تکست درهیاهوی مغزم

[Tabassoum]

خب قشنگ ترین چیز چشمای تو بود!
چشمای قشنگ تو که هیچ وقت دروغ نمی‌گفت و صادقانه عشق توش موج می‌زد!
خب آره ما خودمون خواستیم از هم جدا شیم ولی تاحالا فکر کردی نبودنت چقدر اذیتم کرد؟
سخته؛ دردناکه!
وقتی واسه آخرین بار در آغوشت گرفتم و ازت خداحافظی کردم...
همون موقع هم بلد نبودم بگم نرو!
بگم بمون:)) حداقل یه بار!
ولی همش بغض شد توی گلوم...
ساکت شدم و گاهی اشک شد توی تنهایی‌ام...
نبودنت بدتر از مرگه برام، تو بهترین فرد زندگیم بودی و حالا کنار یه سری آدم دیگه‌ای!
دو روز پیش یه شماره ی ناشناس زنگ زد بهم اما شماره‌ای بود که حفظش بودم، اون تو بودی مگه نه؟ میشه بگی آره؟
-tabassoum

 

[Tabassoum]

میگم تاحالا با خودت گفتی یه آدم چقدر میتونه صبح تا شب توی ناگفته هاش دست و پا بزنه و هیچی نگه تا بقیه نفهمن¿!
یا فکر کردین یه نفر چقدر میتونه هی به خودش امید بده خب آره همه رفتن ولی خودم که میتونم درستش کنم درحالی که هیچ امیدی نداره؟
خب بالاخره ماهم آدمیم...!
حالا هرچقدر هم از قوی بودن حرف بزنیم و به هیچ کس نگیم دردمون چیه، بالاخره شب که بشه یادمون میافته چقدر تنهاییم!...
حالا که آب از سرمون گذشته چه میشه کرد؟
شماها حداقل لابه لای خوشی‌هاتون مواظب خودتون باشید یه وقت مثل ما نشید که آرزوی یه لبخند واقعی داشته باشین:)))
- tabassoum

 

[Tabassoum]

چرا هنوز نفس میکشم؟ چرا هنوز صبح رو میبینم؟ خورشید؟!
چرا چشمام کور نمیشه تا نبینمش؟!
چرا تموم نمیشه؟!
آره من بعد از رفتن تو نمردم!
اما پوست کلفت تر شدم و دیگه دلم به این آسونی‌ها نمیلرزه!
من بعد از رفتن تو دیگه برای موندن کسی خواهش نکردم!
زانوی غم بغل‌گرفتم و باریدم و باختم! زندگی رو باختم، به خودم، به تو؟ یا به چی اصلا؟!
من بعد رفتن تو بزرگ شدم!
حالا میفهمم آدم بزرگا چرا انقدر ساکت و اخمو اند...!
- tabassoum

 

[Tabassoum]

شاعر ِآمریکایی،خطاب‌به‌عاشقی
ك‌ترکش‌کرده‌بودخودش‌رو
غرق‌کرد،ویادداشت‌قبلِ
خودکشیش :
‹ آنگاه‌ك‌من‌ازدنیا‌رفته‌ام،ماه
زیبای‌من‌آوریل‌موهای‌خیس
ازبارانش‌راپریشان‌میکندوتو
دلشکسته‌برروی‌پیکربی‌جان‌من
خم‌میشوی،ومن‌اهمیتی‌نمیدهم
چراك‌می‌خوام‌درآرامش‌به‌سر
ببرم،به‌سان‌درختان‌سرسبز . .
هنگامی‌ك‌قطرات ِباران‌شاخه
های‌نازکشان‌راهم‌میکنندومن
ساکت‌تروسنگ‌دل‌ترازاکنون ِ
توخواهم‌بود : )!