺴﻪ ﮐﺘﺎب ﻫﺎ ﻗﺮار دارد ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ.
- پگاه یک... عمه‌بزرگ صفر!
ﺻﻨﺪﻟﯽ را زﯾﺮ ﭘﺎﯾﻢ ﻣﯽﮔﺬارم و ﺻﻨﺪلﻫﺎی ﭘﺎﺷﻨﻪ‌دارم را از ﭘﺎﯾﻢ در ﻣﯽآورم و روی ﺻﻨﺪلی ﻣﯽاﯾﺴﺘﻢ.
ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺟﻌﺒﻪ را ﺑﺮ ﻣﯽدارم و ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﺑﺎ دﯾﺪن ﮐﻠﯿﺪﻫﺎ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽآﯾﻢ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺤﺎﻟﺖ اول ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮداﻧﻢ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﻮم، رو ﺑﻪ روی اﺗﺎق ﻣﯽاﯾﺴﺘﻢ و دوﺑﺎره در ﺟﻌﺒﻪ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﮐﻠﯿﺪﻫﺎ را داﻧﻪ ﺑﻪ داﻧﻪ داﺧﻞ ﻗﻔﻞ اﻣﺘﺤﺎن
ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﻼﺧﺮه ﻗﻔﻞ در ﺑﺎ ﺻﺪای ﺗﯿﮑﯽ ﺑﺎز ﻣﯽﺷﻮد!
ﺗﺎ دﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺳﺘﮕﯿﺮه در ﻣﯽرود ﺻﺪای ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ از ﺣﯿﺎط ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽرﺳﺪ ﻋﺼﺒﯽ زﯾﺮ ﻟﺐ ﻓﺤﺸﯽ ﻣﯽدﻫﻢ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮدم را‌ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻣﯽ رﺳﺎﻧﻢ ﺗﺎ ﺟﻌﺒﻪ را ﺳﺮ ﺟﺎی اوﻟﺶ ﺑﮕﺬارم.

**ﻓﻠﺶ ﺑﮏ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ**
ﺗﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎی ﻟﺨﺖاش ﻣﯽدﻫﺪ و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﻏﭽﻪ ور ﻣﯽرود زﯾﺮ ﻟﺐ آﻫﻨﮓ دارﯾﻮش را‌ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ:
- پشت یک پنجرمون، آسمون سنگی شده، خدا انگار خوابیده... انگار از اون بالاها گریه‌هامو ندیده.
از ﺑﺎﻻی اﯾﻮان ﻣﺎدرش ﺑﺎ آن ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺣﺮﯾﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻟﯿﻮاﻧﯽ ﺷﺮﺑﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ‌ﻣﯽآﯾﺪ و ﺑﺎ ﻏﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺻﺪ ﺑﺎر ﺑﮕﻢ زﺷﺘﻪ دﺧﺘﺮ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮔﻞ و ﻻی ﺑﺰﻧﻪ و دستاش خراب بشه؟
درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ دﺳﺘﺎن ﮔﻠﯽاش ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﺧﻮرد ﻧﮑﻨﺪ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﯿﺮاﻧﺪ و
ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﻨﻢ ﭼﻨﺪﺑﺎر ﺑﮕﻢ ﻋﺎﺷﻖ اﯾﻦ ﮐﺎرم؟
ﭘﺮوﯾﻦ ﺳﺮی از روی ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدد ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: زود‌ ﺑﯿﺎ ﺗﻮ.
ﻟﺐﻫﺎﯾﺶ را ﻏﻨﭽﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻧﭻ.
ﻣﺎدرش با عصبانیت ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدد و چشمان سبز خمارش را درشت می‌کند، این‌بار با تهدید ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: - ﺣﻤﯿﺮا!
** فلش بک زمان حال**
ﺑﺎ آراﻣﺶ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽآﯾﻢ و رو ﺑﻪ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ و ﺳﭙﯿﺪه ﮐﻪ ﺗﺎزه از راه رﺳﯿﺪه‌اﻧﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ:
- ﺑﻪ ﺑﻪ ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﺪ.
ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه‌ای ﻣﯽ رود و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ ﻣﯽرود ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﭘﺮ ﺗﻤﺴﺨﺮی ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: واﺳﻪ اوﻣﺪن ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪی ﺧﻮدم ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺧﻮش آﻣﺪ ﺗﻮ ﻧﺪارم.
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﻣﯽزﻧﻢ و ﺑﻪ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﺳﭙﯿﺪه ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم.
.ﺳﭙﯿﺪه: ﻓﻘﻂ ﺧﺎﻧﻮم ﺟﻮن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺧﻮب ﺣﺎﻟﺖ رو ﺑﮕﯿﺮه
ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزک ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: بخاطر پاپا چیزی نمیگم وﮔﺮﻧﻪ ﺧﻮب ﺑﻠﺪم ﭼﻄﻮری ﺟﻮاﺑﺶ رو ﺑﺪم، دلم برای پیرزن بیچاره می‌سوزه.
دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﻤﺮ ﺟﻠﻮﯾﻢ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ و ﭘﺮ ﺣﺮص ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: اون وﻗﺖ ﭼﺮا دﻟﺖ ﻣﯽ ﺳﻮزه؟..اﺻﻼ ﻣﮕﻪ‌دﻟﻢ داری؟
ﺑﺎ دﺳﺖ ﭼﭙﻢ او را ﮐﻨﺎر ﻣﯽزﻧﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﻢ ﻣﯽروم.
- زﯾﺎد ﺑﻪ خودت ﻓﺸﺎر ﻧﯿﺎر عزیزم می‌ترکی یهو.

 

[وفآ]

در اﺗﺎق را ﻣﺤﮑﻢ ﻣﯽﺑﻨﺪم و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﭼﻘﺪر آدم ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺪ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺎﺷﺪ؟
دﻗﯿﻖ ﺑﺎﯾﺪ آن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﻗﻔﻞ را ﺑﺎز ﮐﺮدم اﯾﻦ دوﺗﺎ... اﯾﻦ دوﺗﺎ!
- اه.
گوشی‌ام را از رو تخت بر می‌دارم و با شماره‌ی بهار تماس می‌گیرم، بعد چند بوق صدای غمگین‌اش در گوشم می‌پیچد.
بهار: جانم پگاه.
لازم به پرسیدن نیست خیلی وقت هست دلیل غم صدا‌یش را می‌دانم.
- خونه‌ هستین بیام اونجا؟
بهار: اول سلام خانوم.
ﭘﻮف ﮐﻼﻓﻪ ای ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: آره ﯾﺎ ﻧﻪ؟
ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺧﻨﺪد.
ﺑﻬﺎر: آره ﺑﯽاﻋﺼﺎب بیا.
- ﭘﺲ اوﻣﺪم... ﻓﻌﻼ.
ﺑﻬﺎر: ﺳﺮ راه ﯾﮑﻢ ﺧﻮراﮐﯽام ﺑﺨﺮ.
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺑﺎﺷﻪ ﺧﺪاﻓﻆ.
وﺳﺎﯾﻞ ﺿﺮوری‌ام را ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﮐﯿﻒ ﻟﻮازم‌آراﯾﺶ، دﺳﺘﻤﺎل ﻣﺮﻃﻮب و آداﻣﺲ‌ام است را داﺧﻞ کیفم ﻣﯽﮔﺬارم و ﺟﻠﻮی آﯾﻨﻪ ﺑﺪون آراﯾﺶ ﭼﺸﻢ ﺳﺮﯾﻊ رژ ﺻﻮرﺗﯽام را ﺑﻪ‌ ﻟﺒﻢ ﻣﯽزنم؛ از داﺧﻞ ﮐﻤﺪ ﻣﺎﻧﺘﻮی ﺟﻠﻮ ﺑﺎز آﺑﯽام را ﻣﯽﭘﻮﺷﻢ و ﺷﺎل و ﮐﻔﺶ ﻣﺸﮑﯽام را برمی‌دارم.
ﺑﻪ ﺧﻮدم در آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ... ﭼﺸﻢﻫﺎی درﺷﺖ ﻗﻬﻮه‌ای‌ام بدون آرایش بیروح شده بود تنها خوبی چهره‌ام ﺑﯿﻨﯽ ﻗﻠﻤﯽ و ﻟﺐ ﻫﺎی جمع و جور گوشتی‌ام بود، وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺒﺰه ﮐﻪ ﻣﺪﺗﯽﺳﺖ ﺑﺮﻧﺰه ﺷﺪه ﻣﯽﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﺟﺬاﺑﻢ، اﻣﺎ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﺷﺪت رنگ ﭘﺮﯾﺪه بودم و از ﻃﺮاوت و ﺷﺎداﺑﯽ روزﻫﺎی ﻗﺒﻠﻢ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد!
اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻋﻤﻪﺑﺰرگ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻔﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺳﺎل‌هاﺳﺖ در آن زﻧﺪاﻧﯽام.
از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﻣﯽروم و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎﻟﯽ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ، در ﺳﺎﻟﻦ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻨﻢ ﻣﯽروم؛ از دور ﺑﺎﻗﺮ را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ و اﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﻢ در را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ... ﺑﺎ ﺗﮏ ﺑﻮﻗﯽ ﺑﺮای ﺑﺎﻗﺮ از ﻋﻤﺎرت ﺧﺎرج ﺷﺪم و حجم آراﻣﺶ ﺑﻪ وﺟﻮدم رﺧﻨﻪ ﮐﺮد.
ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ راﻧﻨﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدم، ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪی ﻋﻤﻮ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪم وﻟﯽ واﻗﻌﺎ اﻣﺮوز ﺑﻪ‌ﺑﻬﺎر و ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻢ.
ﻓﮑﺮ دﻋﻮاﻫﺎی ﭘﻮران و ﻋﻤﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺳﺮم ﺳﻮت ﺑﮑﺸﺪ!
ﺑﺎ ﻻﯾﯽ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﻨﺎری ﺗﻤﺎم ﺧﺸﻤﻢ را ازاد ﮐﺮدم.
- اووو... ﻣﺮﺗﯿﮑﻪ ﺑﯽﻓﺮﻫﻨﮓ ﺣﻮاﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﺷﯿﺸﻪ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽدﻫﻢ و ﻋﺼﺒﯽ ﺑﺎ دﺳﺘﺎﻧﻢ روی ﻓﺮﻣﺎن ﺿﺮب ﻣﯽ ﮔﯿﺮم؛ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﺑﻮد اﻟﯿﻨﺎ را ندیده بودم باید ﺑﻪ ﭘﻮﻧﻪ زﻧﮓ ﻣﯽزدم و راﺿﯽاش ﻣﯽﮐﺮدم ﺗﺎ بیاید خانه عمه بزرگ.
ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﭘﺎرک ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﭘﯿﺎده ﻣﯽﺷﻮم، زﻧﮓ اف اف را ﮐﻪ ﻣﯽزﻧﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ در ﺑﺎ ﺻﺪای ﺗﯿﮑﯽ ﺑﺎز ﻣﯽﺷﻮد.
داﺧﻞ آﺳﺎﻧﺴﻮر ﮐﻤﯽ ﺳﺮ و وﺿﻌﻢ را مرتب ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻫﻨﮕﺎم ﺧﺎرج ﺷﺪن آﺧﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎه را ﺑﻪ آﯾﻨﻪ ﻣﯽاﻧﺪازم. ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ و ﺑﻬﺎر دم در ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ آمده ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﺎ زن ﻋﻤﻮ ﭘﻮراﻧﻢ ﺳﻼم و اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮدم و ﺑﻪ اﺗﺎق ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ و ﺑﻬﺎر رﻓﺘﻢ، ﻣﺎﻧﺘﻮ و ﺷﺎﻟﻢ را ﮔﻮﺷﻪی اﺗﺎق ﭘﺮت ﮐﺮدم و روی ﺗﺨﺖ وﻟﻮ ﺷﺪم، ﺑﻬﺎر و ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎی ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ اﻟﺒﺘﻪ حق هم داﺷﺘﻨﺪ ﭘﮕﺎه شاهان ﮐﺠﺎ و اﯾﻦ ﭘﮕﺎه ی ﺑﺪاﺧﻼق و ﺷﻠﺨﺘﻪ ﮐﺠﺎ!
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﮐﻨﺎرم ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ و ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﭼﯽ ﺷﺪه ﭘﮕﺎه؟
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﻬﺎر ﮐﻪ ﺑﺎﻻ ﺳﺮم اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻤﯽﺧﻮای ﺑﺘﻤﺮﮔﯽ؟
ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﻧﺸﺴﺖ.
ﺑﻬﺎر: اﯾﻦ ﮐﻪ زﺑﻮﻧﺶ ﻫﻨﻮز ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﻪ و سالمه پس چیزیش نیست.
زﺑﺎن را ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﺑﯿﺮون آوردم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺗﺎ ﭼﺸﺖ دراد.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﭼﺎﻧﻪام را ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﺮم را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮدش ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﭼﯽ ﺷﺪه؟ اﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻧﯿﺴﺖ.
دﺳﺘﺶ را ﭘﺲ ﻣﯽزﻧﻢ و با لحن ملایمی ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺧﻮﺑﻢ.

 

[وفآ]

ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﻣﯽ زﻧﺪ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: اﻧﺘﻈﺎر داری ﺑﺎور ﮐﻨﻢ ﮐﻨﺎر اون ﭘﯿﺮزن ﺑﺪاﺧﻼق و ﺳﭙﯿﺪه‌ی ﻧﭽﺴﺐ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ؟
ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: اوﻧﺎ ﻫﺮ ﮐﺎری هم ﺑﮑﻨﻦ نمی‌ﺗﻮﻧﻦ ﺣﺎل ﺧﻮﺑﻢ رو ﻋﻮض‌ ﮐﻨﻦ... ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻪ.
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮدو ﻣﯽاﻧﺪازم و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﻓﻀﺎی ﺧﻮﻧﻪ واﺳﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﻪ ، اﺣﺴﺎس...اﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻋﻤﻪ
!ﺑﺰرگ ﯾﻪ مرگیش هست.
ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﭘﻘﯽ زیر خنده ﻣﯽزﻧﻨﺪ.
دراز ﮐﺶ رو ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﺧﻔﻪ.
کاترین: اون که همیشه یه مرگیش هست کجاش عجیبه روانی.
ﺑﻬﺎر ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﻧﻮازش ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: آﺧﯽ ﺑﭽﻢ ﮐﻨﺎر اوﻧﺎ ﺧﻞ ﺷﺪ.
دﺳﺘﺶ را ﭘﺲ ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ.
- ﻣﻦ ﺟﺪﯾﻢ! ﺑﺨﺪا ﺧﯿﻠﯽ رﻓﺘﺎراش ﻋﺠﯿﺐ ﻏﺮﯾﺒﻪ.
ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و اﯾﻨﺒﺎر ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺟﺪی ﻣﯽﭘﺮﺳﺪ: - ﭼﻄﻮر؟
ﻣﻮﻫﺎیم را از ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﮐﻨﺎر ﻣﯽزﻧﻢ و ﺧﯿﺮه ﺑﻪ دﯾﻮار رو ﺑﻪ روﯾﻢ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻏﺮوب‌ها ﻣﯿﺮه رو اﯾﻮون ﺧﻮﻧﻪ و ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺧﯿﺮه ﻣﯿﺸﻪ؟ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ وﻟﯽ ﻫﺮ روز اﯾﻦ ﮐﺎرو اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪه ﺗﺎزه ﮔﺎﻫﯽ ﭼﺸﻤﺎش ﻗﺮﻣﺰه.
ﺑﻬﺎر ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ: ﯾﻌﻨﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﻪ! اوﻧﻢ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ؟ﻧﻪ!
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﺧﺐ اﯾﻨﺎ ﻃﺒﯿﻌﯿﻪ، ﺗﺎزه اوﻧﺠﺎ ﺧﻮﻧﻪ ی ﭘﺪرﯾﺸﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﯾﺎدآوری ﺧﺎﻃﺮات ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﺮیه‌اش ﻣﯽﮔﯿﺮه.
ﺳﺮی ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻢ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: درﺳﺘﻪ وﻟﯽ ﺑﺨﺪا شب‌ها ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺣﺮف ﻣﯽ‌زنه ﺻﺪای ﭘﭻﭘﭻﻫﺎش رو ﻣﯽﺷﻨﻮم.
بهار و کاترین با تعجب به من خیره شده بودند؛ بلاخره که باید با یکی حرف می‌زدم.
- در ﯾﮑﯽ از اﺗﺎﻗﺎی ﺑﺎﻻ رو ﻫﻢ ﻗﻔﻞ ﮐﺮده، ﺑﺎزش ﮐﺮدم وﻟﯽ ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم ﺗﻮ، اون و ﺳﭙﯿﺪه ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ.
.ﺑﻬﺎر: ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﻪ برگام.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﯾﻌﻨﯽ دﯾﻮوﻧﺴﺖ؟
ﺷﺎﻧﻪای ﺑﺎﻻ ﻣﯽدﻫﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺑﯿﺎﯾﻦ دﯾﮕﻪ راﺟﺒﺶ ﺣﺮف ﻧﺰﻧﯿﻢ.
ﺑﻬﺎر ﺑﺎ ﺗﺮس رو ﺑﻪ ﻫﺮدوﯾﻤﺎن ﮔﻔﺖ: ﻧﮑﻨﻪ ﺟﻦ زده میشه شب‌ها؟
ﻣﻮﻫﺎی ﺗﻨﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی واﻗﻌﯽ ﺳﯿﺦ ﺷﺪ، ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻪ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﮐﻪ ﮔﻔﺖ: ﺣﺮف اﺿﺎﻓﻪ ﻧﺰن.
ﺑﻬﺎر ﺟﺪی ﮔﻔﺖ: اﯾﻨﺎ ﻫﻤﺶ ﻧﺸﻮﻧﺴﺖ، ﻣﯿﮕﻪ ﻃﺮف زل ﻣﯽزﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺧﺐ اوﻧﺠﺎام ﯾﻪ ﺧﻮﻧﻪی ﻗﺪﯾﻤﯿﻪ، ﻣﯿﮕﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺣﺮف میﺰﻧﻪ. دروغ ﻣﯿﮕﻢ؟
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪﻫﺎ.
.در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدم ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻗﺎﻃﻌﻪای ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﺎﺷﻪ‌ام ﻣﻦ از ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽﺗﺮﺳﻢ.
ﺑﻬﺎر ﺑﺎ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ: وﻗﺘﯽ ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ ﺳﮑﺘﻪ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺑﺪﺑﺨﺖ.
**ﻓﻠﺶ ﺑﮏ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ**
ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ: ﻣﺎﻣﺎن!
ﭘﺮوﯾﻦ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ: ﭼﯽ ﺷﺪه؟
آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺑﺎ ﺗﺮس ﻟﺐ زد: ﻃﺒﻘﻪی ﺑﺎﻻ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی دﯾﺪم.
ﺗﻨﺪ دﺳﺖ ﻣﺎدرش را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺧﯿﺲ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ زل زد.
ﭘﺮوﯾﻦ ﮐﻼﻓﻪ ﮔﻔﺖ: ﺣﻮﺻﻠﻪی ﺑﭽﻪ ﺑﺎزی ﻧﺪارم ﺣﻤﯿﺮا.
دﺳﺖ ﻣﺎدرش را رﻫﺎ ﮐﺮد و آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺳﺎﻟﻦ رﻓﺖ.
ﭘﺮوﯾﻦ: ﮐﺠﺎ؟
در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﻣﯿﺮم ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ.
ﭘﺮوﯾﻦ ﺳﺮی از روی ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ: ﺑﺎﺑﺎت داره ﺗﻪ ﺑﺎغ به گل‌ها می‌رسه ﺑﺮو ﮐﻤﮑﺶ.
دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎی ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﺎ دﻟﺨﻮری ﮔﻔﺖ: دارم ﻣﯿﺮم دﯾﮕﻪ.
ﭘﺮوﯾﻦ درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﮔﻔﺖ: ﭘﺪرت ﻟﻮﺳﺖ ﮐﺮده ﺣﻤﯿﺮا، ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻗﻬﺮ کردنات رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ.
اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاد و از ﭘﻠﻪﻫﺎی اﯾﻮان ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ، ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد و ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ..ﻋﺎﺷﻖ اﯾﻦ قسمت ﺑﺎغ و آن ﺗﺎب ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺪرش ﭼﻨﺪﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻪ عمارت درﺳﺖ‌ﮐﺮده ﺑﻮد... اسم آن قسمت باغ را زیتون گذاشته بود.
از دور ﭘﺪرش را دﯾﺪ و ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ رﻓﺖ، ﺣﺘﯽ ﭼﻨﺪﺑﺎر ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد زﻣﯿﻦ ﺑﺨﻮرد.
دﺳﺘﺎﻧﺶ را دور ﮔﺮدﻧﺶ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻟﺐ زد: اﻗﺎ ﺟﻮن ﻣﻦ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻪ؟
ﭘﺪرش ﮔﻮﻧﻪاش را ﺑﻮﺳﯿﺪ و ﮔﻔﺖ: داره واﺳﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺷﮕﻠﺶ ﮔﻞ ﻣﯽﮐﺎره.
با ﺻﺪای ﺑﺮادرش ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺖ: ﺑﻪ ﺑﻪ ﭘﺪر و دﺧﺘﺮی ﺧﻠﻮت ﮐﺮدﯾﻦ؟
محکم خودش را در آغوش حمید انداخت و گفت: سلام داداش کی اومد؟
ﺑﻮﺳﻪای ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎی ﺧﻮاﻫﺮش زد و ﮔﻔﺖ: ﯾﮑﻢ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪم دیدم اقاجون اینجا مشغول دیگه نیومدم تو موندم کنارش برای کمک.
ﺣﻤﯿﺮا: ﺧﺐ اﻟﻬﺎم و پویارو ﻫﻢ ﻣﯽآوردی!

**ﻓﻠﺶ ﺑﮏ ﺑﻪ ﺣﺎل**

ﺻﺪاﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﺪی زﯾﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ داﺷﺖ ﮔﺮﯾﻪام ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ، ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ و ﺑﻬﺎر ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﮕﺎﻫﻢ‌ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ. اﯾﻦ ﺑﯿﭽﺎره ﻫﺎ ﭼﻪ ﺗﻘﺼﯿﺮی داﺷﺘﻨﺪ؟
ﭘﻮران: ﺑﺎز رﻓﺘﻪ ﺑﻮدی ﭘﯿﺶ اون زﻧﯿﮑﻪ؟
ﻋﻤﻮ ﺣﺎﻣﺪ: ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم از دﺳﺘﺖ زن! ﮐﺎش ﻻل ﺑﺸﯽ.
ﭘﻮران: ﻫﻊ! ﻻل ﺑﺸﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﯾﻪ اﻧﮓ ﺑﻬﻢ ﺑﭽﺴﺒﻮﻧﯽ و ﺑﺮی ﭘﯿﺶ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﺑﻘﺖ؟
ﻋﻤﻮ ﺣﺎﻣﺪ: زﺷﺘﻪ ﭘﻮران ﻣﻬﻤﻮن دارﯾﻢ، ﺑﺲ ﮐﻦ‌
ﭘﻮران: ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ؟ اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻣﯽﺧﻮام ﺑﺮادرزادت ﺑﺒﯿﻨﻪ و ﺑﺸﻨﻮه ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪم، از ﻫﻖ ﻫﻖ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻇﺮﯾﻔﺶ ﺗﮑﺎن ﻣﯽﺧﻮرد.
کاترین: هر روز کلی چرت و پرت به مامان بیچارم میگه خسته شدم پگاه.
نمی‌دانستم چه بگویم حق داشت، پوران زندگی را به کامشان زهر کرده بود، ﺑﻬﺎر ﺑﯿﭽﺎره‌ام ﻣﺎﺗﻢ زده ﺑﻪ دﯾﻮار اﺗﺎق زل زده ﺑﻮد، ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم.
- ﭘﺎﺷﯿﻦ.