آموزشی آموزش دلنویسی

[ترنم واژه ها]

دلنوشته‌ها نوعی قطعه‌ی ادبی هستند؛ متوني آراسته به زیبایی‌های ادبی که احساسات مخاطب را به جوش و خروش می‌اندازند.
از عناصری چون خیال و احساس، واژگان مناسب، بیان دقیق و صحیح موضوع و غیره بهره می‌گیرد که در ادامه به معرفی این معیارهای نوشتن و ارزیابی، می‌پردازیم.

۱. عنصر خیال: عنصر خیال مانند طعم‌دهنده‌های غذا می‌ماند. چنانکه باعث بهره‌مندی مخاطب از التذاذ ادبی می‌شود و احساسات وی را برانگیخته می‌کند.

۲. بیان دقیق و صحیح موضوع: نوشته می‌بایست موضوع را به طور واضح بیان کند. متن باید با مخاطب حرف بزند؛ چراکه دلنوشته صحبت‌های بی‌صدای نویسنده با مخاطب است.

 

[ترنم واژه ها]

۳.نگاه بدیع به پدیده‌‌ها: توصیف معمول پدیده‌ها، تجربه‌ای غیرجذاب را برای مخاطب رقم می‌زند. اشاره به ابعاد جدیدی از پدیده‌های عامه، همواره دارای جذابیت بوده و دیدگاه متفاوت نویسنده نسبت به محیط پیرامون وی را به نمایش می‌گذارد.

۴.پرداخت زیبا و هنرمندانه: زمانی که نویسنده به‌طرزی زیبا و ماهرانه به موضوعات بپردازد، مخاطب را با خود همراه می‌کند و تأثیری ژرف بر او می‌نهد.

۵.بهره‌گیری از واژگان مناسب: واژه‌ها، اسکلت فلزی ساختمان متن‌اند! واژگان خوش‌ترکیب و قاعده‌مند، متن را زیبا می‌سازند. هر کلمه دارای دو وجه «لفظ» و «معنا» است. کلمات به دلیل داشتن لفظ و معنی متفاوت، بار عاطفی متفاوتی را به مخاطب منتقل می‌کنند.
کلمات در دلنوشته، نقش مهمی را ایفا می‌کنند. آن‌ها هم باید اطلاعات را منتقل کنند و هم احساسات مخاطب را برانگیخته کنند!
میان «چه گفتن» و «چگونه گفتن» تفاوت‌هاست و در قطعه ادبی باید به «چگونه گفتن» توجه ویژه‌ای داشت.

 

[ترنم واژه ها]

۶. استفاده به جا از آرایه‌ها: آرایه‌ها، زینت یک متن هستند. نویسنده به مدد تخیل، از عناصری مانند تشبیه، سجع، استعاره، کنایه، تضاد، واج آرایی و آشنایی‌زدایی متنی خلق می‌کند که خوش‌آهنگ و مانا در ذهن است.
آرایش غلیظ متن به آرایه‌ها و عدم تناسب میانشان، نه تنها ممکن است متن را از
سادگی و زیبایی طبیعی‌شان دور کند، چه‌بسا متنی مصنوعی و پیچیده پدید می‌آ‌ورد.


«پایان»