آموزشی چگونه دلنویسی کنیم؟

[ترنم واژه ها]

دلنوشته دقیقا حرف دل است، چطور؟​

دقیقا وقتی که دلمان از هر چیزی میگیرد و با عزیزی، دوستی، رفیقی و چیزی در آن باره حرف میزنیم آن حرف‌ها کاملا دلی هست و بار احساسی دارد، حالا کم یا زیادش فرقی نمیکند به هر حال حرف دلی است که ممکن نیست در هر حالتی باشیم و به راحتی به هر کسی بگوییم.
دلنوشته دقیقا همان است منتهی برای خود نویسنده! میتواند هزاران نفر را هم مخاطب قرار دهد اما چیزی است بین خودش و قلم و کاغذ، اصطلاحا زبان سکوت(حرف‌ها در آن نهفته‌ست اما صدایی ندارد)
عده ای معتقدند که “آنچه که از دل برآید، به دل نشیند” همانطور که دکتر مشیری هم به وضوح هر چه تمام به این موضوع اشاره کرده است، در واقع این جمله صحت ندارد و اصلا بحث اختلاف سلایق را هم زیر سوال میبرد.
نکته‌ای که وجود دارد این است که چه موقع یک دلنوشته ارزش ادبی پیدا میکند و ما میخواهیم دقیقا چه چیزی را در نویسنده پرورش دهیم.
دقیقا وقتی یک دلنوشته یا همان نوشته‌ای که کاملا دلی هست بر اساس حس و عواطف نویسنده‌اش که غالبا هم بداهه است، با استفاده از رعایت قوانین ادبی و آرایه‌های ادبی از قبیل تشبیه، استعاره و… ارزش ادبی پیدا میکند.
که مهمترین کار ما در ضمن رعایت قوانین ادبی(جمله بندی و…) پرداخت به آرایه های ادبی در متونی که توام احساس و هدفمندی در آن وجود دارد، است و این یک دلنوشته را ارزشمند میکند.

«پایان»