زندگینامه الیزابت دوم

[سوسکیِ سابق]

الیزابت دوم​

ملکهٔ بریتانیا از ۱۹۵۲ تا ۲۰۲۲

الیزابت دوم (به انگلیسی: Elizabeth II)، (الیزابت الکساندرا مری (به انگلیسی: Elizabeth Alexandra Mary)؛ ۲۱ آوریل ۱۹۲۶ – ۸ سپتامبر ۲۰۲۲) از ۶ فوریهٔ ۱۹۵۲ تا زمان مرگش در ۲۰۲۲ ملکهٔ پادشاهی بریتانیا و دیگرقلمروهای مشترک‌المنافع بود. او در طول زندگی‌اش ملکهٔ حاکم ۳۲ قلمرو بود و تا زمان مرگش به ۱۵۵ قلمرو رسید. سلطنت ۷۰ سال و ۲۱۴۴ روزهٔ او طولانی‌ترین مدت زمان سلطنت در پادشاهی بریتانیا است.

الیزابت دوم
تصویر رسمی، ۱۹۵۸

 

[سوسکیِ سابق]

ملکه بریتانیا و دیگر قلمروهای مشترک‌المنافع کانادا ۱۹۵۲–۲۰۲۲ استرالیا ۱۹۵۲–۲۰۲۲ نیوزیلند ۱۹۵۲–۲۰۲۲ پاکستان ۱۹۵۲–۱۹۵۶ آفریقای جنوبی ۱۹۵۲–۱۹۶۱ سیلان ۱۹۵۲–۱۹۷۲ غنا (قلمرو مشترک‌المنافع) ۱۹۵۷–۱۹۶۰ نیجریه ۱۹۶۰–۱۹۶۳ سیرا لئون ۱۹۶۱–۱۹۷۱ تانگانیکا ۱۹۶۱–۱۹۶۲ جاماییکا ۱۹۶۲–۲۰۲۲ ترینیداد و توباگو ۱۹۶۲–۱۹۷۶ اوگاندا ۱۹۶۲–۱۹۶۳ کنیا ۱۹۶۳–۱۹۶۴ ملاوی ۱۹۶۴–۱۹۶۶ مالت ۱۹۶۴–۱۹۷۴ گامبیا ۱۹۶۵–۱۹۷۰ گویان ۱۹۶۶–۱۹۷۰ باربادوس ۱۹۶۶–۲۰۲۱ مائوریتوس ۱۹۶۸–۱۹۹۲ فیجی ۱۹۷۰–۱۹۸۷ باهاماس ۱۹۷۳–۲۰۲۲ گرنادا ۱۹۷۴–۲۰۲۲ پاپوآ گینه نو ۱۹۷۵–۲۰۲۲ جزایر سلیمان ۱۹۷۸–۲۰۲۲ تووالو ۱۹۷۸–۲۰۲۲ سنت لوسیا ۱۹۷۹–۲۰۲۲ سینت وینسنت گرنادین‌ها ۱۹۷۹–۲۰۲۲ بلیز ۱۹۸۱–۲۰۲۲ آنتیگوآ و باربودا ۱۹۸۱–۲۰۲۲ سینت کیتس و نویس ۱۹۸۳–۲۰۲۲

 

[سوسکیِ سابق]

سلطنت	۶ فوریه ۱۹۵۲ – ۸ سپتامبر ۲۰۲۲
تاج‌گذاری	۲ ژوئن ۱۹۵۳
پیشین	جرج ششم
جانشین	چارلز سوم
زاده	۲۱ آوریل ۱۹۲۶ می‌فر، لندن، بریتانیا
درگذشته	۸ سپتامبر ۲۰۲۲ (۹۶ سال) قلعه بالمورال، ابردین‌شایر، بریتانیا
آرامگاه	کلیسا سنت جورج، قلعه وینزر
همسر(ان)	شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو(ا. ۱۹۴۷–ب. ۲۰۲۱)
فرزند(ان)	چارلز سوم شاهدخت آن، شاهدخت سلطنتی شاهزاده اندرو، دوک یورک شاهزاده ادوارد، دوک ادینبرو
نام کامل الیزابت الکساندرا مری وینزر
خاندان	دودمان وینزر
پدر	جرج ششم
مادر	الیزابت، شهبانوی مادر
امضاء

 

[سوسکیِ سابق]

الیزابت در می‌فرِ لندن زاده شد. او بزرگ‌ترین فرزند دوک و دوشس یورک (بعدها شاه جرج ششم و ملکه الیزابت، شهبانوی مادر) بود. پدر او زمانی که برادرش شاه ادوارد هشتم در سال ۱۹۳۶ پس از یک بحران قانونی مجبور به استعفا شد، به سلطنت رسید و با پادشاهی او، الیزابت به وارث مقدر امپراتوری بریتانیا تبدیل گردید. او به‌صورت خصوصی در خانه تحصیل کرد و از آغاز جنگ جهانی دوم چندی از وظایف عمومی خانوادهٔ سلطنتی را برعهده گرفت و در طول جنگ در نیروی کمکی خدمت قلمرویی خدمت کرد. در ۱۹۴۷، او با شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو، شاهزادهٔ سابق یونان و دانمارک ازدواج کرد که حاصل ازدواجشان چهار فرزند بود: چارلز سوم، شاهدخت آن، شاهزاده اندرو و شاهزاده ادوارد.

الیزابت با درگذشت پدرش در فوریهٔ ۱۹۵۲ رئیس اتحادیه کشورهای همسود و ملکهٔ سلطنتی هفت کشور مستقل مشترک‌المنافع شد: بریتانیا، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی، پاکستان و سیلان. در دورهٔ فرمانروایی او به‌عنوان یک ملکهٔ مشروطه، تغییرات سیاسی عمده‌ای به وقوع پیوستند، از جمله تفویض قدرت به دولت‌های محلی در بریتانیا، انتقال حاکمیت ملی کانادا به این کشور از بریتانیا، و استعمارزدایی از آفریقا. بین سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۹۲ تعداد قلمروهای او با استقلال یافتن آن‌ها تغییر کرد، از جمله آفریقای جنوبی، پاکستان و سیلان (که بعدها سریلانکا نامیده شد) جمهوری شدند. سفرها و دیدارهای تاریخی پرشمار او از جمله بازدید رسمی از جمهوری ایرلند و دیدار با پنج پاپ است. از جمله رخدادهای شایان‌توجه شامل تاج‌گذاری او در سال ۱۹۵۳۳ و جشن گرفتن جوبیلی‌های نقره‌ای، طلایی، الماسی و پلاتینی او بوده‌است. او طولانی‌ترین دورهٔ فرمانروایی و درازترین عمر را در بین حکمرانان بریتانیا داشت؛ و طولانی‌ترین دورهٔ سلطنت را بین ملکه‌های سلطنتی و حاکمان زن جهان داشته و پیرترین رهبر در جهان و قدیمی‌ترین پادشاه جهان بود. وی همچنین رئیس عالی کلیسای انگلستان و مدافع ایمان در برخی از کشورهای قلمرویش نیز بود.

الیزابت گهگاه با جنبش‌های جمهوری‌خواهی و انتقادات رسانه‌ای از خانوادهٔ سلطنتی روبه‌رو شد؛ از جمله این دفعات پس از طلاق‌های فرزندانش، در «سال فاجعه‌بار» ۱۹۹۲ و مرگ عروس سابقش، دایانا، شاهدخت ولز بوده‌است. با این همه، در بریتانیا محبوبیت نظام سلطنت و شخص الیزابت معمولاً بالا بوده‌است. او در ۹۶ سالگی درگذشت و پسر بزرگش، چارلز سوم، جانشین او شد

 

[سوسکیِ سابق]

کودکی​

بر روی جلد تایم، آوریل ۱۹۲۹

پرتره اثر فیلیپ دو لاسلو، ۱۹۳۳

 

[سوسکیِ سابق]

الیزابت الکساندرا مری وینزر در ساعت ۰۲:۴۰ به وقت گرینویج در ۲۱ آوریل ۱۹۲۶۶ در زمان پادشاهی پدربزرگش، شاه جرج پنجم، متولد شد. پدرش، دوک یورک که بعدها با نام شاه جرج ششم به پادشاه رسید، دومین پسر پادشاه بود. مادرش، دوشس یورک که پس از به پادشاهی رسیدن جرج ششم با نام ملکه الیزابت ملکه پادشاهی متحد شد، کوچک‌ترین دختر یک اشراف‌زاده اسکاتلندی به نام لرد گلامیس بود. الیزابت پس از یک عمل سزارین در خانه پدربزرگ مادری‌اش در پلاک ۱۷۷ خیابان بروتون در می‌فر لندن به دنیا آمد. او توسط اسقف اعظم یورک کوسمو گوردون لانگ در کاخ باکینگهام در ۲۹ مه تعمید داده شد و مانند مادرش الیزابت، مانند مادر جرج پنجم الکساندرا و مانند مادربزرگ پدری‌اش مری نام گرفت.نزدیکانش او را «لیلیبت» می‌خواندند زیرا اولین مرتبه نام خودش را اینگونه تلفظ کرده بود. پدر بزرگش جرج پنجم او را بسیار دوست می‌داشت و در جریان مریضی جدی پادشاه در سال ۱۹۲۹، ملاقات‌های مرتب او با جرج پنجم مورد توجه خبرنگاران قرار گرفت و زندگینامه‌نویسان آن ملاقات‌ها را در بهبود حال پادشاه اثرگذار دانستند.

 

[سوسکیِ سابق]

الیزابت فقط یک خواهر داشت، شاهدخت ماگارت که در ۱۹۳۰۰ متولد شده بود. این دو شاهدخت در خانه و تحت نظر مادرشان و مربیشان ماریون کرافورد درس خواندند. این درس‌ها شامل تاریخ، زبان، ادبیات و موسیقی بود. کرافورد در سال ۱۹۵۰۰ یک زندگینامه در رابطه با کودکی مارگارت و الیزابت چاپ کرد و آن را شاهدختان کوچک نام نهاد که باعث ناراحتی خانواده سلطنتی شد. این کتاب دربارهٔ علاقه الیزابت به اسب‌ها، سگ‌ها، انضباط او و مسئولیت پذیری او سخن گفته‌است. دیگران هم نظرات مشابهی داده‌اند: وینستون چرچیل زمانی که او دو ساله بود «روحیه اقتدار و تامل‌پذیری او» را برای یک نوزاد خیره‌کننده دانست و دختر خاله‌اش مارگارت رودز او را «دختر کوچولوی شوخ‌طبع، اما اساساً معقول و خوش‌رفتار» توصیف کرد

 

[سوسکیِ سابق]

وارث امپراتوری​

در زمان پادشاهی پدربزرگش، الیزابت سومین نفر در خط جانشینی تاج و تخت پادشاهی بریتانیا بود؛ پس از عمویش ادوارد و پدرش. با وجود اینکه تولد الیزابت توجه جامعه را برانگیخت، کسی انتظار نداشت او ملکه شود، زیرا ادوارد هنوز جوان بود و در آینده می‌توانست ازدواج کند و صاحب فرزند شود؛ نتیجتاً جایگاه الیزابت در خط جانشینی تنزل یابد.زمانی که پدربزرگش در ۱۹۳۶ درگذشت و عمویش با نام ادوارد هشتم پادشاه شد، الیزابت به دومین نفر در خط جانشینی پس از پدرش تبدیل شد. همان سال، ادوارد تصمیم گرفت با والیس سیمپسون که یک زن مطلقه بود ازدواج کند؛ این موضوع منجر به بحرانی قانونی شد و در نهایت پادشاه مجبور به استعفا گردید. در نتیجه، پدر الیزابت به پادشاهی رسید و او نیز به وارث مقدر تبدیل شد. به دلیل قانون حق اولویت نخستین ذکور، در صورتی که پدر و مادرش صاحب فرزند پسری می‌شدند، آن پسر به وارث بلافصل بدل می‌شد و در خط جانشینی بالاتر از الیزابت قرار می‌گرفت.

پس از آن، هنری مارتن از کالج ایتن به او در مبحث تاریخ مشروطه آموزش داد و زبان فرانسوی را از چند مربی فرانسوی زبانش آموخت. یک گروه پیشاهنگی از دختران هم سن و سالش به نام گروه اول کاخ باکینگهام تشکیل شد تا الیزابت بتواند با هم‌سالانش وقت‌گذرانی کند.

در ۱۹۳۹ که پادشاه و ملکه برای بازدید از کانادا راهی شدند، الیزابت در بریتانیا ماند؛ زیرا شاه جرج تصور می‌کرد که او برای حضور در یک بازدید عمومی خیلی کوچک است. او در زمان رفتن پدر و مادرش «گریان» بود. آن‌ها در جریان این بازدید مرتباً با یکدیگر از طریق نامه‌نگاری در ارتباط بودند. همچنین نخستین تماس تلفنی سلطنتی ترا-اطلس – از آن سوی اقیانوس به سوی دیگر – میان الیزابت و والدینش انجام پذیرفت

 

[سوسکیِ سابق]

جنگ جهانی دوم​

شاهدخت الیزابت در یونیفرم نیروی کمکی
در سپتامبر ۱۹۳۹، بریتانیا وارد جنگ جهانی دوم شد. لرد هیلشام پیشنهاد کرد که الیزابت و مارگارت برای دور بودن از بمباران‌های پیاپی لندن به کانادا منتقل شوند. اما مادر آن‌ها مخالفت کرد: «بچه‌ها بدون من نخواهند رفت. من بدون پادشاه نخواهم رفت و پادشاه هرگز نخواهد رفت.》نتیجتاً آن‌ها را به قلعه بالمورال در اسکاتلند بردند و سپس در کریسمس ۱۹۳۹ راهی کاخ ساندرینگهام در نورفولک شدند. از فوریه تا مه ۱۹۴۰۰، آن‌ها در رویال لُج در وینزر ماندند و بعد از آن به قلعه وینزر رفتند و پنج سال آینده را در آنجا سپری کردند. در ۱۹۴۰۰، الیزابت که چهارده ساله بود، نخستین مصاحبه رادیویی‌اش را بابی‌بی‌سی در برنامه ساعت بچه‌ها انجام داد؛ او خطاب به سایر کودکانی که درحال ترک شهرها بودند، گفت:«ما تلاش می‌کنیم هرچه در توان داریم برای کمک به ملوانان، سربازان و خلبانان شجاعمان انجام دهیم و همچنین تلاش می‌کنیم که سهم خودمان از خطر و غم جنگ را بپذیریم. ما، تک‌تک ما، می‌دانیم که در آخر، همه سالم خواهند بود.»

در ۱۹۴۳، در بازدیدی از گارد گرندیه که خود در سال قبل به عنوان یکی از سرهنگ‌های آن انتخاب شده بود، الیزابت برای اولین‌بار به تنهایی در انظار عمومی ظاهر شد. پس از اینکه ۱۸۸ ساله شد، پارلمان قوانین را تغییر داد تا او بتواند در زمان ناتوانی یا غیبت پدرش، مانند زمان حضور شاه در ایتالیا در ژوئیه ۱۹۴۴، به عنوان یکی از پنج مشاور دولت عمل کند. در فوریه ۱۹۴۵۵، الیزابت با شماره خدمت ۲۳۰۸۷۳۳ به صورت افتخاری به عنوان افسر دوم در نیروی کمکی خدمت قلمرویی انتخاب شد. او به عنوان یک راننده و مکانیک تعلیم دید و پنج ماه بعد به صورت افتخاری عنوان فرمانده کهتر (معادل زنانه سروان) را دریافت کرد.

 

[سوسکیِ سابق]

روز پیروزی در اروپا. الیزابت (سمت چپ) در کنار خانواده‌اش و چرچیل.
در روز پیروزی در اروپا الیزابت و مارگارت به صورت ناشناس وارد جمعیتی که برای جشن گرفتن به خیابان‌ها رفته بودند، شدند. او بعدها در یک مصاحبه عنوان کرد که «ما از والدینمان پرسیدیم که آیا می‌توانیم برویم و خودمان ببینیم؟ به یاد دارم که وحشت‌زده بودیم که نکند شناسایی شویم… خطوط مردم غریبه‌ای که به سمت وایت‌هال می‌رفتند را به یاد دارم. همه در یک موج آسودگی و خوشحالی در حرکت بودیم.»

در جریان جنگ، تلاش‌هایی انجام گرفت که ملی‌گرایی ولزی را با پیوند دادن الیزابت به ولز سرکوب کنند. نقشه‌هایی مانند انتخاب او به عنوان پاسبان قلعه کرناروون یا پشتیبان اتحادیه جوانان ولزی، به خاطر دلایل مختلف از جمله بیم از مرتبط شدن الیزابت با جنبش‌های مخالفت با سربازی با موافقت روبرو نشدند.سیاستمداران ولزی پیشنهاد دادند که در روز تولد ۱۸ سالگی‌اش، به عنوان «شاهدخت ولز» انتخاب شود. هربرت موریسون، وزیر کشور، از این ایده استقبال کرد، اما پادشاه با آن مخالف بود زیرا این عنوان را منحصر به همسر شاهزاده ولز می‌دانست و شاهزاده ولز همیشه وارث بلافصل تاج و تخت بود. در ۱۹۴۶۶، او به عضویت گورسد (جامعه) باردهای (نوعی قصه‌گو در فرهنگ گالی) ولزی در ایستفود (نوعی فستیوال هنری در ولز) ملی ولز درآمد.

شاهدخت الیزابت در ۱۹۴۷ به اولین تور فرادریایی خود سفر کرد و در بازدید از آفریقای جنوب همراه والدین خود بود. در جریان این تور، او در تولد ۲۱ سالگی خود در مصاحبه‌ای با اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا گفت: «در برابر همه شما اعلام می‌کنم که تمام زندگی‌ام را، چه طولانی باشد و چه کوتاه، وقف خدمت به شما و خدمت به خانواده سلطنتی بزرگمان که همه به آن تعلق داریم، خواهم کرد.>>