همگانی عیدانه کاری از مجموعه پاتوق رمان

[مآه بانو]

بسم تعالی

به مناسبت ایام عید طبق اطلاع رسانی که شد:

انشا نویسی عیدانه

بسم تعالی با سلام و درود خدمت کاربران ارجمند. دوستان به مناسبت پایان سال ۱۴۰۱، و شروع سال جدید، تاپیک انشا نویسی ویژه عید خواهیم داشت. شما دوستان می‌توانید انشای خودتون رو در قالب موضوع عید نوروز در تاپیک مخصوص قرار بدهید. توجه توجه: 1-قراره برای این اطلاعیه، یک تاپیک جامع بزنیم و هرکس در یک...

forum.patoghroman.xyz

نویسندگانی که اعلام آمادگی کردند می‌توانند در این تاپیک، انشای خودشان را قرار دهند

نویسندگان:
G.sky
Ghazal
ریحانه

مابقی دوستان در صورت تمایل ابتدا در تایپک فراخوان اعلام آمادگی کنند

لطفا هر پست حداقل 20 خط باشد.
خواهشمندیم، آخر پست نامی که می‌خواهید در سایت ثبت شود به صورت:
نویسنده:......
بنویسید.​

 

[G.sky]

"بهار" دارد هر ثانیه نزدیک تر می شودو تقویم ، مانند هرسال ،درست سرِ ساعت ،به وعده ی دیرینه اش عمل خواهد کرد
همه چیز ، دارد طبیعی و بی دخالتِ آدم ها پیش می رود

بازهم خیابان ،بازهم عطرشکوفه و پامچال وشمعدانی، بازهم امید ،
و بازهم دلهره ای شیرین و آشنا ...

همه مان هر سال چنین روزهایی ،جوری هیجان داریم که انگار قرار است اتفاقِ عجیبی بیفتد
هربار ، سال ، تحویل می شود
زمین ؛سبز ، درختان ؛پرشکوفه و آسمان؛ آفتابی و روح نواز
اما ما به همان زندگیِ معمولیِ متحول نشده مان بر می گردیم

ما بارها امتحان کرده ایم و می دانیم که با دگرگونیِ طبیعت، دگرگون نخواهیم شد
می دانیم که بهار ، فقط یک فصل است
که تغییرِ دنیای ما به خودمان بستگی دارد نه ساعت ها و فصل ها !
که اگر قرار به تغییر باشد ؛در زمستان و پاییز هم میشود تغییر کرد
و بهتر شد.ما همه ی اینها را می دانیم
اما باز هم مشتاقیم به این لحظه شماری و تغییرِ چند روزه
مشتاقیم به چیدنِ هفت سین و تجدیدِ دیدارها
مشتاقیم به این اشتیاقِ خاطره انگیز و اصیل ...

ما آخرش را می دانیم ! فقط دلمان آنقدر از تکرارِ روزها گرفته که فقط دنبالِ بهانه ایم برایِ جشن گرفتن !
دنبالِ بهانه ایم برای باهم بودن
و چه بهانه ای بهتر از عید ؟!

من هم با اینکه می دانم با بهارچیزی عوض نخواهد شد اما هر سال همین موقع ، مشتاقانه منتظرش می مانم و آمدنش را جشن می گیرم

من این بهانه ی کوچکِ خوشبختی و این رسمِ آباء و اجدادی ام را دوست دارم


نویسنده g.sky

 

[ریحانه اسفندیاری]

«بِسمِ‌الله‌الرَحمٰنِ‌الرحیم»

*عیدانه*​

---

دستان غزل با دل من ساز نیامد
غمگین و غریبم که همراز نیامد

عمری به تمنای وصال تو نشستم
افسوس که آن مطرب دمساز نیامد

چشمان مرا با می جانسوز رها کرد
اشک آمد و آن یار سرافراز نیامد

دستم گرهی از گره دل نکند باز
شور آمد و آن مرغ خوش آواز نیامد

زخمی به جگر مانده‌ام از بازی تقدیر
رازی به دل و صاحب آن راز نیامد

گفتا که خزان وعده‌ی دیدار من و تو
عید آمد و آن دلبر طناز نیامد
***
از خیابان‌های سرد و تاریک زمستان گذشتم به امید بهار که با طلوعش، برف‌های روی شانه‌ام را بتکاند. از نهرهای خروشان پرسیدم، از قهقه‌های کودکی‌ام پرسیدم، از دیوارهای کاه‌گلی خانه‌ام پرسیدم:
- پس کِی این بهار می‌رسد؟
یک‌به‌یک تنها نگاهی و سکوتی چاره‌ام ساختند، یک‌به‌یک در سکوت این خیابان محو گشتند.
آسمان را جستم امّا آبی نبود بلکه یک‌ هاله‌ی نارنجی بود جنگل را مقصدم کردم امّا، بهار در لابه‌لای برگ‌های نوزاد درختان نبود، بلکه آن جنگلِ ویرانه برگ که نداشت هیچ حتی شاخه‌هایش هم خمیده بودند.
از میان این زمستان سرد با کوله باری از سرما گذر کردم و در ایوان خانه‌ام نشسته‌ام، غرق در افکار پرسیدم:
- این بهارم با بهاران سال‌ها فرق دارد شایدم از تفرق دل و وصال غم ترس دارد!
گرد و غبار خسته‌ی راه خوابم کرد، خواب بودم که بهار آمد و رفت... در پی‌اش شهر به شهر کوچه به کوچه همه را گشتم، آخرم آن گل خشکیده نویدم داد:
- بهار را در آغوش آن دخترک ناکام بجوی که در میان خاک‌های سرد آرامیده است... .
***
خبرت هست که عید آمد و نیستی؟
خبرت هست که این‌بار بهار را گل بادام نمی‌چینی؟
خبرت هست بهار ما در آغوشت زیر خاک‌های سرد خفته است؟
این بهار بی تو همان زمستان یخ‌پوش است دلبرم!
​

ریحانه اسفندیاری

 

[Ghazal]

شاید قسمت این‌گونه بود، شاید دست تقدیر دیوانه بود که این‌طور تلخ نوشت، سیاهی را پر رنگ نوشت سکوت ابدی را تا آخر نوشت!
شاید این بود. تلخی ما دیگر شیرین بود چون دیگر برای ما یک عادت شده بود... .!
شاید همه‌چیز تلخ باشد، شاید راز موفقیت سخت باشد،شاید حرف دل حق باشد، شاید روزگار این‌طور سخت باشد.
گذشته‌ها گذشته است؛ رفتنی‌ها رفته‌اند!
شاید بغضی که در گلو مدت‌ها است جای خوش کرده است یک درد باشد.
می‌توان این درد را تسکین کرد می‌توان زخم دیرینه را فراموش کرد.
می‌توان هنگام سال تحویل تمام سختی‌های روزگار که بی‌رحمانه عمل کردند را فراموش کرد تا سالی که پیش رو است با دیگر سال‌ها متفاوت باشد.
همانند عطر خوش بهار نارنج مثل بهار هرسال در فضا می‌پیچد.
شکوفه‌ی گل‌ها و درختان بر روی طبیعت لبخند می‌زنند. بهار امسال هم مثل هرسال عشق و محبت را همره خود به ارمغان می‌آورد.
انسان هم می‌تواند تغییر کند اما در زمانی که بدی و سختی‌های سال گذشته را فراموش کنند. همانند بهار که سرما و سختی‌های زمستان را فراموش کرد و به طبیعت روح دوباره‌ای بخشید و سالی دیگر را همراه با زیبایی‌اش آغاز کرد.

من رنگ خزان دارم و تو رنگ بهار
تا این دو یکی نشد نیامد گل و خار

این خار و گل ارچه شد مخالف دیدار
بر چشم خلاف بین بخند ای گلزار

همانند بهار بودن و دوباره شکوفا شدن بسیار زیبا است.


«غزل کاظمی‌نیا»

 

[مآه بانو]

روزگاری که نود روز تمام رخت عروس بر تن کرده بود و عجیب دل می‌برد، بالاخره رخت عروس خود را از تن بر کند. این‌بار لباسی سبز از جنس باران به تن کرده و عطر زندگی را بر پیرهن خود زده.
حس دوباره زندگی بر جهان بازگشته و طبیعت به خواب رفته دوباره چشم گشوده؛ بلبل‌ها بر سر هر درختی آواز عشق سر داده‌اند و گویی دوباره فصل عشق و عاشقی به میان آمده است.
عید شد، هر عید به معنای شروعی دوباره است. یعنی چشمانت را دوباره باز کنی و اهدافت را دوباره از نو و با نیروی بیشتری دنبال کنی، یعنی تمام اشتباهات سال پیشت را کنار بگذاری و با تجربه بیشتری راهت را ادامه دهی؛ هر عید تنها یادآور این است که زندگی مانند بادی رهگذر است و تو باید توشه‌ای برای جهان آخرت خود که زندگی ابدی را در پیش دارد داشته باشی! عید یعنی زندگی دوباره پس از مرگ.
در سال جدید زندگی‌ات لبخند بر لبت داشته باش، پیراهن نو بر تن کن و تمام ناپاکی های دلت را بشور، تصمیم جدیدی برای آینده‌ات بگیر و بدان که هیچ‌کس از فردای زندگی خود باخبر نیست! پس از همان لحظه‌ای که در آن سر می‌کنی لذت ببر ، که چه لذتی بالاتر از بودن در کنار عزیزترین‌هایت؟!
سال ۱۴۰۲ مبارک.

نویسنده: ماه بانو