درحال تایپ رمان غیرمجاز اثر آیناز رستمی تبار

[وفآ]

ﮐﻨﺎر ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻣﯽاﯾﺴﺘﻢ و ﺑﺎ ﺑﯽﺧﯿﺎﻟﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻫﯿﭽﯽ ﺑﺎﺑﺎ! ﺑﯿﭽﺎره داﺷﺖ ﻏﺮ ﭘﯿﺮی رو ﻣﯽ‌زد
اﻟﺒﺘﻪ (ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ) از دﺳﺖ ﺗﻮام ﺷﮑﺎر ﺑﻮد، ﻣﯽ ﮔﻔﺖ اﯾﻦ ﺳﭙﯿﺪه ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر ﻣﺎﺳﺖ‌ ﭘﮕﺎه ﺟﺎن؟! اووم ﺗﺎزه ﺑﻪ ﻋﺸﻘﺶ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻋﺘﺮاف ﮐﺮد.
ﻫﻤﻪ از ﺧﻨﺪه دهانشان را می‌گیرند، ﺳﭙﯿﺪه از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ! ﺣﻘﻢ داﺷﺖ، ﺑﺮادر ﺧﻮدش
ﻫﻢ از ﺧﻨﺪه ﻏﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد... وﻟﯽ ﺟﺪی ﺟﺪی ﻣﺎﺳﺖ ﺑﻮد. ﺻﻮرت ﺑﯽ ﻧﻤﮏ ﺳﻔﯿﺪش را ﺑﺪون ذره‌ای آراﯾﺶ در ﻣﻌﺮض ﻋﻤﻮم ﻣﯽﮔﺬاﺷﺖ بسیار مظلومانه و سر به زیر رفتار می‌کرد تا مثلا بگوید چقدر دختر ساده و معصومی ﻫﺴﺘﻢ وﻟﯽ ﭘﺎﮐﯽ ﻣﺜﻼ ﺑﻪ اراﯾﺶ ﻧﮑﺮدن ﺑﻮد؟
ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ در اﯾﻦ ﮐﺎرش ﻫﻢ واﻗﻌﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﭼﻪ اﻓﻌﯽ ﺧﻮش ﺧﻂ و ﺧﺎﻟﯽ اﺳﺖ.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ زﯾﺮ ﮔﻮﺷﻢ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد: ﭘﺲ ﻋﺮوس و داﻣﺎد ﮐﺠﺎن؟
ﻣﺜﻞ ﺧﻮدش زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ: ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﻣﻦ!ﭼﻪ ﻣﯽدوﻧﻢ.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ‌اش ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ: وای دارم از ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﻣﯽ ﻣﯿﺮم دﻟﻢ
ﻣﯽﺧﻮاد ﺑﺒﯿﻨﻢ اﯾﻦ ﻋﺮوس ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﯿﻪ و چه شکلیه.
ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻨﻢ ﻧﺪﯾﺪﻣﺶ.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: داری ﺟﺪی ﻣﯿﮕﯽ؟
- اﻫﻮم. ﺑﻬﺎر ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﭘﻮف ﮐﻼﻓﻪای ﻣﯽﮐﺸﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭘﻮران ﺑﺮدش آراﯾﺸﮕﺎه.
- زﻧﯿﮑﻪ اﺣﻤﻖ! ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻋﻤﻮ ﭼﻄﻮر ﺗﺤﻤﻠﺶ ﻣﯽﮐﻨﻪ.
ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽگفت: ﻣﻨﻢ ﻧﻤﯽدوﻧﻢ.
ﺑﻪ ﭼﻬﺮهی ﮔﺮﻓﺘﻪ اش ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ... ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﺎدرش ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻤﻮ و
ﭘﺎﭘﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺒﺰه‌ای داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن اﺑﯽاش ﻗﯿﺎﻓﻪ‌اش را ﺧﺎص ﮐﺮده ﺑﻮد، ﻣﺎﻧﻨﺪ‌ ﺑﻬﺎر ﺑﯿﻨﯽ‌اش ﻋﻤﻠﯽ ﺑﻮد و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺸﮑﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد.
ﺑﻬﺎر ﭼﻬﺮه ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ و اﺑﺮو ﻣﺸﮑﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻼف ﻣﻦ و ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ رﻧﮓ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻣﺜﻞ ﭘﻮﻧﻪ و ﺳﭙﯿﺪه و ﭘﻮﯾﺎ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد؛ با صدای سپند به خودم می‌آیم.
ﺳﭙﻨﺪ: پگاه خانوم شنیدم همه ارث پدری بالا ﮐﺸﯿﺪی.
اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽدﻫﻢ و ﻟﺒﺨﻨﺪِ ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﻣﯽزﻧﻢ.
_ﻣﻦ ﺣﺪاﻗﻞ ارث ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪم، ﺷﻤﺎ ﭼﺮا اون ﭼﯿﺰ ﺳﻔﯿﺪه‌رو ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮐﺸﯽ؟
دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﻣﺸﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺳﮑﻮت ﻣﯽﮐﻨﺪ.
ﻧﺒﺎﯾﺪ ﭘﺎ رو دم ﻣﻦ ﻣﯽﮔﺬاﺷﺖ، ولی کم‌کم قیافه‌اش تابلو شده بود.
روﺑﻪ ﺷﻬﺎب ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭼﻪ ﺧﺒﺮ آﻗﺎ ﺷﻬﺎب! ﭼﯿﮑﺎرا ﻣﯽﮐﻨﯽ؟
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽ زﻧﺪ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎرای ﺷﺮﮐﺘﯿﻢ؛ ﺷﻤﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﭘﮕﺎه ﺧﺎﻧﻮم؟
.ﭼﻪ ﻟﻔﻆ ﻗﻠﻢ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﺪ اﻗﺎی ﻣﺘﺸﺨﺺ
ﺑﺎ اﺑﺮو ﺑﻪ ﺳﭙﯿﺪه ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﯿﺮ زﺧﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ اﻧﺪازم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﻪ اﻗﺎ ﺷﻬﺎب ﺟﻮن! در ﻻﻧﻪ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﻋﻤﻪ ﺑﺰرگ ﻣﺸﻐﻮﻟﯿﻢ
ﻫﻤﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪن ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ؛ ﺳﭙﯿﺪه ﺑﺎ ﺑﻐﺾ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد و ﺟﻤﻊ را ﺗﺮکﻣﯽﮐﻨﺪ ﺳﭙﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﺒﻌﯿﺖ از ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد و ﻣﯽ رود. ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﺷﺎﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ ﻣﯽ دﻫﻢ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺧﻮدش ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﺑﯽ ﺣﺴﺎب ﺷﺪﯾﻢ!
اﮔﺮ ﭼﻨﺪﻣﺎه ﭘﯿﺶ در ﺳﺎﻟﮕﺮد ﺗﺎﺳﯿﺲ ﺷﺮﮐﺖ ﺷﺮﺑﺖ را
ﺟﻠﻮی ﻫﻤﻪ روﯾﻢ ﻋﻤﺪا ﺧﺎﻟﯽ ﻧﻤﯽﮐﺮد و ﻧﻤﯽﮔﻔﺖ: وای ﭘﮕﺎه جون ﺗﻔﺎوت رو اﺣﺴﺎس ﮐﻦ، دﯾﮕﻪ
ﺑﺠﺎی روﺳﯿﺎه ﺷﺪن روﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪی ﻋﺰﯾﺰم...ﺷﺎﯾﺪ از ﮐﺎرش ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺘﻢ وﻟﯽ واﻗﻌﺎ رﻓﺘﺎرش ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ کوتاه امدن بود.
واقعا فکرش هم اعصابم را ب بازی می‌گرفت،‌ از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ اﻧﻘﺪر ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻋﻼﻗﻪ اش را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﻬﺎب ﻧﺸﺎن ﻣﯽ‌داد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ولی از ﻧﮕﺎهﻫﺎی ﺷﻬﺎب ﻣﯽﺷﺪ ﺗﻤﺎﯾﻠﺶ را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻬﺎر حدس زد، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ‌داﻧﻢ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺳﭙﯿﺪه‌ی اﺣﻤﻖ ﻣﺮا رﻗﯿﺐ ﺧﻮدش ﻣﯽدﯾﺪ و ﭼﻨﺪﺳﺎل است عمدا پا روی دمم می‌گذارد.
ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺎر و زن ﻋﻤﻮ ﭘﻮران داﺧﻞ ﺳﺎﻟﻦ آمدند، ﺑﻬﺎر ﺑﻌﺪ دادن ﭘﺎﻟﺘﻮ اش ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎر ﺗﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻣﯽ‌آﯾﺪ. اول ﺑﻪ ﺷﻬﺎب و ﻣﺒﯿﻦ ﺳﻼم ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺳﭙﺲ ﻣﻦ و ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ را در آﻏﻮش ﻣﯽﮐﺸﺪ، ﺗﺎ ﮐﻨﺎر ﻣﺎ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ
ﺑﺎ ﻏﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ! واﻗﻌﺎ ﮐﻪ! ﭼﺮا ﻣﻨﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯽ؟
.ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺑﺎور ﮐﻦ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ‌رو ﻧﺪاﺷﺘﻢ.
ﺑﻬﺎر ﺧﻮب ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ را درک ﻣﯽﮐﺮد، ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻔﺖ؛ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺮﺗﺎﭘﺎی ﺑﻬﺎر اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ: ﺧﻮدت آراﯾﺶ ﻣﯽﮐﺮدی ﺑﻬﺘﺮ از اﯾﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ، ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺣﺮﻓﺶ ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم، ﻫﻮل ﺷﺪه دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ: ﺑﺪ
ﺷﺪم؟
- ﻧﻪ وﻟﯽ ﺧﻮدت ﺑﻬﺘﺮ اراﯾﺶ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﻣﯽﺗﺮﺳﻢ الان ﺑﺎ ﻋﺮوس اﺷﺘﺒﺎﻫﺖ ﺑﮕﯿﺮن.
ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ را از حرص روی ﻫﻢ ﻓﺸﺎر داد و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد: ﻣﺎﻣﺎن!
ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺗﻔﺎوت ﻓﺎﻣﯿﻞ
ﻫﺎی ﻋﺮوس و داﻣﺎد ﺳﺮی از روی ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻢ... با ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای دﺳﺖ و ﺳﻮت ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم و ﺑﻪ ﺗﺒﻌﯿﺖ از ﺑﻘﯿﻪ از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم و دﺳﺖ ﻣﯽزﻧﻢ، ﺑﻪ اﻧﺪام ورزﯾﺪه ﺑﺮادرم در ﮐﺖ و ﺷﻠﻮار داﻣﺎدی ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم و ﻟﺒﺨﻨﺪی روی لبم نقش می‌بندد، اﮔﺮ او ﻣﯽ رﻓﺖ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ در آن ﺧﺎﻧﻪ درﻧﺪﺷﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺮ ﻣﯽﮐﺮدم؟
آﻫﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ از ﻋﺮوﺳﯽ ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻮد ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻣﯽﺷﻮم و ﭼﻬﺮهام درﻫﻢ ﻣﯽرود.
ﺑﻬﺎر: ﭘﮕﺎه! ﭼﺮا ﻋﺮوس ﺷﻨﻠﺶ رو در ﻧﻤﯿﺎره دﯾﮕﻪ؟
ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽدوﻧﻢ! ﺑﺮو از ﺧﻮدش ﺑﭙﺮس.
ﺑﻬﺎر: ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸﯽ؟
ﺑﺪون ﺣﺮف از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﺧﻮدﻣﺎن ﻣﯽروم ﺗﺎ از اﯾﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺲ دﺧﺘﺮ
ﺑﭽﻪی ﮔﻤﺸﺪه‌ای ﮐﻪ در ﺷﻬﺮﺑﺎزی ﺑﺰرﮔﯽ، ﭘﺮ از وﺳﺎﯾﻞ ﺑﺎزی اﺳﺖ و ﺑﯿﻦ ﺣﺲ ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﺮدرﮔﻢ ﺷﺪه نداشته باشم.
ﭼﻘﺪر از ﺑﭽﮕﯽ از اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯽ زار ﺑﻮدم، ﺧﺎﻧﻪای ﻗﺪﯾﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ وﺳﺎﯾﻠﯽ ﻣﺜﻼ ﻋﺘﯿﻘﻪ ﭼﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و در و دیوارش بوی مرگ می‌داد.

 

[وفآ]

صندلی رو ﺑﻪ روی ﭘﻮﻧﻪ را ﻋﻘﺐ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ. اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﭘﻮﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﭼﺸﻢ‌ﻏﺮه‌ای ﻣﯽرود و روﯾﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﯽﭼﺮﺧﺎﻧﺪ.
ﺑﻪ درک!
- ﻣﺎﻣﺎن ﻋﺮوﺳﺖ ﭼﺮا رو ﺑﻨﺪش رو ﺑﺮ ﻧﻤﯽداره؟ آﺑﺮوﻣﻮن رﻓﺖ.
اﻣﯿﺮ ﺣﺴﯿﻦ ﻗﺒﻞ ﻣﺎﻣﺎن ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺎ ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻫﻨﻮز ﻫﺴﺘﻦ ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ واﺳﺸﻮن ﻣﺤﺮم و ﻧﺎﻣﺤﺮم
ﻣﻬﻤﻪ.
!ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﻣﯽ زﻧﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ؟
ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: وﻗﺘﯽ راﺟﺐ دﺧﺘﺮداﯾﯽ ﻣﻦ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺟﻮاب ﻣﯿﺪم.
ﭘﻮﻧﻪ ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ: ﺑﺲ ﮐﻦ اﻣﯿﺮ.
ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ! ﭼﻄﻮر ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻬﻤﯽ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻮﯾﻨﺪ؟
دﺧﺘﺮی ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪی دﯾﮕﺮ زن ﺑﺮادرم ﻣﯽﺷﺪ دﺧﺘﺮداﯾﯽ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮاﻫﺮم ﺑﻮد! ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺧﻨﺪم و دﺳﺖ ﻣﯽزﻧﻢ.
- آﻓﺮﯾﻦ ﺑﺎﺑﺎ، ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﺣﺎﻟﯿﻦ.
ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ ﺧﻢ ﻣﯽﺷﻮم و ﭼﺸﻢ در ﭼﺸﻢ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﺮص ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺧﻮدت ﮐﻢ ﺑﻮدی خواهرم بدبخت کردی ﺑﻪ ﺑﺮادرﻣﻢ رﺣﻢ ﻧﮑﺮدﯾﻦ؟ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ دﺧﺘﺮ داﯾﯿﺘﻪ؟ ﻣﺎﺷﺎلله ﺗﻮرﺗﻮن ﺧﯿﻠﯽ وﺳﯿﻊ خانوادگی.
ﺑﻪ ﺗﺸﺮﻫﺎی ﭘﻮﻧﻪ و ﻣﺎﻣﺎن اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽدﻫﻢ و اداﻣﻪ ﻣﯽدﻫﻢ: دﺳﺖ از ﺳﺮ ﻣﺎ بر نمی‌دارن که.
اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ زﯾﺮ ﻟﺐ ﻣﯽ ﻏﺮ.د: ﻣﺮاﻗﺐ ﺣﺮف زدﻧﺖ ﺑﺎش، ﺣﯿﻒ ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﺮ ﭘﻮﻧﻪای
-ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﺜﻼ ﻣﯽﺧﻮای ﭼﯿﮑﺎر ﺑﮑﻨﯽ؟
ﭘﻮﻧﻪ ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺑﺴﻪ ﭘﮕﺎه! دﯾﮕﻪ ﺷﻮرش رو در آوردی.
.ﺑﺎ آﻣﺪن ﭘﺎﭘﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻤﺖ ﻫﻤﻪ ﺧﻮدﻣﺎن را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ.
ﭘﺎﭘﺎ رو ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: اﻟﻬﺎم! ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺑﺸﯿﻨﯿﻢ ﻋﺎﻗﺪ اوﻣﺪ.
ﻣﺎﻣﺎن: ﭼﺸﻢ ﺑﺮﯾﻢ.
ﭘﺎﭘﺎ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﻋﺰﯾﺰ دل! ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯿﺎی؟
از اﯾﻨﮑﻪ ﺧﯿﻠﯽ واﺿﺢ ﭘﻮﻧﻪ را ﻧﺎدﯾﺪه ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﺪم وﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻋﺸﻘﻢ را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﭘﺎ ﺑﺮوز ﻧﺪﻫﻢ.
ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ: ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم! ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ راﺣﺘﻢ.
ﺑﺎ رﻓﺘﻦ ﭘﺎﭘﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه درﻫﻢ ﭘﻮﻧﻪ ﻣﯽاﻧﺪازم و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ دﺳﺘﻢ را روی دﺳﺘﺶ ﻣﯽﮔﺬارم و
.ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﺧﻮدت ﺧﻮب ﻣﯽدوﻧﯽ ﭼﻘﺪر دوﺳﺖ داره وﻟﯽ اﻻن دﻟﮕﯿﺮه درﮐﺶ ﮐﻦ.
ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﭼﯿﺸﺪ ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﯾﺎدش دلگیریش تموم نشد؟
،ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ وﻟﯽ ﻣﯽداﻧﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ ﭘﺎﭘﺎﺳﺖ، ﺑﺮای ﻋﻮض ﮐﺮدن ﺟﻮ از ﻗﺎﻟﺐ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻢ ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﻮم و ﺑﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ روﺳﺮیاش ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: اﯾﻦ (ﺑﺎ اﺑﺮو ﺑﻪ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﻨﻢ) ﻣﺠﺒﻮرت‌ ﻣﯽﮐﻨﻪ حتی ﺗﻮ ﺟﺸﻦ ﺑﺮادرت ﺧﻮد واﻗﻌﯿﺖ ﻧﺒﺎﺷﯽ؟
اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻤﺴﺨﺮاﻣﯿﺰی ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭼﺮا ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﺸﺖ ﺳﺎل ﻫﻨﻮز ﺑﺎورت ﻧﺸﺪه ﭘﻮﻧﻪ‌ ﺧﻮدش اﯾﻦ ﭘﻮﺷﺶ رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده؟
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: اﺧﻪ ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺷﻮﻫﺮ ﮐﻨﻪ ﺑﺎ ﺗﺎپ و داﻣﻦ ﺗﻮ ﺟﻤﻊ‌ﻣﯿﻮﻣﺪ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎورش ﺑﺮام ﺳﺨﺘﻪ یکم.
ﭘﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﮔﻔﺖ: وای ﭘﮕﺎه ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ.
ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ.
ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻗﺮﻣﺰ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﺑﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻋﻘﺪ ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم، ﮐﺎش اﻣﯿﺮ ﺣﺴﯿﻦ وارد زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮاﻫﺮ ﻋﺰﯾﺰم ﻧﻤﯽﺷﺪ! ﮐﺎش ﭘﻮﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻤﯽﺷﺪ! اﮔﺮ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻫﺎ ﻧﻤﯽاﻓﺘﺎد اﻻن ﻣﺠﺒﻮر‌ ﻧﺒﻮدم ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰ و ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻢ را در اﯾﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺑﺎ اﯾﻦ دﺧﺘﺮک ﻣﺠﻬﻮل ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﻨﻢ.
ﻫﻤﻪ ﺳﮑﻮت ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻋﺎﻗﺪ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺳﭙﺲ روﺑﻪ ﻋﺮوس ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ:
دوشیزه محترمه مکرمه سرکار خانم اسما داوری آیا بنده وکیلم شما را به عقد زوجیت دائم و همیشگی آقای پویا شاهان به صِداق و مهریهٔ: یک جلد کلام الله مجید
یک جام آینه، یک جفت شمعدان، یک شاخه نبات
مهریه معین ضمن العقد و بقیه به تعداد ۱۱۴ سکهٔ طلای تمام بهار آزادی رایج در جمهوری اسلامی ایران که تماماً به ذِمهٔ زوج مُکَرّم دِین ثابت است و عِندَالمُطالِبِه به سرکار عالی تسلیم خواهند داشت....

ﭘﺲ اﺳﻢ زن ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰم اﺳﻤﺎ ﺑﻮد! ﺑﻪ ﻫﺮﮐﺲ ﺑﮕﻮﯾﯽ ﺧﻨﺪه اش ﻣﯽ ﮔﯿﺮد ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﺮ داﻣﺎد روز ﻋﻘﺪ ﺑﺎﯾﺪ اﺳﻢ ﻋﺮوس را ﺑﻔﻬﻤﺪ، اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﮐﻪ دﺧﺘﺮداﯾﯽ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﻮدن اعصابم را خورد کرده بود و ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺎری ﺧﺎﻧﻮاده‌ام ﺑﯿﺸﺘﺮ ازارم ﻣﯽداد.

 

[وفآ]

وﻟﯽ ﮐﺎش ﺣﺪاﻗﻞ ﭘﻮﯾﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺷﻮد اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﯾﺎدآوری ﻣﻠﯿﺤﻪ و ﻧﺎزﻧﯿﻦ ﺗﺮس ﺟﺎﻧﻢ را ﮔﺮﻓﺖ؛ از ﺧﺎﻧﻮده‌اﺷﺎن ﻓﻘﻂ اﯾﻦ دو ﻧﻔﺮ را ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل دﯾﺪم... ﺣﺘﯽ در ﺟﺸﻦ ﻋﺮوﺳﯽ ﭘﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻔﺮم ﺑﺎ ﻓﺮوغ ﺑﻪ آﻟﻤﺎن ﺣﻀﻮر ﻧﺪاﺷﺘﻢ و ﻫﯿﭻ ذﻫﻨﯿﺘﯽ از ﺧﺎﻧﻮاده اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﺠﺰ ﻣﺎدر و ﺧﻮاﻫﺮش ﻧﺪارم.
ﺑﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻋﻘﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم در دل ﻣﺸﻐﻮل دﻋﺎ ﮐﺮدن ﺷﺪم ﺧﺪاﯾﺎ ارزشش داشته باشه لطفا پویا خوشبخت بشه ازت خواهش می‌کنم برادرم از شر ملیحه و نازنین حفظ کن!
ﻟﺤﻈﻪ‌ای ﺧﻨﺪه‌ام ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ زور ﺟﻠﻮی ﺧﻮدم را ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ دﻋﺎﯾﻢ ﻗﻬﻘﻬﻪ ﻧﺰﻧﻢ، ﺑﺎ ﻧﮕﺎه‌ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺎز ﻏﺒﺎر روی دﻟﻢ را ﮔﺮﻓﺖ...
ﻣﻦ! ﭘﮕﺎه شاهان! در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ باید اﻋﺘﺮافﮐﻨﻢ دﻟﻢ ﺑﺮای ﺑﺮادر ﺧﻮﺷﮕﺬرانِ مهربانم تنگ می‌شود زﯾﺮﻟﺐ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﯽ داداﺷﯽ.
ﺑﻐﺾ به ﮔﻠﻮﯾﻢ ﭼﻨﮓ ﻣﯽزﻧﺪ؛ ﭼﻘﺪر اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﻠﺦ اﺳﺖ...ﺑﮕﻮ ﻧﻪ.
ﻋﺎﻗﺪ: برای بار سوم می‌پرسم عروس خانوم وکیلم شما را به عقد دائم اقای پویا شاهان در بیارم؟
ﺧﺪا ﻣﯽ داﻧﺪ ﺗﺎ ان ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻘﺪر دﻋﺎ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺟﻮاب ﻋﺮوس ﻣﺠﻬﻮل "ﻧﻪ" ﺑﺎﺷﺪ.
اﻣﺎ از ان ﺷﺐ به بعد ﻔﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ دﺳﺖ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﮐﺎری ﺑﻪ دﻋﺎ و ﺧﻮاﺳﺘﻪی ﻣﻦ ﻧﺪارد‌.‌‌ ﺷﺎﯾﺪ آن ﺷﺐ، در ﺳﺎﻟﻦ ﻫﻤﺎن ﻋﻤﺎرت ﺧﺎنوادگی شاهانﻫﺎ ﺳﺮ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻋﻮض ﺷﺪ...
بلاخره بعد دادن زیرلفظی ﻣﺎﻣﺎن، ﻟﺐ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ: ﺑﺎ اﺟﺎزه ﭘﺪر و ﻣﺎدرم..ﺑﻠﻪ.
ﺻﺪای ﺟﯿﻎ و دﺳﺖ ﻣﻬﻤﺎن ﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد.
اﺧﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ و دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﻘﯿﻘﻪام ﻣﯽﮐﺸﻢ، ﭘﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ... ﻫﻨﻮز وﻗﺖ ﺑﺮای ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﭘﻮﯾﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻓﮑﺮم ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﻢ، ﺻﺪاﯾﺶ ﺧﻮب ﺑﻮد ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻬﺮهاش ﻫﻢ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﺪ.
پوﻧﻪ: ﭘﺎﺷﻮ ﭘﮕﺎه ﺑﺮﯾﻢ ﺗﺒﺮﯾﮏ ﺑﮕﯿﻢ.
ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻢ و ﭘﺸﺖ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ و ﭘﻮﻧﻪ راه ﻣﯽ‌اﻓﺘﻢ، ﺑﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻋﺮوس و داﻣﺎد ﮐﻪ
ﻣﯽرسیم ﭘﻮﻧﻪ ﻣﺤﮑﻢ او را در آﻏﻮش ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: اﺳﻤﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ زن داداﺷﻢ ﺷﺪی اﯾﺸﺎالله ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﯿﻦ.
.اﺳﻤﺎ: ﻣﺮﺳﯽ ﭘﻮﻧﻪ ﺟﻮن ﺑﺎ وﺟﻮد دﻋﺎی‌ ﺗﻮ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﯿﺮ ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺎد.
ﭘﻮﻧﻪ: ﻧﺎﻗﺎﺑﻠﻪ
.اﺳﻤﺎ: زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪﯾﻦ ﻣﻤﻨﻮن
ﺑﻪ ﻫﺪﯾﻪ ای ﮐﻪ ﭘﻮﻧﻪ ﺑﻪ او داده اﺳﺖ ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم و اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽاﻧﺪازم، ﻓﻘﻂ ﯾﮏ دﺳﺖ ﺑﻨﺪ؟
ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن اﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺟﻌﺒﻪ را ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﯿﺎورد. ﭼﺸﻢ ﻏﺮه‌ای ﻣﯽرود و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﻌﺒﻪ را‌ ﺑﻪ دﺳﺘﻢ ﻣﯽدﻫﺪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺣﺮف اﺿﺎﻓﻪ ﻧﺰﻧﯿﺎ! ﺑﺒﯿﻦ ﭘﮕﺎه ﻋﻘﺪ داداﺷﺖ رو ﺧﺮاب ﻧﮑﻦ!
ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزک ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﮔﻞ ﭘﺴﺮت ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯿﮕﻢ.
ﺑﻪ ﺟﻠﻮﯾﻢ ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم، ﺑﺎ دﯾﺪن ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯿﻪ ﭘﻮﻧﻪ و اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺟﻠﻮ ﻣﯽروم و رو ﺑﻪ روﯾﺶ‌ﻣﯽاﯾﺴﺘﻢ.
- ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯿﮕﻢ، ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﯿﻦ.
ﻣﺤﮑﻢ ﻣﺮا در آﻏﻮش ﻣﯽﮐﺸﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭘﺲ ﺗﻮ ﭘﮕﺎﯾﯽ؟ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم ﺑﻼﺧﺮه دﯾﺪﻣﺖ ﺧﯿﻠﯽ‌ﺗﻌﺮﯾﻔﺖ رو از ﭘﻮﻧﻪ و ﭘﻮﯾﺎ ﺷﻨﯿﺪم.
ﮐﻤﯽ ﺧﻮدم را در آﻏﻮﺷﺶ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺟﺪی؟ اوﻧﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﻨﻮ
ﮐﺮدن؟
از ﻣﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﮐﻤﯽ ﺷﻨﻠﺶ را ﻋﻘﺐ ﻣﯽ دﻫﺪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮهاش ﻟﺐ ﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﻋﺎدت
.ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﻏﻨﭽﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ
اﺳﻤﺎ: اره ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ وﻟﯽ ﮔﻮﯾﺎ ﺗﻮ ﺷﺐ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری و ﻧﺎﻣﺰدی ﮐﺎر ﻣﻬﻢ داﺷﺘﯽ‌ ﻧﯿﻮﻣﺪی.
پوست سفیدی دارد ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ درﺷﺖ و ﮔﺮد، ﺑﯿﻨﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ و ﻟﺐ ﻫﺎﯾﯽ ﻗﻠﻮه‌ای، در ﮐﻞ ﭼﻬﺮه دلنشینی داشت که با این ارایش ملیح زیبا‌تر هم شده بود اما این چیز‌ها مهم نبود من آرامش خانواده‌ام را می‌خواستم.

 

[وفآ]

ﺑﺎ ﻣﮑﺚ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: اره ﺟﺎﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮم ﺷﻠﻮﻏﻪ، وﻟﯽ از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ دﯾﮕﻪ رو زﯾﺎد ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ.
ﻟﺒﺨﻨﺪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯽ زﻧﺪ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: اﯾﺸﺎالله.
ﺟﻌﺒﻪ را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﻣﯽدﻫﻢ.
- ﻧﺎﻗﺎﺑﻠﻪ اﻣﯿﺪوارم ﺧﻮﺷﺖ ﺑﯿﺎد.
در ﺟﻌﺒﻪ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺳﺮوﯾﺲ ﯾﺎﻗﻮت ﺳﺒﺰ ﻟﺒﺨﻨﺪ از ﻟﺒﺶ ﭘﺮ ﻣﯽﮐﺸﺪ وﻟﯽ ﻣﻮادﺑﺎﻧﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ: ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ قشنگه.
ﭘﻮﯾﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺣﺮف زدن ﺑﺎ ﻣﺮد ﻣﺴﻨﯽ ﺑﻮد و ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺒﻮد ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ دﺳﺘﻢ را
روی ﺷﺎﻧﻪاش ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زوری ﮔﻔﺘﻢ: ﻋﺰﯾﺰم ﯾﺎدت ﻧﺮه از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻋﺮوس اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮادهای و از اﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪﻫﺎ زﯾﺎد ﻣﯽﮔﯿﺮی.
ﻏﺮق ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺗﺮدﯾﺪ را در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ ﻣﯽﺷﻮد دﯾﺪ.
.ﻣﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺘﻢ! ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﭼﻪ در اﻧﺘﻈﺎرش اﺳﺖ، روﺑﻪ روی ﺑﺮادرم ﻣﯽ اﯾﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ان ﻣﺮد ﻣﯿﺎﻧﺴﺎل اﺳﺖ.
داداش؟
ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدد و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ را ﻧﺼﯿﺒﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ، بخاطر این ازدواج بعد چند وقت است با مهربانی نگاهم می‌کند؟ ﺳﺮﯾﻊ از فرصت استفاده می‌کنم و ﺧﻮدم را در آﻏﻮﺷﺶ ﻣﯽاﻧﺪازمو ﺑﻐﻀﻢ را ﻗﻮرت ﻣﯽدﻫﻢ.
- ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﯿﻦ.
.در ﮔﻮﺷﻢ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ: ﻣﺮﺳﯽ ﺧﻮاﻫﺮ ﺧﻮﺷﮕﻠﻢ.
از او ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﻣﺤﮑﻢ آب دﻫﺎﻧﻢ را ﻗﻮرت ﻣﯽ‌دﻫﻢ.. ﭼﻘﺪر اﯾﻦ ﮐﺖ و ﺷﻠﻮار ﺑﻪ ﺗﻨﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد! ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺼﻒ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﻤﺮم او را در ﮐﺖ و ﺷﻠﻮار دﯾﺪم وﻟﯽ اﻧﮕﺎر اﯾﻦبار ﻓﺮق داﺷﺖ...ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﯿﺪش ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ و ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺒﺰش از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺮق ﻣﯽزد، ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ‌‌ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻟﺐﻫﺎی ﻧﺎزﮐﺶ ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺶ اﻣﺪه ﺑﻮد؟
با صدای گرفته رو به اسما ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﺮاﻗﺐ داداﺷﻢ ﺑﺎش.
ﻟﺒﺨﻨﺪی‌می‌زند و سر تکان می‌دهد.
ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ رو ﺑﻪ زن و ﻣﺮد ﻣﯿﺎﻧﺴﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎرش اﯾﺴﺘﺎدهاﻧﺪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺗﻪ ﺗﻐﺎرﯾﻤﻮن ﭘﮕﺎه (رو ﺑﻪ ﻣﻦ اداﻣﻪ ﻣﯽ دﻫﺪ) اﻗﺎ ﻋﻠﯽ و ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﭘﺪر ﻣﺎدر اﺳﻤﺎ.
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﯽروم و ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺳﻼم، ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ
ﻋﻠﯽ اﻗﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﺪ و در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻬﺘﺎب ﺧﺎﻧﻮم ﻣﺮا در اﻏﻮش ﻣﯽﮐﺸﺪ و روﺑﻮﺳﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ،
.اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻪ ﻓﻘﻂ ﮔﻮﻧﻪام را ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاش ﻣﯽزدم؛ دﺳﺘﺎﻧﺶ را روی ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽﮔﺬارد و ﺑﺎ ﻟﺬت ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﺎﺷﺎلله ﻣﺜﻞ ﺧﻮاﻫﺮت ﺧﻮﺷﮕﻠﻮ رﻋﻨﺎﯾﯽ.
ابروهایم را از تعجب ﺑﺎﻻ ﻣﯽ اﻧﺪازم...ﭼﻘﺪر اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ رﻓﺘﺎرﺷﺎن ﻓﺮق داشت! نگاهی به حجاب کاملش می‌اندازم، .داﺷﺖ! ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺣﺠﺎب ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ اش ﻣﯽ اﻧﺪازم
او در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در ﻣﺮاﺳﻢ ﻋﻘﺪ دﺧﺘﺮش ﻫﻢ ﭼﺎدر ﺑﻪ ﺳﺮ داﺷﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺳﯽ دﮐﻠﺘﻪ و‌ ﮐﻮﺗﺎه ﺟﻠﻮﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎدهام ﺑﺎ ﻟﺬت ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد! ﭼﻘﺪر اﯾﻦ زن ﻋﺠﯿﺐ و مهربان بود... ﺑﺎز ﺧﺪاروﺷﮑﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﻗﯿﺎﻓﻪاش را ﻣﺜﻞ اﻧﺎر ﭼﺮوک ﻧﻤﯽﮐﺮد، ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺷﻤﺎ ﻟﻄﻒ دارﯾﺪ.
.ﻣﻬﺘﺎب: از دﯾﺪﻧﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم دﺧﺘﺮ ﻗﺸﻨﮕﻢ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﯿﺎ ﺳﺮ ﺑﺰن.
دروغ ﺷﯿﮑﯽ ﺗﺤﻮﯾﻠﺶ دادم.
- ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﺎم...ﺑﺎزم از اﺷﻨﺎﯾﯿﺘﻮن ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم.
ﻣﻬﺘﺎب: ﻗﺪﻣﺖ روی ﭼﺸﻢ، ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﺰﯾﺰم.
ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎن ﮐﻨﺪﻧﯽ اﺳﺖ از اﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺑﻪ ﭘﺪر ﻣﺎدرﻣﻢ ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ.
دوﺑﺎره ﭘﯿﺶ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ و ﺑﻬﺎر ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم حوصله‌ی امیرحسین و دهن مفتی‌هایش را نداشتم، ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺧﻮدم را روی ﺻﻨﺪﻟﯽ وﻟﻮ ﻣﯽﮐﻨﻢ.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: وای ﭘﮕﺎه ﮐﺎش ﻣﯽدﯾﺪی.
.ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: دﯾﺪی
ﺧﻮدم را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻢ: ﭼﯽ رو؟
.ﺑﻬﺎر ﺧﻨﺪه رﯾﺰی ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪی زد
ﭘﻮﺳﺖ ﻟﺒﻢ را ﮐﻨﺪم ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺘﻢ: درد! ﺑﮕﯿﻦ ﭼﯽ ﺷﺪه ﺧﺐ؟
ﺑﻬﺎر ﮐﻤﯽ روی ﻣﯿﺰ ﺧﻢ ﻣﯽﺷﻮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: وﻗﺘﯽ رﻓﺘﯽ ﺗﻮ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺗﺎ ﺗﺒﺮﯾﮏ‌ ﺑﮕﯽ دﻫﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﻮﻧﺎی ﻋﺮوس، اﯾﻦ ﻫﻮا ﺑﺎز ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد‌.
ﺑﻪ سایزی که با دﺳﺘﺎﻧﺶ نشان می‌دهد ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم و ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺧﻨﺪم.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ..ﻣﺮدای ﺑﯿﭽﺎره ﺳﺮﺷﻮن رو ﮐﺮدن ﺗﻮ ﯾﻘﺸﻮن، زﻧﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ﻧﮕﺎت می‌ﮐﺮدن.
ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﻓﺎﻣﯿﻞ
ﻫﺎی ﻋﺮوس ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم، ﻣﺮدﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮدﻧﺪ
وﻟﯽ زنﻫﺎ ﻫﻤﮕﯽ ﭼﺎدر ﺑﻪ ﺳﺮ داﺷﺘﻦ و ﺑﻪ ﻃﻮر ﺿﺎﯾﻌﯽ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻤﺖ ﮐﻪ ﻓﺎﻣﯿﻞﻫﺎی ﻣﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﻨﺪ، در ﺟﻤﻊ ﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺲ روﺳﺮی ﺑﻪ ﺳﺮ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺠﺰ ﻣﺎدرم و ﭘﻮﻧﻪ بقیه همه لباس‌های مجلسی و موهای شینیون شده اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎدرم از روز اوﻟﯽ ﮐﻪ
ﻋﺮوس اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮاده ﺷﺪه ﺑﻮد زن ﻣﻘﯿﺪ و ﺑﺎ ﺣﺠﺎﺑﯽ ﺑﻮد وﻟﯽ ﭘﻮﻧﻪ ﺑﻌﺪ از ازدواﺟﺶ ﭘﻮﺷﺶ را‌ ﻋﻮض ﮐﺮد.
خداروشکر که خانواده اسما تا الان مانند ملیحه و ایل و تبارش نبودند.
ﺷﺎﻧﻪای از روی ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ دﻫﻢ و ﻣﯽﭘﺮﺳﻢ: ﺷﻬﺎب و ﻣﺒﯿﻦ ﮐﺠﺎن؟
ﺑﻬﺎر: ﻧﻤﯽدوﻧﻢ ﻣﻦ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد.
.ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﻣﻦ دﯾﺪم رﻓﺘﻦ ﺗﻮ ﺣﯿﺎط.

 

[وفآ]

ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ زﻧﻢ ﻋﺠﯿﺐ اﻣﺸﺐ ﺳﺮ درد اﻣﺎﻧﻢ را ﺑﺮﯾﺪه ﺑﻮد
ﺑﻬﺎر ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﭘﺮﺳﯿﺪ: ﭘﮕﺎه ﻋﺮوﺳﯽ رو ﻣﯽ ﻧﺪازن واﺳﻪ ﮐﯽ؟
ﻣﺘﻔﮑﺮ ﮔﻔﺘﻢ: اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﺮداد.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ: ﺳﻪ ﻣﺎه زود ﻧﯿﺴﺖ؟
دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺧﺎﻧﻮاده ﻋﺮوس ﻣﯿﮕﻦ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ دﺧﺘﺮ ﻋﻘﺪ ﮐﺮده دﯾﺮ بره خونه شوهر.
ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ و ﺑﻬﺎر ﭘﻘﯽ زﯾﺮ ﺧﻨﺪه ﻣﯽزﻧﻨﺪ، ﭘﻮﯾﺎ ﺑﺒﯿﻦ! ﺷﺪﯾﻢ اﺳﺒﺎب ﺧﻨﺪه ﻣﺮدم!
ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم و ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺳﺮ درد ﺑﯿﺮون ﻣﯽروم ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﻮا
ﺳﺮد ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺒﺎﺳﻢ ﻟﺮزی ﺑﻪ ﺗﻨﻢ ﻣﯽ اﻓﺘﺪ...ﮐﺴﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮد ﻫﻤﻪ داﺧﻞ در ﺣﺎل رﻗﺺ و ﺑﺰن
و ﺑﮑﻮب ﺑﻮدﻧﺪ اﻧﮕﺎر ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﺑﻮد ﺑﺎﻻی ﭘﻠﻪﻫﺎی اﯾﻮان ﻣﯽ اﯾﺴﺘﻢ و دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﺑﺨﺶ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﺎغ ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﯿﺰی ﭘﺸﺖ درﺧﺘﺎن ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ از ﺗﺮس ﻫﯿﻊ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﯾﮏ ﻗﺪم ﻋﻘﺐ ﻣﯽآﯾﻢ
...ان ﻟﺤﻈﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎی درﺧﺘﺎن ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪه و ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﻣﯽ ﺷﻨﻮم
ﺗﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ورودی ﺑﺮوم ﺣﺴﯽ ﻗﻮی ﻣﺮا وادار ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ آن ﺳﻤﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺑﺎز آن
ﺳﺎﯾﻪ وﻟﯽ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺛﺎﺑﺖ ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎز ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد..آن ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﺗﭙﺶﻫﺎی ﺗﻨﺪ و‌ ﻣﺤﮑﻤﺶ را ﺑﯽرﺣﻤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﻔﺴﻪ ﺳﯿﻨﻪام ﻣﯽﮐﻮﺑﯿﺪ، اﻫﺴﺘﻪ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻣﺪم و ﺑﻪ سمت همان بخش باغ رﻓﺘﻢ، ﻃﻮﻟﯽ ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ را دﯾﺪه ﺑﻮدم اﯾﺴﺘﺎدم؛ اب دﻫﺎﻧﻢ را ﻗﻮرت دادم و از ﻻﺑﻪ ﻻی درﺧﺘﺎن ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ و ﺑﺎ دﯾﺪن دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮی ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺸﺎن ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﭘﺸﺖ ﯾﮑﯽ از درﺧﺘﺎن ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪم...ﺻﺪاﯾﺸﺎن ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯽﺷﺪ.
از روی ﺗﻤﺮﮐﺰ اﺧﻢ ﮐﺮدم و یک سمت صورتم را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪم
دﺧﺘﺮ: ﺑﺴﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺗﺎ....ﻣﯽ ﺧﻮاﯾـــ.. ﺑﻪ...اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻦ؟
!ﭘﺴﺮ: ﺳـﺮت.........ﮐﻢ ﺗﻮ ﺟﻤﻊ ﺑﺨﺎ..... ﻣﺰﺧﺮف ﺑﮕﻮ!ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺮفﻫﺎﯾﺸﺎن را ﻧﻤﯽﺷﻨﯿﺪم و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد اﺧﺮ ﺑﺤﺚ رﺳﯿﺪم.
دﺧﺘﺮ ﺑﺎ ﺻﺪای ارام ﺗﺮی ﮔﻔﺖ:ﺧﻮ....اﺧﺮش..ﻣﯽ ﺳـــ.
صدا قطع شد. ﻣﺪﺗﯽ اﯾﺴﺘﺎدم و ﺑﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪن از اﯾﻨﮑﻪ رﻓﺘﻪاﻧﺪ ﺑﺎ ﺳﺮ از ﻻی درﺧﺘﺎن ﺑﯿﺮون اﻣﺪم و ﺧﻮدم را‌ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ رﺳﺎﻧﺪم روی موهایم پر از برگ شده بود.
ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺗﺎرﯾﮑﯽ اﻧﺠﺎ ﻋﺮق ﺳﺮدی از ﺗﯿﺮه ﮐﻤﺮم ﺳﺮ ﺧﻮرد، ﺑﺎ ﭼﻪ ﺟﺮاﺗﯽ ﺑﻪ اﻧﺠﺎ رﻓﺘﻢ؟ اﻧﮕﺎر ﺷﺨﺺ ﺳﻮﻣﯽ ﻫﻢ اﻧﺠﺎ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻢ.
ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﻢ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺨﺸﯿﺪم و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻢ ﺟﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ....اﻣﺸﺐ ﭼﺮا ﺗﻤﺎم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ؟

***
اﺳﺘﺎد: ﺟﻨﺎب ﻣﻦ دﯾﮕﻪ دارم دﯾﻮوﻧﻪ ﻣﯿﺸﻢ، اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﯾﺬره ارزش واﺳﻪ ﺣﺮف ﻣﻦ ﻗﺎﺋﻞ ﻧﯿﺴﺖ.
ﺑﺎﺗﻤﺴﺨﺮ ﺳﺮﺗﺎﭘﺎﯾﺶ را ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ‌ و می‌گویم:
- اﯾﺸﻮن ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ داﻧﺸﺠﻮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ.
!ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری و ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ: شاهان اﻻن داری ﺳﯽ ﺳﺎل ﺗﺪرﯾﺲ و برخوردم با دانشجو زﯾﺮ ﺳﻮال ﻣﯽﺑﺮی؟
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ﺟﺎﻣﻪ ﺷﻮراﻧﯽ ﭘﻮف ﮐﻼﻓﻪای ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را در ﺣﺪﻗﻪ ﻣﯽﭼﺮﺧﺎﻧﻢ
ﺟﺎﻣﻪ ﺷﻮراﻧﯽ: ﺷﻤﺎ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﯿﺎﯾﺪ اﯾﺸﻮﻧﻢ ﻗﻮل ﻣﯿﺪن دﯾﮕﻪ ﺗﮑﺮار ﻧﺸﻪ.
اﺳﺘﺎد: ﻧﺨﯿﺮ ﺟﻨﺎب ﻣﻦ ﻣﯽدوﻧﻢ ﭼﻮن اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮم آﻗﺎزاده اﺳﺖ اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽدﯾﻦ و ﭘﯿﮕﯿﺮی ﻧﻤﯽ‌کنید.
ﻋﺠﺐ روﯾﯽ داﺷﺖ اﯾﻦ ﻣﺮدک!
ﺑﺎ ﺧﺸﻢ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺣﺎﺿﺮم ﻗﯿﺪ ﻣﺪرﮐﻢ رو ﺑﺰﻧﻢ وﻟﯽ ﭘﺎ ﺑﻪ ﮐﻼس ﺷﻤﺎ ﻧﺰارم.
ﺑﻪ داد و ﺑﯽداد ﻫﺎی آن اﺣﻤﻖ و ﺻﺪا زدنﻫﺎی ﺟﺎﻣﻪ ﺷﻮراﻧﯽ اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽدﻫﻢ و از اتاق بیرون می‌آیم، ﺑﺎ دﯾﺪن ﺷﻮﮐﺎ و ﻫﯿﺮاد و ﮐﺎﻣﯽ ﭼﺸﻢ ﻏﺮهای ﻣﯽروم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺮوﺟﯽ‌ﺳﺎﻟﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ
ﺷﻮﮐﺎ: واﯾﺴﺎ..اوی ﭘﮕﺎه!
روی ﭘﺎﺷﻨﻪ ﭘﺎ ﻣﯽﭼﺮﺧﻢ و در ﺻﻮرت ﺗﮏﺗﮑﺸﺎن ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم.
- ﭼﯿﻪ؟ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯿﻦ؟!

 

[وفآ]

ﮐﺎﻣﯽ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﭘﺮﺳﯿﺪ: ﭼﯽ ﺷﺪ؟ ﺟﺎﻣﻪﺷﻮراﻧﯽ ﻗﻬﻮه‌اﯾﺖ ﮐﺮد؟
ﺻﻮرﺗﻢ را از اﻧﺰﺟﺎر ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﻨﻢ.
- ﮔﻤﺸﻮ! ﻣﮕﻪ ﺟﺮات داره؟
ﺷﻮﮐﺎ: ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ اﺳﺘﺎد ﭼﺮا ﯾﻬﻮ رم ﮐﺮد؟
- ﻫﺮ ﮐﺲ ﻟﯿﺎﻗﺖ اﺳﻢ اﺳﺘﺎدی رو ﻧﺪاره مگه اون فرخنده و احمدی نیستن؟ چقدر باشعور و مهربونن ولی این هاره هار! ﺣﺎﻻ ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺟﻠﻮ ﻣﻦ ﺑﺎز ﺑﻪ اون ﺑﮕﻮ اﺳﺘﺎد.
ﻫﯿﺮاد: ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻦ؟
ﮐﻮﻟﻪام را روی ﺷﺎﻧﻪام ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺣﺮف ﻣﻔﺖ! اﻟﮑﯽ ﯾﮑﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﯿﻔﺘﻪ ﮔﺮﯾﻪ رواﻧﯽ.
از ﺣﺮص ﭘﻮﺳﺖ ﻟﺒﻢ را ﺑﻪ دﻧﺪان ﻣﯽﮐﺸﻢ و اداﻣﻪ ﻣﯽ‌دﻫﻢ: ﻓﺮدا ﻣﯿﺎم واحدایی ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ دارم و ﺣﺬف ﻣﯽﮐﻨﻢ.
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺳﺮی از روی ﮔﯿﺠﯽ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﻨﺪ.
ﺑﺪون ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ از داﻧﺸﮕﺎه ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﻮم و سریع اسنپ، ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ بعد ﮔﻮﺷﯽام زﻧﮓ ﻣﯽﺧﻮرد ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﺎدت ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺪون ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪاش ﺟﻮاب ﻣﯽدﻫﻢ.
ﻓﺮوغ: اﻟﻮ
- ﭼﻄﻮری ﻓﺮوغ.
ﻓﺮوغ: ﻋﻠﯿﮏ، ﮐﺠﺎﯾﯽ؟
- اووم ﺗﮑﯿﻪ دادم ﺑﻪ دﯾﻮار داﻧﺸﮕﺎه و ﻣﻨﺘﻈﺮ اسنپم.
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭼﺮا اسنپ؟!
- اﻣﺮوز ﺑﺎ ﺷﻮﮐﺎ اوﻣﺪم اوﻧﻢ ﮐﻼس داﺷﺖ ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﺮﺳﻮﻧﻪ...ﮔﺮﻓﺘﯽ؟
.ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﮔﻔﺖ: درﺳﺖ ﺣﺮف ﺑﺰن اﯾﻦ ﯾﮏ! دو ﺑﺎﺑﺎت ﺑﻔﻬﻤﻪ ﺧﻮﻧﺖ ﺣﻼﻟﻪ.
ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﮐﻪ درﺳﺖ آن ﻃﺮف ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺗﻮﻗﻒ ﮐﺮد ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ‌ و همزمان گ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: اﻣﺮوز اﻋﺼﺎﺑﻢ قرو قاطیه بهتره نفهمه، کاری نداری؟ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﺎﺷﯿﻦ اومد.
.ﻓﺮوغ: ﺑﺎﺷﻪ ﻧﻤﯿﮕﻢ وﻟﯽ ﺗﮑﺮار ﻧﺸﻪ.
- ﺑﺎش خدا...
ﻓﺮوغ: قول بده حالا که به چیزایی که می‌خواستیم رسیدیم همه چیزو خراب نکنی!
از ﺧﯿﺎﺑﺎن رد ﻣﯽﺷﻮم و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺧﻮدت ﻣﯽدوﻧﯽ دادن ﻗﻮل اﻟﮑﯽ ﺗﻮ ﻣﺮاﻣﻢ ﻧﯿﺴﺖ..ﺑﺎی.
ﻣﺠﺎل ﻧﻤﯽدﻫﻢ ﭘﺎﺳﺦ دﻫﺪ و ﺳﺮﯾﻊ ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﻢ رو به راننده گفتم: مسیرم عوض شد میرم نیاوران.
راﻧﻨﺪه: ﮐﺠﺎ ﺑﺮم؟!
ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: مقصد اشتباه زدم.
ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ.
ﮔﻮﺷﯽام را در دﺳﺘﻢ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﺼﻤﯿﻢ آﻧﯽ ﭘﯿﻨﺶ را ﻣﯽزﻧﻢ، ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻨﺪ ﻣﺴﯿﺞ
ﮔﻮﺷﻪی ﻟﺒﻢ را ﮔﺎز ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺗﮏﺗﮑﺸﺎن را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ
ﺷﻮﮐﺎ: " ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ ﻋﺼﺮ ﻣﯿﺎی ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون؟"
ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺎﯾﭗ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ: " ﻓﮑﺮﺷﻢ ﻧﮑﻦ واﻗﻌﺎ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ"
ﭘﯿﺎم ﺑﻌﺪی از ﭘﻮﻧﻪ ﺑﻮد: " ﮐﺠﺎﯾﯽ ﭘﮕﺎه؟"
ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻮﺷﺘﻢ: "دارم ﻣﯿﺮم ﺧﻮﻧﻪ"
ﺑﺎ دﯾﺪن ﺷﻤﺎره ﻧﺎﺷﻨﺎس ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را درﺷﺖ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﭘﯿﺎم را ﺑﺎز ﮐﺮدم: " دﻟﻢ ﺑﺮات ﺗﻨﮓ
ﺷﺪه"
ﺑﯽ ﺻﺪا ﺧﻨﺪﯾﺪم و ارام ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽام زدم... اﯾﻦ دﯾﮕﺮ ﮐﺪام اﺣﻤﻘﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ دﻟﺶ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد!
ﺑﺎز ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﺳﺮی از روی ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن دادم اﺣﺘﻤﺎﻻ ﮐﺎر ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻮد.
اﻧﻘﺪر ﻏﺮق ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮدم ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪم ﮐﯽ
ﻧﺰدﯾﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﺑﺎ دادن ادرس دﻗﯿﻖ ﺧﺎﻧﻪ و رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ، ﮐﺮاﯾﻪ را ﺣﺴﺎب ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﮐﻠﯿﺪ را در ﻗﻔﻞ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و وارد ﺷﺪم؛ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﮐﺎرﻫﺎی ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ از ﺟﻤﻠﻪ ﮔﺬراﻧﺪن ﺣﯿﺎط رﻓﺘﻦ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻢ و ﻟﺒﺎس ﻋﻮض ﮐﺮدن را اﻧﺠﺎم دادم و ﺑﻌﺪ از درﺳﺖ ﮐﺮدن ﺷﺮﺑﺖ اﻧﺎﻧﺎس ﺟﻠﻮی ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن دراز ﮐﺸﯿﺪم... ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﻣﺎﻣﺎن درﺣﺎل ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮدن اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ درﻧﺪﺷﺖ ﺑﻮد و
اﺻﻼ ﺣﻮاﺳﺶ ﻧﺒﻮد ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ!
ﺑﺎ ﺻﺪای زﻧﮓ ﮔﻮﺷﯽام ﻋﺼﺒﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﻣﯽﺑﻨﺪم ﻋﺠﯿﺐ اﯾﻦ روزﻫﺎ زﻧﮓﺧﻮر ﮔﻮﺷﯽ‌ام زﯾﺎد ﺷﺪه
ﺑﻮد..
- اﻟﻮ
ﭘﻮﻧﻪ: ﺳﻼم ﭘﮕﺎه ﺧﻮﺑﯽ؟ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎ ﭼﻄﻮرن، ﭘﻮﯾﺎ ﺧﻮﺑﻪ؟
- ای ﻣﯿﮕﺬره..ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﻦ، ﺧﻮدت و اﻟﯿﻨﺎ ﺧﻮﺑﯿﻦ؟
ﭘﻮﻧﻪ: اره ﻣﻤﻨﻮن، ﻣﯿﮕﻢ اون ﭘﺎرﭼﻪای ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎل ﻧﺎزﻧﯿﻦِ.
به لباسی که در ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺗﻦ ﻣﺪل ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺐ؟
با حال زار گفت: برام بیارش پگاه!
ﯾﻪ ﻗﻠﭗ از ﺷﺮﺑﺖ آﻧﺎﻧﺎس ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ را ﻣﯽﺧﻮرم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻋﻤﺮا! ﻓﮑﺮﺷﻢ ﻧﮑﻦ.
ﭘﻮﻧﻪ: ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم اﻟﯿﻨﺎ رو از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺎرم، ﺑﺨﺪا ﻧﻤﯽرﺳﻢ
روی ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﻟﻢ ﻣﯽدﻫﻢ و ﮐﺎﻧﺎل را ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﻢ
- ﻣﯿﺪم ﯾﮑﯽ ﺑﺮات ﺑﯿﺎره یا پیک.
.ﭘﻮﻧﻪ: وای ﭘﮕﺎه ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ.. ﺑﺨﺪا ﻧﻤﯽﺧﻮرﯾﻤﺖ بعدشم می‌دونی چقدر گرونه؟ دهنمون سرویس می‌کنه نازنین.
- خودم خسارتش میدم.
پونه: پگاه!
ﯾﻪ ﻗﻠﭗ دﯾﮕﺮ ﻣﯽﺧﻮرم.
- از ﺷﻮﻫﺮت ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد آﻗﺎ زوره؟ ﻫﻔﺖ ﺳﺎل ﭘﺎم ﻧﯿﻮﻣﺪه اﻻﻧﻢ ﻧﻤﯿﺎد ﺑﻌﺪﺷﻢ‌...
ﮐﻤﯽ ﺗﺎﭘﻢ را که تا وسط شکمم تا خورده ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮ ﻣﯽﮐﺸﻢ.
- ﻫﻤﯿﻨﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﭘﺎﻣﻮ ﺑﺰارم ﺗﻮ اون..اﻗﺎ ﻣﻦ ﻧﻪ از ﺷﻮﻫﺮت ﺧﻮﺷﻢ ﻣﯿﺎد ﻧﻪ از ﻣﺤﻠﺘﻮن.
ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ ﭘﮕﺎه ﻣﮕﻪ ارزش ادﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﻠﻪ و ﭘﻮﻟﺸﻮنِ.
.اﺧﻤﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﺎز ﮐﺎﻧﺎل را ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﻢ.
- آﺑﺠﯽ ﺗﻮ ﺑﺮو اﻟﯿﻨﺎ رو از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺎر ﻧﺎﻫﺎرم واﺳﻪ اون ﺷﻮﻫﺮ ﻋﺘﯿﻘﺖ درﺳﺖ ﮐﻦ، ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش واﺳﺖ ﻣﯽ‌ﻓﺮﺳﺘﻤﺶ.
ﭘﻮﻧﻪ: ﭘﮕﺎه ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم ﺑﯿﺎرﯾﺸﺎ خودت... ندی پیک داغون و کثیف میشه.
ﮐﻼﻓﻪ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن را ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻐﺰﻣﻮ ﺧﻮردی.
ﭘﻮﻧﻪ: ﺧﺪاﻓﻆ ﻣﻦ ﺑﺮم دﯾﮕﻪ.
- ﺧﺪاﻓﻆ.
ﮔﻮﺷﯽ را ﻗﻄﻊ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ و روی ﻣﯿﺰ ﻣﯽاﻧﺪازم. اﻟﮑﯽ اﻟﮑﯽ ﺳﺮم را ﺑﺮد، از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽروم. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﺎﻣﺎن ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮرد ﮐﺮدن ﮐﺎﻫﻮ اﺳﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭼﺮا ﻧﻤﯽ زاری ﻣﻬﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺮﮔﺮده؟
!ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟
ﻣﺘﻔﮑﺮ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﻮ راﻫﻢ.
ﭼﺸﻤﺎن ﺳﯿﺎﻫﺶ را درﺷﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﺪ.
ﻣﺎﻣﺎن: اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺎرای ﺧﻮﻧﻢ رو اﻧﺠﺎم دادن اﻻن ﻣﯽﺧﻮام ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺪت ﺧﻮدم ﺣﺲ ﮐﻨﻢ ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮﻧﻤﻢ.
اﺧﻢﻫﺎﯾﻢ درﻫﻢ ﻣﯽرود، ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﯿﺰ ﻧﺎﻫﺎرﺧﻮری را ﺑﺎ ﺷﺪت ﻋﻘﺐ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﻣ ﻧﺸﯿﻨﻢ.
- ﺷﯿﺒﻪ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ.
ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: زﺷﺘﻪ دﺧﺘﺮ، اون زن ﻫﻤﺴﻦ ﻣﻨﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﺣﺘﺮاﻣﺶ رو ﻧﮕﻪ داری.
ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: اون ﻣﺎدر و ﭘﺴﺮ ﻣﮕﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ اﺣﺘﺮام ﻣﯽزارن ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺰارم؟ زنیک...
!ﭼﺎﻗﻮ را روی ﻣﯿﺰ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﺪ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: اون زﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﯽ ﻣﺎدرﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮاﻫﺮﺗﻪ.
از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺑﺨﺎﻃﺮ اوﻧﺎ ﺳﺮ ﻣﻦ داد ﻣﯽزﻧﯽ؟
ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺻﺪاﯾﺶ را روی ﻣﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

 

[وفآ]

ﻣﺎﻣﺎن: نشنوم دیگه راجب ادمایی که نمیشناسی اینطوری حرف بزنی! هر وقت دلت می‌خواد دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﯽ...ﺧﺴﺘﻢ ﮐﺮدی ﭘﮕﺎه.
ﻣﻦ ﻫﻢ داد ﻣﯽزﻧﻢ: ﻣﮕﻪ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺧﺐ اﺳﻤﺸﻪ دﯾﮕﻪ.
ﻣﺎﻣﺎن: اﮔﻪ ﻣﺜﻞ آدم باهاشون رفتار کنی ﺑﻬﺖ اﺣﺘﺮاﻣﻢ ﻣﯽذارن.
ﺑﺎ ﺑﻐﻀﯽ ﮐﻪ در ﮔﻠﻮﯾﻢ اﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﻣﮕﻪ ﺣﯿﻮوﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﯽ آدم ﺑﺎش؟ ﺑﺎﺑﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم از دﺳﺖ ﻫﻤﺘﻮن وﻟﻢ ﮐﻨﯿﻦ، ﺧﻮب و ﺑﺪ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻨﻢ ﺗﻮ..
اﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ را ﭘﺎک ﻣﯽﮐﻨﻢ.
- ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺸﺘﻢ ﺑﺎﺷﯽ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺰﻧﯽ ﺗﻮ دﻫﻦ ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ از ﻣﻦ ﺑﺪ ﻣﯿﮕﻪ، اﯾﻦ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻨﻪ! ﻣﻨﻢ راﺣﺘﻢ ﮔﻮر ﺑﺎﺑﺎی ﻧﺎراﺿﯽ.
ﺑﺎ ﺳﻮزش ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ﺻﻮرﺗﻢ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ، دﺳﺘﺎﻧﺶ از ﺧﺸﻢ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ.
!ﻣﺎﻣﺎن: ﺑﺮو ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺖ!
ﭘﺎﭘﺎ: ﭼﺨﺒﺮﺗﻮنِ؟!
ﺑﺎ ﺻﺪای ﻧﺎﺟﯽام، ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم و ﮐﻒ دﺳﺘﻢ را ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ روی ﺟﺎی ﺳﯿﻠﯽ
ﻣﯽﮔﺬارم و زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ: ﭘﺎﭘﺎ؟
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ و نگرانی ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﯽآﯾﺪ.
ﭘﺎﭘﺎ: ﭘﺮﺳﯿﺪم ﭼﯽ ﺷﺪه؟
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ اﻧﺪازد و ﻓﻮری ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻮرﺗﺶ ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد.
ﭘﺎﭘﺎ: ﭼﺖ ﺷﺪه ﭘﮕﺎه؟!
ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ؛ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﻣﺎدر ﻋﺰﯾﺰ و آراﻣﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻏﺮﯾﺒﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﯿﻠﯽ زد.
ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺎﻧﻮاده اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﯿﻠﯽ زد... ﺳﺮم داد
ﮐﺸﯿﺪ! ﺑﺎورت ﻣﯿﺸﻪ؟!
!ﮐﺸﯿﺪ! زد
ﻓﻮرا ﻣﺮا رﻫﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ﺻﻮرت ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ می‌چرخد، ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﺑﺎزوﯾﺶ را ﻣﯽﮔﯿﺮم؛ ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد.
ﭘﺎﭘﺎ با خشم فریاد زد: ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﻘﯽ دﺳﺖ رو دﺧﺘﺮ ﻣﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدی؟ ﻫﺎن؟ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻬﺎرﺗﺎ ادم ﺑﯽارزش دﺧﺘﺮ ﻣﻨﻮ
ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﺮدی؟ روت زﯾﺎد ﺷﺪه اﻟﻬﺎم!
ﻣﺎﻣﺎن وزﻧﺶ را روی ﻣﯿﺰ ﻣﯽاﻧﺪازد و دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭘﮕﺎه دﺧﺘﺮ‌ﻣﻨﻢ ﻫﺴﺖ؛ ﭼﺮا ﻧﻤﯽﺧﻮای ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ ﺗﺮﺑﯿﺘﺖ ﻏﻠﻂ ﺑﻮده؟ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ اﻓﺴﺎر ﮔﺴﯿﺨﺘﻪﺳﺖ ﺑﻔﻬﻢ ﺣﻤﯿﺪ!
اﺧﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ...ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ اﻓﺴﺎر ﮔﺴﯿﺨﺘﻪ ؟
ﭘﺎﭘﺎ ﻣﺸﺘﯽ ﺑﻪ دﯾﻮار ﻣﯽزﻧﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻓﻘﻂ دوﺳﺖ دارم ﺗﮑﺮارﺷﻪ اون وﻗﺖ ﺧﻮدت ﻣﯽدوﻧﯽﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ.
ﺑﻪ ﺗﻨﺪی از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﻮد و از ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ داد ﻣﯽزﻧﺪ: دوﺑﺎره ﻓﯿﻠﺶ ﯾﺎد ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﮐﺮده.
ﻣﺎت و بی‌حس ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﻣﻄﺌﻨﺎ ﺗﺎ ﻣﺪت ﻫﺎ اﯾﻦ ﺣﺮفﻫﺎﯾﺶ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ و ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ
او ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ رﻓﺘﺎر ﮐﻨﻢ.
مامان: راحت شدی؟ فقط خواستی دعوا راه بندازی.
.دﺳﺖﻫﺎﯾﻢ را ﻣﺸﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ و با حرص از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﯽآﯾﻢ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽروم،
در اﺗﺎﻗﻢ را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽﮐﻮﺑﻢ و ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را از ﺧﺸﻢ ﻣﯽﮐﺸﻢ.
- ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺘﺘﻮن ﮐﻨﻪ
در آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺘﻮرﻣﻢ و ﺻﻮرت ﻗﺮﻣﺰم ﻣﯽ‌اﻧﺪازم... اﮔﺮ ﻣﻦ ﭘﮕﺎهشاهان ﻫﺴﺘﻢ ﺧﻮب ﻣﯽداﻧﻢ ﭼﻄﻮر اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮادهی ﻓﺘﻨﻪ را ادب ﮐﻨﻢ و ﮐﺎری ﮐﻨﻢ ﺑﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﻢ ﺑﯿﻔﺘﻨﺪ.
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و دﻓﺘﺮﭼﻪ ﺗﻠﻔﻨﻢ را از ﮐﺸﻮی ﭘﺎﺗﺨﺘﯽ ﺑﯿﺮون ﻣﯽآورم، ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ اﺗﺎقم، ﺷﻤﺎره‌ی
ﻫﯿﺮاد را ﻣﯽﮔﯿﺮم... اﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﻪی ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻦ و ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﮔﻮﺷﯽام را ﻧﺪاﺷﺘﻢ.
ﻫﯿﺮاد: ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ؟
- اﻟﻮ ﻫﯿﺮاد
ﻫﯿﺮاد: ﺗﻮﯾﯽ ﭘﮕﺎه؟ اﯾﻦ ﺷﻤﺎرهی ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
- اﯾﻨﺎ رو ول ﮐﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎی ﯾﭽﯿﺰی رو واﺳﻢ ﺑﺮﺳﻮﻧﯽ دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﺮم؟
ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭼﯽ؟
- ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ ﭘﺎرﭼﻪ ﺑﺮای ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﻮﻫﺮش ﺧﺮﯾﺪه ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ خونه ما.
ﻫﯿﺮاد: ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ! ﻣﮕﻪ ﺧﻮدت اﻓﻠﯿﺠﯽ؟ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮ.
- ﺑﺨﺪا داﻏﻮﻧﻢ
آرام ﺗﺮ اداﻣﻪ ﻣﯽدﻫﻢ: ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺧﻮدت ﮐﻪ ﻣﯽدوﻧﯽ ﻣﻦ ﺑﻤﯿﺮﻣﻢ ﭘﺎﻣﻮ ﻧﻤﯽزارم اوﻧﺠﺎ.
ﻫﯿﺮاد: ﭘﻮوف، ﯾﮑﻢ دﯾﮕﻪ اوﻧﺠﺎم، ادرس ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺮﺗﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ واﺳﻢ.
- ﺑﺎﺷﻪ ﻣﺮﺳﯽ.
ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ، دﺳﺘﺎﻧﻢ را روی ﻣﯿﺰ ﺗﻮاﻟﺖ ﺳﺘﻮن ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﯾﻨﻪ ﺧﻢ ﻣﯽﺷﻮم.... اﻧﮕﺎر دﺧﺘﺮ درون آﯾﻨﻪ ﻣﻦ ﻧﺒﻮدم! ﭼﺸﻤﺎن ﻗﻬﻮه ای و ﺳﺮﺧﺶ و ﻟﺐ ﻫﺎی رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه اش، ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎی ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﯽ رﻧﮓ و ﻟﻌﺎﺑﺶ.. ﺑﯿﻨﯽ ﺻﺎف ﻣﺘﻮرم از گریه‌اش... ﻫﯿﭽﮑﺪاﻣﺶ ﺷﺒﯿﻪ ﭘﮕﺎه اﯾﻦ ویلا ﻧﺒﻮد! ﻣﻦ ﭘﮕﺎه‌ی درون آﯾﻨﻪ را ﻫﻔﺖ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﮐﺸﺘﻢ.
.ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺎری ﮐﻪ ﮐﺮدم ﻟﺒﺨﻨﺪ ذوق زده ای زدم
ﺗﺎ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺑﺎﺷﺪ و دﯾﮕﺮ ﻫﻮای ﻓﺘﻨﻪ و ﭘﺮ ﮐﺮدن ﻣﺎدر ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺮش ﻧﺰﻧﺪ
`ﺑﺪ ﺑﻮدن زﯾﺒﺎ ﻧﯿﺴﺖ
اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺪون درد
`زﯾﺒﺎﺳﺖ
***
ﭘﺎﭘﺎ: ﭘﺎﻣﻮن ﺑﻪ ﮐﻼﻧﺘﺮی ﺑﺎز ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺪ.
دﺳﺘﻢ را روی ﺷﺎﻧﻪ اش ﻣﯽ ﮔﺬارم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﭘﻮﻧﻪ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮرﯾﻢ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪه، دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺶ ﻧﮕﻮ
ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻣﯽﮐﺸﺪ و ﺑﻪ ﭘﺸﺘﯽ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽدﻫﺪ
ﭘﺎﭘﺎ: ﻓﮑﺮﮐﻨﻢ ﻓﺸﺎرم رﻓﺘﻪ ﺑﺎﻻ.
- ﺧﺐ ﮐﻢ ﺣﺮص و ﺟﻮش ﺑﺨﻮر.
ﺳﺮی از روی ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﺪ و ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﺪ: ﻣﮕﻪ ﭘﻮﻧﻪ و ﭘﻮﯾﺎ ﻣﯽ زارن؟

 

[وفآ]

ﺑﻼﺧﺮه ﺳﺮوان وارد اﺗﺎق ﻣﯽ ﺷﻮد، ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻫﯿﺮاد ﺑﺎ ﺑﯿﻨﯽ ﺧﻮﻧﯽ و اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﺎ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺒﻮد ﻫﻤﺮاه ﺳﺮﺑﺎزی ﮐﻪ ﮐﻨﺎرﺷﺎن اﺳﺖ داﺧﻞ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ.
دﻟﻢ ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﺮای ﻫﯿﺮاد ﻣﯽﺳﻮزد.
ﺳﺮوان ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ و ﺑﻪ ان دو ﻫﻢ اﺷﺎره ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﺸﯿﻨﻨﺪ، ﺳﺮﺑﺎز ﺳﺮﯾﻊ اﺣﺘﺮام ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻣﯽﮔﺬارد و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﻣﯽ‌ﺷﻮد.
ﺳﺮوان: واﻗﻌﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ داره، دوﺗﺎ ﻣﺮد ﮔﻨﺪه اﻓﺘﺎدﯾﻦ ﺑﻪ ﺟﻮن ﻫﻢ.
ﻫﯿﺮاد: ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان اﯾﻦ ﻣﺮﺗﯿﮑﻪ رواﻧﯽ اول ﺷﺮوع ﮐﺮد.. ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ، زده دﻣﺎﻏﻢ رو ﺷﮑﺴﺘﻪ.
اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﯽ ﻗﺮﻣﺰ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎی ﻫﯿﺮاد را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻗﺮﺗﯽ اوﻣﺪه در‌ﺧﻮﻧﻢ راﺳﺖ راﺳﺖ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎم زل ﻣﯽ زﻧﻪ ﻣﯿﮕﻪ ﺑﺎ زﻧﺖ ﮐﺎر دارم
ﻫﯿﺮاد: زن ﭼﯿﻪ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﭘﻮﻧﻪ‌ﺧﺎﻧﻮم.
اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺣﻤﻠﻪ ﺧﯿﺰ ﺑﺮ ﻣﯽ دارد و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: اﺳﻢ زن منو نیار الدنگ
ﺑﺎ ﺗﺬﮐﺮ ﺳﺮوان ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻣﯽ‌ﻧﺸﯿﻨﺪ، ﺣﺎﻻ اﮔﺮ ﺑﺨﻨﺪم ﺑﺎز اﻧﮓ ﺳﺒﮏ ﺑﻮدن ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﻢ ﻣﯽزﻧﻨﺪ یکسری احمق.
اﯾﻦ ﻫﯿﺮاد اﺣﻤﻖ ﺧﻮاﺳﺖ اﺑﺮو را درﺳﺖ ﮐﻨﺪ زد ﭼﺸﻢ را ﮐﻮر ﮐﺮد ﭘﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻮم! ﭘﺴﺮهی ﺧﻨﮓ.
ﺳﺮوان: ﺟﻨﺎب ﺷﻤﺎ در ﺧﻮﻧﻪ اﯾﺸﻮن ﭼﯿﮑﺎر داﺷﺘﯿﺪ؟
ﻫﯿﺮاد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽاﻧﺪازد ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﭘﮕﺎه ﺧﺎﻧﻮم دوﺳﺖ و ﻫﻤﮑﻼﺳﯽ ﻣﻨﻦ، از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﺗﺎ ﺑﺮای ﺧﻮاﻫﺮﺷﻮن ﭘﺎرﭼﻪ ﺑﻮد ﻟﺒﺎس ﺑﻮد ﻧﻤﯽدوﻧﻢ... ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل داد ﺗﺎ ﺑﺒﺮم براش.
ﺳﺮوان ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﺧﻮدﺗﻮن ﻧﺮﻓﺘﯿﺪ؟
ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ دﻫﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ ﻫﯿﺮاد ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﺟﻮاب داد: ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﻤﯿﺮه ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺮش.
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ داد: ﮐﺎﻣﻼ دﻟﯿﻠﺶ ﻣﺸﺨﺼﻪ.
از ﺣﺮﻓﺶ ﺧﻮﺷﻢ اﻣﺪ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﺧﻮدم را ﻣﻈﻠﻮم ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﻠﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ اﯾﺸﻮﻧﻪ ﻣﻦ ازﺷﻮن خواستم.
اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﺑﯽ ﺧﻮد ﮐﺮدی ﻣﺮد ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﯽ در ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ، ﻫﻤﻪ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرا ﻋﺎدت ﻧﺪارن.
ﭘﺎﭘﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﯾﻘﻪ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ را ﻣﺤﮑﻢ ﮔﺮﻓﺖ.
ﭘﺎﭘﺎ: ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﻋﻮﺿﯽ؟
از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و اﻟﮑﯽ ﺟﯿﻎ ﺿﻌﯿﻔﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﻟﺐ زدم: ﭘﺎﭘﺎ؟
اﯾﻦ ﻫﻢ ﺑﺮای ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺎری ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ از ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪه اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭘﺎﭘﺎ ﭼﻘﺪر ﻟﺬت
ﺑﺮده‌ام.
ﺑﺎ ﯾﺎد آوری ﺣﺮف ﻫﺎی ﻣﻠﯿﺤﻪ اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ
آخ ﻟﺤﻈﻪای ﮐﻪ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ اﻣﺎن اﻣﺪ و ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﭘﺎﭘﺎ ﺑﺮای ازادی اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺳﻨﺪ ﺑﮕﺬارد، ﭘﺮ از ﺣﺲ ﺧﻮب ﺷﺪم ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ از اﻟﺘﻤﺎس ﻫﺎﯾﺶ ﻟﺬت ﺑﺮده ﺑﺎﺷﻢ! ﻧﻪ، از ﺑﺎزداﺷﺖ ﺷﺪنذاﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم
ﺣﻘﺶ ﺑﻮد....ﻧﺒﺎﯾﺪ او و ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺑﻪ ﺣﺮﯾﻢ ﻣﻦ اﺳﯿﺒﯽ ﻣﯽ زدﻧﺪ! می‌شد گفت کمی از حرص و ناراحتی چند ساعت قبل‌ام کم شده بود.
!ﺳﺮوان: ﺧﺎﻧﻮم آروم ﺑﺎﺷﯿﺪ. ﺟﻨﺎب شاهان از ﺷﻤﺎ ﺑﻌﯿﺪه.
ﭘﺎﭘﺎ یقه‌اش را رها می‌کند در حالی که دوباره سرجایش می‌شیند با تهدید می‌گوید: نبینم و ﻧﺸﻨﻮم به اﺷﺘﺒﺎﻫﻢ دﺧﺘﺮﻣﻮ ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﺮدی.
اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﺮص ﮐﻤﯽ ﯾﻘﻪ اش را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد.
ﮐﯿﺶ و ﻣﺎت!
ﺳﺮوان: ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ ﺧﺎﻧﻮم.
ارام ﺳﺮ ﺟﺎﯾﻢ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ و ﻧﺎراﺣﺖ دﺳﺘﻢ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪام ﻣﯽ ﮔﺬارم
ﺳﺮوان: اﮔﻪ اﯾﺸﻮن رﺿﺎﯾﺖ ﺑﺪن ﭘﺮوﻧﺪه ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ وﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل ﺟﻨﺎب شاهان اﯾﺸﻮن اﻣﺸﺐ ﻣﻬﻤﻮن ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﺎﭘﺎ اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽدﻫﺪ و بی‌تفاوت می‌گوید: ﻫﺮ ﻃﻮر ﺧﻮدﺗﻮن ﺻﻼح ﻣﯽدوﻧﯿﺪ.
ﻟﺒﺨﻨﺪ رﯾﺰی ﻣﯽزﻧﻢ و ﺑﻪ ﭼﻬﺮه درﻫﻢ اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺧﯿﺮه ﻣﯽﺷﻮم، دﻟﻢ ﺑﺮای ﭘﻮﻧﻪ ﻣﯽﺳﻮزد ﺑﯿﭽﺎره ﻋﻤﺮش را دارد ﺑﻪ ﭘﺎی اﯾﻦ رواﻧﯽ ﻫﺪر ﻣﯽدﻫﺪ.
ﺳﺮوان روﺑﻪ ﻫﯿﺮاد ﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﯽدﯾﺪ؟
ﻫﯿﺮاد ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻧﺨﯿﺮ.
اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ: ﮐﯽ رﺿﺎﯾﺖ ﺗﻮ رو ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﻮﺟﻪ ﺧﺮوس؟
ﻫﯿﺮاد ﺑﻪ ﻗﺼﺪ دﻋﻮا از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺳﺮوان دوﺑﺎره ﺑﺎ ﺣﺮص ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ می‌نشیند.

 

[وفآ]

ﺳﺮوان: ﺑﺴﻪ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻨﯿﺪ، ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه رﺿﺎﯾﺖ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ وﮔﺮﻧﻪ ﻣﺠﺒﻮرم ﭘﺮوﻧﺪه رو ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ‌ دادﺳﺮا.
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﺎﭘﺎم اﺻﻼ ﺑﻪ ﺧﻮدش زﺣﻤﺖ ﺣﺮف زدن ﻧﻤﯽداد و رﯾﻠﮑﺲ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد، ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ
رو ﺑﻪ ﺳﺮوان ﻣ ﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ رﺿﺎﯾﺖ اﯾﺸﻮن رو ﺑﮕﯿﺮم ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ.
ﻫﯿﺮاد: ﭘﮕﺎه ﺧﻮدت رو ﺧﺴﺘﻪ ﻧﮑﻦ رﺿﺎﯾﺖ ﺑﺪه ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺳﺮوان ﭼﺸﻢ ﻏﺮهای ﺑﻪ ﻫﯿﺮاد ﻣﯽرود و ﺑﻪ در اﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﺪ.
.ﺳﺮوان: ﺗﻮ راﻫﺮو ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﺪ.
ﭘﺎﭘﺎ: وﻟﺶ ﮐﻦ ﭘﮕﺎه.
ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ از اﯾﻦ اوﺿﺎع و ﻟﺤﻦ و رﻓﺘﺎرم ﻣﺘﻨﻔﺮم وﻟﯽ ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ دﻟﺴﻮزاﻧﻪای ﻣﯽ زﻧﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻮﻧﻪ.
ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﺪ و ﺑﺎ ﻏﺮور ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺳﺮﺧﻮش ﺑﻪ ﻫﯿﺮاد اﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﻢ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ.
از اﺗﺎق ﮐﻪ ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: دﯾﻮوﻧﻪ ﭼﺮا ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻢ در ﺧﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﯾﺎرو؟ ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻢوﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯿﻦ ﭘﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺑﯿﺎن رم ﮐﺮد.
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را در ﺣﺪﻗﻪ ﻣﯽﭼﺮﺧﺎﻧﻢ و ﺗﻨﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: ﺑﺒﯿﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺸﯿﺎ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ اﯾﻨﻄﻮری ﻣﯿﺸﻪ ﻓﻘﻂ اﻻن ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﯿﺪی ﻓﻘﻂ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻦ.
ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﭘﮕﺎ...
- ﻫﯿﺲ! ﺑﯿﺎ دﯾﮕﻪ، ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﺪا ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪم.
ﺑﺎﻫﻢ وارد اﺗﺎق ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ. ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﺎﭘﺎ ﻣﯽروم و‌ دﺳﺘﻢ را روی ﺷﺎﻧﻪاش ﻣﯽﮔﺬارم ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﯿﺮاد ﺑﺴﺘﮕﯽ داﺷﺖ.
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻪ ﻫﯿﺮاد ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽ‌دﻫﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻓﻘﻂ ﺑﺨﺎﻃﺮ اﺻﺮارﻫﺎی ﭘﮕﺎه رﺿﺎﯾﺖ ﻣﯿﺪم.
.اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ اﺣﺘﻤﺎﻻ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﺑﺪﺗﺮ ﻫﯿﺮاد را ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ او ﺗﺤﺮﯾﮏ ﮐﻨﻢ.
ﻣﻦ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺷﻮﻫﺮﺧﻮاﻫﺮ!
ﭘﺎﭘﺎ: ﭘﺲ ﮐﺎر ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻤﻮﻣﻪ.
ﺳﺮوان: ﺑﻠﻪ ﻓﻘﻂ اﯾﻦ دوﻧﻔﺮ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎرو اﻣﻀﺎ ﮐﻨﻦ. داﻣﺎدﺗﻮﻧﻢ اﻣﺸﺐ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﺎزداﺷﺘﮕﺎه ﺑﻤﻮﻧﻪ تا...
.اﻣﯿﺮﺣﺴﯿﻦ: ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان وﺛﯿﻘﻪ ﺟﻮر ﺷﺪه.
ﺳﺮوان: ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮ، اﻗﺎی شاهان ﺑﻬﺘﺮه ﺷﻤﺎ ﻫﻢ دﯾﮕﻪ ﺑﺮﯾﺪ.
ﭘﺎﭘﺎ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺑﻠﻪ، ﭘﮕﺎه ﺑﺮﯾﻢ؛ جناب سروان شب خوش.
سروان: همچنین.
روﺑﻪ ﻫﯿﺮاد ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﮐﺎرت ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﺑﯿﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ.
ﺳﺮی ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ ﺳﺮوان ﻣﯽرود.
ﺗﺎ از ﮐﻼﻧﺘﺮی ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ ﺳﺮم را روﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: آﺧﯿﺶ‌ ﭼﻘﺪرﻓﻀﺎی اون ﺗﻮ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد...اﺻﻼ آزادی ﯾﭽﯿﺰ دﯾﮕﺴﺖ.
ﭘﺎﭘﺎ ﺑﺎ ﻏﺮ گفت: آروم ﺣﺮف ﺑﺰن ﯾﮑﯽ ﻧﺪوﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ ده ﺳﺎﻟﻪ اون ﺗﻮﯾﯽ.
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﺳﮑﻮت ﻣﯽﮐﻨﻢ، راﻧﻨﺪه ﺳﺮﯾﻊ در را ﺑﺮاﯾﻤﺎن ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﮐﻨﺎر ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺪ، ﺳﺮﯾﻊ ﺳﻮار ﻣﯽﺷﻮم و ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽدﻫﻢ. ﻋﺠﺐ روزه ﭘﺮ ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺑﻮد.
ﺑﺎ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺷﺪم ﭘﺲ ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻢ ﺑﺮوم و ﺧﻮدم را
ﺑﺎ اﻫﻨﮓ ﻣﺸﻐﻮل ﮐﻨﻢ. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﺣﺮص ﻫﻨﺪزﻓﺮی را از
ﮔﻮﺷﻢ در آوردم و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺳﺮدی ﮔﻔﺘﻢ: ﭼﯿﻪ؟
ﻣﻬﺮﺑﺎن دﺳﺘﯽ ﺑﺮ روی ﻣﻮﻫﺎی ﻟﺨﺘﻢ ﻣﯽﮐﺸﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم زﺷﺘﻪ.
دﺳﺘﺶ را ﮐﻨﺎر ﻣﯽزﻧﻢ و ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ او ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺻﺪﺑﺎر ﺑﮕﻢ؟ ﻣﻦ ﺗﻮ اﺗﺎﻗﻢ ﺷﺎم ﻣﯽﺧﻮرم.
ﻣﺎﻣﺎن: ﭘﻮﻧﻪ ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯿﺸﻪ ﻫﺎ؟
ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺴﺨﺮه‌ای میﮔﻮﯾﻢ: خیلی مهمه اخه واسم.
ﮐﻨﺎرم روی ﺗﺨﺖ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ. ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ ﮐﻼﻓﻪ ﺷﺪه
ﻣﺎﻣﺎن: ﭘﮕﺎه ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ! داره ﺑﯿﺴﺖ وﺷﯿﺶ ﺳﺎﻟﺖ ﻣﯿﺸﻪ، ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﭼﺮا ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﭘﻨﺞﺳﺎﻟﻪ ﻟﺞ ﻣﯽﮐﻨﯽ.
- از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮم و روﺑﻪ روی آﯾﻨﻪ ﻣﯽاﯾﺴﺘﻢ و ﺧﻮدم را ﺑﺮاﻧﺪاز ﻣﯽﮐﻨﻢ.
- ﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺟﻮﻧﺖ ﻧﻤﯿﺎم ﺳﺮ ﯾﻪ ﻣﯿﺰ.
ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻫﺮ ﻃﻮر راﺣﺘﯽ.
ﺗﺎ از جایش بلند می‌شود در را باز می‌‌شود و قامت پاپا نمایان می‌شود با اخم و نگاه مشکوکی ﻣﯽ‌پرسد: ﺧﻮﺷﮕﻞ ﻣﻦ ﭼﺮا ﻧﻤﯿﺎد ﺷﺎم ﺑﺨﻮره؟
- از ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد‌.
ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯽ رود و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﻮد ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ.
ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﮐﻤﯽ در ﺟﺎﯾﻢ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﺷﻮم و ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﻢ را ﻣﯽﺟﻮم، ﻣﮕﺮ ﻣﯽﺷﺪ ﭘﺎﭘﺎ چیزی ﺑﺨﻮاﻫﺪ و ﻣﻦ اﻧﺠﺎم ﻧﺪﻫﻢ؟
ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﻮم ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻧﺎراﺣﺘﺶ دﺳﺘﻢ از روی دﺳﺘﮕﯿﺮه ﺳﺮ ﻣﯽﺧﻮرد
ﻣﺎﻣﺎن: ﮐﺎش ﻣﻨﻢ اﻧﺪازه ﭘﺪرت دوﺳﺖ داﺷﺘﯽ.
ﺟﺎ ﻣﯽﺧﻮرم و ﻋﻘﺐ ﻣﯽروم!

 

[وفآ]

ﺑﺎ ﺧﺮوﺟﺶ از اﺗﺎق ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽآﯾﻢ و ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽروم، ﻫﻤﻪ دور ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﻣﯽاﻧﺪازم ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‌ﺳﺎل اﯾﻦ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺑﺎر اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽآﯾﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﯽزﻧﻢ و ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر اﻟﯿﻨﺎ را ﻋﻘﺐ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ
- ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﺪ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺧﺎﻧﻮم.
.زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺪوﻧﺴﺘﯽ از اﺗﺎﻗﺖ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎی.
ﺑﻪ ﭘﻮﻧﻪ و ﭘﺎﭘﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﺎ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: اﺧﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم...آﺳﻮن ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻨﺪﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮ ﮐﻼﻧﺘﺮی ﺳﺮﭘﺎ واﯾﺴﯽ و از ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ دوﺳﺘ.ﺖ ﺑﺨﻮای از دﻣﺎغ ﺷﮑﺴﺘﺶ ﺑﮕﺬره و رﺿﺎﯾﺖ ﺑﺪه
اﺧﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: اﮔﻪ ﺷﻤﺎ اون ﭘﺴﺮهرو ﻧﻤﯽﻓﺮﺳﺘﺎدی در ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺮت اﻻن ﺷﻮﻫﺮشﭘﯿﺸﺶ ﺑﻮد ﻧﻪ ﺗﻮ ﺑﺎزداﺷﺘﮕﺎه.
درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﻮرﺷﺖ ﻗﯿﻤﻪ را ﺑﺮ روی ﺑﺮﻧﺠﻢ ﻣﯽرﯾﺰم ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﻢ: ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﭘﺴﺮﺗﻮن ﻧﺪﯾﺪ ﺑﺪﯾﺪ ﺑﺎزی در ﻣﯿﺎره ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺟﻮن در ﮐﻞ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺪﯾﻮﻧﯿﺪ
ﭘﺎﭘﺎ: ﭘﮕﺎه!
ﺧﻮﻧﺴﺮد ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﺟﺎﻧﻢ؟
ﭘﺎﭘﺎ: دﺧﺘﺮم ﺑﺲ ﮐﻦ.
ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و روﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺧﺎﻧﻮم شاهان ﺷﻤﺎ ﺣﺮﻓﯽ‌ﻧﺪاری؟
ﻣﺎﻣﺎن ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ و آرام ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺷﺎم ﺳﺮد ﺷﺪ، ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﯿﺪ
ﺟﻠﻮی ﺧﻨﺪهام را ﻣﯽﮔﯿﺮم و اوﻟﯿﻦ ﻗﺎﺷﻖ را ﺑﺎ ﻟﺬت ﻣﯽ‌ﺧﻮرم، دﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﺷﺎم ﺣﺮﻓﯽ نزد.
ﻫﻤﻪ رو ﺑﻪ روی ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ و ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﻣﯿﻮه ﺑﻮدﯾﻢ، ﺑﺎ ﺻﺪای زﻧﮓ اف اف‌ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و در را ﺑﺎز ﮐﺮدم.
پونه: ﮐﯽ ﺑﻮد ﭘﮕﺎه؟
- ﻫﯿﺮاده، ﻣﯿﺮم ﺗﻮ ﺣﯿﺎط ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ.
ﭘﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺎم ﺗﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ اﻣﺮوز ازش ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻨﻢ.
ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺗﻨﺪی رو ﺑﻪ ﭘﻮﻧﻪ ﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ ﻫﯿﭻ ﺟﺎ ﻧﻤﯿﺮی، ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﺗﻮی ﺑﺎزداﺷﺘﮕﺎهﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺣﺮص ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﻪ ﭘﺎﭘﺎ اﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﺪ، ﺳﺮی از روی ﺗﺎﺳﻒ ﺑﺮای ﭘﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدﻫﺪ و ﺑﻪ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﺷﻮد. ﭘﻮﻧﻪ ﺑﯿﭽﺎره ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ.
ﻟﺒﺨﻨﺪی زدم و ﮔﻔﺘﻢ: اﺷﮑﺎل ﻧﺪاره ﻣﻦ ﺑﺠﺎی ﺗﻮ ازش ﻋﺬر ﺧﻮاﻫﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ.
ﺳﮑﻮت ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﺶ را ﻣﯽﺟﻮد، در ﺳﺎﻟﻦ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻣﯽﺑﻨﺪم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﯿﺮاد ﻣﯽروم ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﺗﺎب ﻧﺸﺴﺘﻪ اﺳﺖ؛ ﮐﻨﺎرش ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ.
- ﭼﺘﻪ دمغی؟
ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ: ﭼﺘﻪ و درد...ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ داری ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ‌ﮐﻨﯽ؟
ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ:ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ؟
ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﻣﯽزﻧﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺧﺒﺮ داﺷﺘﯽ ﺷﻮﻫﺮش ﺧﻮﻧﺴﺖ..ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺷﻮﻫﺮش ﺣﺴﺎﺳﻪ ﭼﺮا ﻣﻨﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎدی؟
ﺑﻪ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ: اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮاده دارن زﯾﺎدی ﭘﺮو ﻣﯿﺸﻦ..ﮐﻢ ﮐﻢ داره ﯾﺎدﺷﻮن‌ﻣﯿﺮه ﺑﺎ ﭼﻪ ﺧﺎﻧﻮادهای وﺻﻠﺖ ﮐﺮدن، ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎداوری ﻣﯽﮐﺮدم ﭼﻘﺪر زﻧﺪﮔﯿﺸﻮن ﺑﺪون ﻣﺎ رو ﻫﻮاﺳﺖ
ﻣﯽدوﻧﺴﺘﻢ ﺳﻨﺪ ﺧﻮﻧﺸﻮن ﮔﺮو ﺑﺎﻧﮑﻪ ﭘﺲ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﻮﻣﺪن ﺳﺮاغ ﭘﺎﭘﺎ ﭼﻮن ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ﻧﺪاﺷﺘﻦ وﻟﯽ ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮراﺗﻢ ﯾﮑﯽ ﺑﻬﺸﻮن ﺳﻨﺪ داد.
از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ واﺳﺖ ﭘﮕﺎه.
.ﻣﻦ ﻫﻢ از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺴﺨﺮه‌ای ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: مرسی واقعا.
.ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺣﯿﺎط ﻣﯽرود، ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: ﻫﻮی ﻫﯿﺮاد!
.ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدد، ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: خیلی بامعرفتی.
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻣﯽزﻧﺪ و ﻣﯽرود، آرام ﺑﻪ داﺧﻞ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم و ﮐﻨﺎر ﭘﻮﻧﻪ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ.
ﭘﻮﻧﻪ: ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮدی؟
!ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﯾﻪ دروغ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﻧﻤﯽﺧﻮرد.
- آره ﺑﺎﺑﺎ
ﭘﻮﻧﻪ: ﺧﻮﺑﻪ.
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯽاﻧﺪازم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ: دﮐﻮراﺳﯿﻮن رو ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻢ؟
او ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯽ اﻧﺪازد و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: اووم؟ آره، ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ وﺳﺎﯾﻞ رو ﻋﻮض ﻧﮑﺮدﯾﻢ.