آموزشی کاربرد پرانتز یا کمانک

[Aby]

۱- افزودن مطالبی خارج از فحوای طبیعی کلام به متن. باید توجه داشت که آوردن مطالب داخل پرانتز، زمانی شایسته است که ذکر آن ضروری باشد:

به زعم برنامه‌سازان، زیرنویس کردن لفظ استاد دانشگاه یا کارشناس در گزارش‌های تلویزیونی (و هیچ وقت نمی‌نویسند کدام دانشگاه، کدام رشته، چه کارشناسی) برای ضمانت دادن به بینندگان کافی است.

۲- آوردن معنا یا معادل کلمات و عبارات:

افعال، یا گذرا (متعدی) هستند یا ناگذر (لازم).
این سازمان باید مساله سنخ‌شناسی (تیپولوژی) انجمن‌های خصوصی و تخصصی را روشن کند.

۳- ذکر منبع مطلبی که پیش از پرانتز آمده:

در بحبوحه جنگ جهانی دوم، قوای شوروی، شهر انزلی را چند بار بمباران کردند (علی‌نژاد، ۱۳۸۵).

۴- همراه با علامت سوال برای تعجب، تردید و تمسخر:

خیلی اهل گذشت (؟) است.

۵- برای نشان دادن کوته نوشت‌ها:

امام علی (ع)
هوشنگ ابتهاج (هـ. الف. سایه)

۶- ذکر تاریخ تولد یا وفات:

صائب (۹۸۶_۱۰۸۶ هـ.ق) شاعر برجسته سبک هندی است.

۷- در فرهنگ‌ها توضیحات لازم مقوله‌های دستوری، مشخصات واژه‌ها یا هر توضیح دیگر:

سحاب (اِ) (ع): ابر (اِ: اسم ع: عربی)​

 

[Aby]

چند نکته:

۱- هنگام استفاده از پرانتز، داخل آن «یا» و «یعنی» نمی‌آوریم.
۲- اگر مطلب داخل پرانتز، جمله کامل باشد، نشانه نگارشی داخل پرانتز می‌آید.
۳- جمله داخل پرانتز می‌تواند همراه با گیومه و قلاب هم باشد: («») ([])
۴- بهتر است از کاربرد پرانتز داخل پرانتز و پرانتز به دنبال هم (به جز در فرمول‌نویسی) پرهیز کنیم.

نکته پایانی این که علامت پرانتز با یک فاصله از کلمه قبل و بعد از خود نوشته می‌شود؛ اما متن داخل آن، به دون فاصله با آن قرار می‌گیرد.

درست: یک تارنمای (سایت) علمی​