دیالوگ نویسی ماه بانو

[مآه بانو]

- میگما رضا اون ستاره چشمک‌زن رو دیدی؟
- مهسا می‌زنم تو سرت برق از سرت بپره‌ها! تو اوج گرمای تابستون منو آوردی پشت بوم که نصف شبی ستاره ببینم؟
- تو چرا این‌قدر بی‌شخصیت و بی‌احساسی؟
- د اگه من آدم بودم که تو رو نمی‌گرفتم

 

[مآه بانو]

- صدای آبشار واقعا دلنشین!
- اوهوم، اصلا بودن تو طبیعت یعنی کلی انرژی مثبت!
- سمانه میگم دقت کردی طبیعت خودش منشا عاشقانه‌های خاطره انگیزه؟
- آ، چطور مگه؟
- ببین تمام پرنده‌ها جفت، جفت تو آسمونن! آبشاری که به عشق طبیعت شر شرش رو بلند می‌کنه تا طبیعت رو مسخ خودش کنه، یا این بلبل‌هایی که صداشون رو برای جفتشون آزاد میکنه! طاووس رو ببین که چطوری برای یارش خودنمایی میکنه؟ طبیعت خودش دلیلی بر عاشق بودنه.

 

[مآه بانو]

- جرم من فقط عاشقی بود، تنها دلیل این همه بدبختیم این بود که فقط دلم می‌خواست یه بار یه دوست دارم از ته دل بگه
+ شاید داری اشتباه می‌کنی! شاید واقعا عاشقت بود!
- اون هیچ‌وقت عاشقم نبود، من یه زنم می‌فهمم! همیشه همه حرفاش از روی اجباری ساختگی بود.
+ خوب پس چرا تحمل کردی؟
- چون عاشق بودم، چون یه عاشق به هر دری می‌زنه که هربار یه بهونه‌ای برای پیچوندن خودش پیدا کنه.