رمان اظهار احتیاج اثر فائزه‌ عیسی‌وند

[i_faezeh]

بعد از آزمایش من و آرمان وارد یه مغازه شدیم و چندتا کیک و آب‌میوه گرفتیم و داشتیم از گوشه خیابون به سمت ماشین می‌رفتیم که متوجه صدای یه موتور شدم که از پشت سرم انگار داشت نزدیک می‌شد برگشتم و با وحشت خودم رو به عقب کشیدم و روی زمین نشستم اونی که روی موتور بود یه چیزی روی ماشین ریخت انگار که می‌خواست اون رو روی صورت من بپاشه نگاه شیشه ماشین که کردم دیدم ‌کم‌کم داره می‌سوزه و خورده میشه با وحشت دستم رو روی صورتم گذاشتم و نگاهم رو به مردم دوختم که داشتن با نگرانی و بهت زده نگاه می‌کردن آرمان روبه‌روم نشسته بود و سعی داشت من رو به خودم بیاره آروم بلندم کرد و به سمت ماشین بردم و بعد از این‌که سوار شدم خودش رفت و کمی جلوتر از ماشین ایستاد و تماس گرفت با یک نفر و سرش رو تکون داد و دوباره برگشت توی ماشین.
آرمان: خوبی؟! آب‌میوه بخور فشارت افتاده دست‌هات داره می‌لرزه.
هم‌زمان نِی آب‌میوه‌ رو به سمتم گرفت و من هم یه‌کم ازش خوردم.
آرمان: به سام زنگ زدم الان میاد دنبالت من هم باید برم ببینم این یارو رو می‌تونم پیدا کنم یا نه چون اگه دست رو دست بذاریم دیگه کاری برامون نمی‌کنن پس هرچه زودتر بهتر.
وقتی متوجه شدم قراره سام رو ببینم حالم بیشتر بد شد ولی نمی‌تونستم مخالفت هم کنم؛ حق با آرمان بود باید زودتر دست به کار بشه که اون رو پیدا کنن.
ماشین سام از دور مشخص شد که داشت تند و با لایی کشی به سمتمون می‌اومد و بعد با عجله پیاده شد و به سمت ماشین‌مون اومد.
آرمان: پیاده شو همراه سام برو؛ من هم سعی می‌کنم سریع برگردم نگران نباش زیر سنگ هم باشه پیداش می‌کنم.
و یهویی بغلم کرد و آروم گونه‌ام رو بوسید با این کارش شوکه نگاهش کردم که شونه‌ایی بالا انداخت:
- خب دوست دارم.
پیاده شدم و تازه نگاهم به سام خورد با اخم وحشتناکی نگاهمون می‌کرد و بعد سرش رو پایین انداخت و سوار ماشینش شد من هم به دنبالش.
- سلام.
فقط سرش رو تکون داد و با همون اخم دنده رو جابه‌جا کرد و با یه تک بوق از ماشین آرمان دور شد.
سام: چی شد؟
سوالی بهش خیره شدم.
سام: چطور این اتفاق افتاد؟
- نمی‌دونم یهویی بود.
حرفم رو جوری زدم که شک داشتم شنیده باشه. نمی‌دونم چرا ولی ازش می‌ترسیدم.
سام نگاهی موشکافانه بهم انداخت و سرعت رو بیشتر کرد.
سام: می‌ریم خونه ما.
- ام... .
- آرمان گفت ببرمت اون‌جا پدر و مادرت هم خبر دارن.
دیگه حرفی نزد تا رسیدنمون.

 

[i_faezeh]

***
با عجله و عصبی از ماشین پیاده میشه راه عمارت رو در پیش می‌گیره و از پله‌های مارپیچ بالا میره.
خدمتکار قد بلند با اون لباس‌های سورمه‌ایی و سفید و چهره اخمو نگاهی بهش می‌اندازه.
خدمتکار: آقا خانم الان... .
با شدت کنارش میزنه که خدمتکار با یه هین کنار میره در اتاق رو به دیوار می‌کوبه و بعد از ورود به اتاق دوباره در رو به همون شدت می‌بنده نگاه دختر سفید پوست با موهای خرمایی و چشم‌هایی درشت و سبز که از بهت درشت‌تر شده بودن می‌کنه.
حوله رو دور بدنش سفت نگه می‌داره و با تعجب و مِن‌مِن زیر لب زمزمه می‌کنه:
- آ... آرمان؟!
آرمان انگشت اشاره‌اش رو تهدیدوار و درحالی که تکون می‌داد حرف زد:
- بهت گفتم بتمرگ سر جات، کاری نکن که به ضررمون باشه وگرنه هم من هم تو بدبخت می‌شیم اون چه کاری بود سر صبح؟!
دختر خودش رو به اون راه می‌زنه:
- کدوم کار؟!
آرمان فریاد زد جوری که انگار پنجره‌ها هم به لرزه در اومد؛ دختر که دیگه چیزی نبود.
- من خر نیستم اونی که اسید پاشید کاملاً تابلو بود کیه.
دختر اشک توی چشم‌هاش حلقه زد و در همون حال جسورانه جواب داد:
- آره من بودم دیگه طاقت ندارم می‌خوام ببینم چطور زجر می‌کشه می‌خوام ببینم هنوز هم سام دوستش داره اگه قیافه درهمش بدتر از این بشه؟!
آرمان با عصبانیت دختر رو هل داد و افتاد روی تخت خم میشه سمتش و با چشم‌های ریز اون رو تهدید می‌کنه:
- اگه یک‌بار دیگه، بدون هماهنگیه من غلط اضافه کنی... .
چشم‌هاش سرد شد و با همون نگاه بی‌روحش و لحن وحشتناکی که کم‌تر از تیغ برنده نبود ادامه داد:
- میدم سرت رو ببرن.
دختر با چشم‌های ترسیده و اشکیش خیره بهش سر تکون داد چون می‌دونست آرمان فقط تهدید نمی‌کنه و عمل هم می‌کنه.
آرمان به سمت در رفت و لحظه آخر ایستاد:
- دیگه کم مونده یه خورده تحمل کن سام یا برمی‌گرده دوباره باهات ازدواج می‌کنه یا سهام شرکت نُروژ رو بهمون میده چون قطعاً جون پریسا زیادی براش مهم‌تر از این چیزهاست.
و بعد از در خارج شد.

 

[i_faezeh]

***
(یک‌ماه‌بعد، پریسا)

نگاه ساعت کردم ساعت یازده شب بود وارد اتاقش شدم دکورش مشکی بود عاشق اتاقش بودم.
برگشت و نگاهم کرد و با لبخند به کنارش اشاره کرد.
آروم و با لبخند خجالتی رفتم و کنارش دراز کشیدم و سرم رو روی بازوش که کشیده بود گذاشتم.
آرمان: فردا دیگه برای همیشه مال خودم میشی.
دوباره بغضم گرفت یاد حرف دو روز پیش امیر افتادم:
- بدبخت، سام دوستت داره تو هم دوستش داری سام همه‌چیز رو بهم گفت تو آرمان رو دوست نداری فقط بهش وابسته شدی چون مثلا اخلاقش از سام بهتره؛ اون روانیه تو داری خودت رو به چاه می‌ندازی این انتقام مسخره رو تموم‌ کن چون تنها کسی که بدبخت میشه خودتی نه من نه آرمان نه هیچ خر دیگه‌ای و تنها کسی هم که نابود میشه هم خودت و هم سامه؛ هرچند تو دیگه با یک کور فرقی نداری.
با لبخند بغضم رو قورت دادم و به سمتش برگشتم:
- خوشحالی؟!
آرمان: نباشم؟ با تو به خیلی چیزها می‌رسم تو انگیزه‌ایی برای من.
بغض لعنتی پایین نمی‌رفت بزرگتر هم میشد برای همین به‌زور لب زدم:
- بهتره بخوابیم فردا کلی قراره خسته بشیم.
آرمان: آره درست میگی فردا روز خسته کننده‌ایی میشه نه فقط برای من و تو، برای همه؛ شبت بخیر عزیزدلم.
و بعد به عادت این یک ماه پیشونیم رو بوسید و آباژور رو خاموش کرد و در همون حالت که تقریباً توی بغلش بودم خوابید.
هیچ راه برگشتی نبود؛ منه احمق خودم رو فقط بدبخت کرده بودم ای کاش یه دکمه بود که می‌تونستم به عقب برگردم و هیچ‌کدوم از این کارها رو نمی‌کردم.
امیر راست می‌گفت سام هرچقدر هم با من بد کرده بود یا دروغ گفته بود اما هنوز هم دوستش داشتم دیگه نمی‌تونستم که خودم رو گول بزنم. وقتی یاد نگاه‌هاش توی این یک‌ماه می‌افتم بیشتر زجر می‌کشم کاش همه‌چیز بهم بخوره این ازدواج بهم بخوره حتی... حتی اگه به قیمت جونم بخواد تموم بشه من نمی‌تونم... نمی‌تونم تصور کنم کنار یکی دیگه به‌غیر از کسی که عاشقشم نشستم یا بخوابم نمی‌تونم‌ توان این رو ندارم که به یکی دیگه به‌غیر از عشقم حرف‌های عاشقانه بزنم، توی هوایی نفس بکشم که عطری از عشقم اون‌جا نباشه.
کاش خدا صدام رو بشنوه کاش کمکم کنه.

 

[i_faezeh]

***
با صدای فادیا که کلافه بود؛ به خودم اومدم:
- کی تموم میشه؟! داماد پیام داده نزدیکه.
آرایشگر با مهربونی و آرامش جوابش رو داد:
- دیگه تمومه فقط کمک کنید تورش رو بذاره اما آروم که شنیونش خراب نشه.
آروم از روی صندلی مخصوص آرایش بلند شدم و به خودم توی آیینه نگاه کردم زیاد فرق نکرده بودم چون خودم خواستم آرایش لایت و ملایمی برام پیاده کنه. موهام رو به حالت گوجه‌ایی بسته بود بالا و از کنار یه موج ملایم بهشون داده بود.
از روی صندلی بلند شدم و با یه لبخند کوچیک رو به آرایشگر تشکر کردم و با کمک فادیا لباسم رو جمع کردم و به سمت آسانسور رفتم که فادیا پچ زد:
- الان حتماً بیرون منتظرن آروم برو حواست باشه دامن لباست زیر کفشت گیر نکنه استرس هم نداشته باش من هم نیم ساعت دیگه میام می‌خوام مدل موهام رو درست کنم زیاد راضی نیستم از این مدل.
سرم رو تکون دادم و آروم خداحافظی کردم و وارد آسانسور شدم که همون لحظه یه دختر هم قد خودم که بهش می‌خورد یکی دوسال از خودم بزرگتر باشه با هول وارد آسانسور شد و لبخندی زد اون هم می‌خواست بره طبقه هم‌کف.
با استرس و دل‌نگرانی دست‌هام رو توی هم گره زدم و به خودم توی آیینه نگاه کردم که صدای دختره رو شنیدم:
- خیلی خوشگل شدی ولی حیف که قرار نیست کسی ببینه این همه خوشگلی رو بخصوص، سام.
و بعد دست کرد توی کیفش و قبل این‌که برگردم یه چیزی مثل سوزن وارد گردنم کرد و درجا بی‌هوش شدم.
***
آروم چشم‌هام رو باز کردم روی زمین دراز کشیده بودم و دست و پاهام بسته بود و با چسب دهنم رو هم بسته بودن.
طول کشید تا موقعیتم رو درک کردم؛ توی یه اتاق کوچیک با رنگ مشکی و کمی از گچ‌‌ها بریده شده بود و یه در آهنی و یه پنجره کوچیک قسمت چپ اتاق.
به‌زور بلند شدم که درد بدی توی گردن و سرم حس کردم و باعث شد چشم‌هام محکم بسته بشه.

 

[i_faezeh]

تکیه‌ام رو به دیوار دادم هنور منگ بودم و انگار دوباره می‌خواستم بی‌هوش بشم.
چشم‌های خمارم رو به در دوختم و از پشت اون چسب به‌زور ناله‌‌ایی کردم ولی کسی جواب نداد.
چشم‌هام دوباره داشت بسته می‌شد که در به شدت باز شد نگاه دختر روبه‌روم کردم و یادم اومد کیه.
با نیشخند جلوم روی زمین نشست و نگاه صورتم کرد:
- حتی با یک ‌مَن آرایش هم جذاب نیستی؛ سام، به چیه تو دل خوش کرد؟ قیافه نداشته‌ات، اخلاق مزخرفت، کم حرفیت، خنگ بازیت؟ به چی؟!
هنوز گیج بهش خیره بودم که یهو چسب رو با ضرب از روی دهنم برداشت که حس کردم پوست صورتم کنده شد همراهش.
با درد زیر لب آخی گفتم که اون هم قیافه‌اش رو جوری که داشت ادای من رو در می‌آورد مظلوم کرد و گفت:
- آخ دردت اومد پرنسس کوچولو؟! من رو یادت اومد؟ اون روز توی شرکت هم‌دیگه رو دیدیم ولی وقت نشد آشنا بشیم.
و بعد لبش رو نزدیک گوشم آورد و آروم پچ زد:
- من سانازم، توی شرکت دیدمت توی چشم‌هات نفرت رو حس کردم حس انتقام رو حس کردم اما مجبور شدم خودم رو عادی نشون بدم.
- ت... تو... زن س... سامی؟!
از همون گوشه با نگاه ترسناکی بهم خیره شد:
- آفرین دوباره تکرار کن؛ من زن سامم خب؟!
بهش خیره بودم که یهو یک طرف صورتم به شدت سوخت و روی زمین پرت شده بودم فوری بلند شد و یک قدم ازم دور شد و با نفرت حرف زد:
- کثافت، این‌قدر زجرت بدم که سام بیاد سر جنازه‌ات حرف‌های عاشقانه این چندسالش که قرار بود بهت بگه رو به زبون بیاره.
و بعد یک لگد محکم به شکمم زد که از درد زیاد جیغم کل اتاق رو گرفت؛ یهو به سمتم هجوم آورد و صورتم رو محکم گرفت طوری که ناخون‌هاش توی گوشت صورتم فرو رفت و بعد با همون نگاه خشمگین و صدایی که نفرت توش موج گرفته بود لب زد:
- تو چی داری که من ندارم، چی‌کار کردی که تو رو به من ترجیح داد؟!

 

[i_faezeh]

بزور دهنم رو باز کردم و نالیدم:
- من نمی‌دونم از چی حرف می‌زنی یا کی هستی سام برای گذشته‌اس من کاری باهاش ندارم اون هم همین‌طور لطفاً بذار برم امروز عروسیمه من... .
یهو یکی زد تو دهنم که شوری و تلخیِ خون رو توی دهنم حس کردم.
با درد چشم‌هام رو بستم و اجازه دادم اشک‌هام بریزه.
با صدای گوشیش بلند شد و عقب‌عقب در حالی که نگاهم می‌کرد جواب داد:
- الو، آره این‌جاست.
: ... .
- آره از من هم سرحال‌تره فقط یکم یهویی ازش مهمون نوازی کردم انگار شوکه شده.
: ... .
- اوکی، تا بیای من هم یه‌کم باهاش اختلاط کنم، با هم آشنا بشیم.
: ... .
- به‌سلامت.
گوشی رو قطع کرد و با پوزخند نگاهم کرد:
- خوش بگذره.
و بعد به سمت بیرون رفت و به‌جاش یه مرد غول‌پیکر داخل اومد؛ با ترس بهش چشم دوختم که با یه چیزی شبیه به شلاق به سمتم اومد و با اون قیافه و پوزخند چندشش صداش در اومد:
- فکر کنم با ده تای اول بری اون دنیا.
به‌زور خودم رو عقب کشیدم و درحالی که اشک‌هام همین‌جور روی صورتم می‌ریخت گفتم:
- نه، نه لطفاً هرچی بخوای بهت میدم فقط ولم کنید لطفا... .
با ضربه اول که دقیقا روی گونه‌ام خورد بدنم بی‌حس شد و جیغم به هوا رفت ولی انگار دل نداشت مدام التماس می‌کردم و اون بیشتر تحریک می‌شد برای زدنم.
یه ضربه دیگه به شکمم زد و همزمان فریاد زد:
- مثل سگ جون داره.

 

[i_faezeh]

یهو در باز شد و ساناز وارد شد و با پوزخندش دست به سی*ن*ه نگاهم کرد و رو به اون غول‌پیکر گفت:
- ولش کن فعلا بسشه می‌تونی بری.
یه لگد یه‌کم پایین‌تر از شکمم زد که جونم در اومد و حس کردم یه چیزی توی شکمم تکون خورد.
دیگه طاقت نیاوردم و بی‌هوش شدم... .
***
(دو روز بعد ساعت یازده و سی دقیقه)

فرزاد کلافه از این‌طرف به اون‌طرف می‌رفت و مدام دست بین موهاش می‌کشید و تلفن به دست منتظر خبر بود.
امیر و سام کلافه و عصبی به آرمان زنگ می‌زدن و امیر جواب نمی‌داد، دقیقاً دو روز ازش خبری نبود؛ فادیا بغض کرده شونه‌های مادرش رو ماساژ می‌داد.
هاتف از در وارد شد و همه به سمتش هجوم بردن و اون با تأسف سری تکون داد و رفت توی آشپزخونه.
مادر روی زمین افتاد و دوباره شروع کرد به گریه کردن.
امیر از این وضعیت پیش اومده بازوی سام رو می‌گیره و به سمت حیاط می‌کشونه فرزاد هم میره دنبالش.
امیر با عصبانیت یقه سام رو می‌گیره و می‌کوبه به دیوار و با عصبانیت حرف زد:
- سام اگه تو می‌دونی کجاست بگو اگه الان بگی بهتر از اینه که خودمون بفهمیم اون‌وقت بد میشه برات.
فرزاد: اگر متوجه بشم تو یک درصد فقط یک درصد توی این قضیه دست داشتی می‌برمت وسط خود همین شهر آتیشت می‌زنم اما قبلش سرت رو می‌بُرم.
سام خسته از این همه شک و زور، شاکی دست‌های امیر رو از دور یقه‌اش باز می‌کنه و میگه:
- به قرآن که نمی‌دونم اگه می‌دونستم که این‌جا نبودم فکر می‌کنین الان من خودم خیلی راحتم و خوشحال به‌خدا که حاضرم قسم بخورم... .
فرزاد سام رو به دیوار می‌کوبه:
- قَسمت رو بذار برای یه موقعه دیگه من که می‌دونم همه‌اش زیر سر خودته... .
همون موقعه گوشی هر سه تاشون زنگ می‌خوره.
متعجب از این همزمانی یهویی گوشی‌هاشون رو در میارن هر سه شماره راند بودن. با تردید هرکدوم به یک گوشه میرن و جواب میدن.

 

[i_faezeh]

اما اون‌ها هیچ کدوم حرفی نزدن و بعد از چند ثانیه قطع شد.
نگاهی به هم انداختن.
اول فرزاد به خودش اومد و حرف زد:
- گفت پریسا رو این‌جا می‌تونی پیدا کنی.
امیر: گفت بیا به آدرسی که می‌فرستم.
سام: البته با شرطی که می‌ذارم؛ پریسا زنده میاد بیرون از این مخمصه.
و بعد هر سه با هم ادامه دادن:
- البته بدون خبر دادن به پلیس.
همون لحظه صدای گوشی سام بلند شد و اسم آرمان روش نمایان شد.
سام: الو.
آرمان: جریان این پیام‌ها چیه؟
... .
***
با گریه نگاهم به در ورودیه باغ بود که صدای نحسش که توی این دو روز حکم ناقوس مرگ رو برام داشت کنار گوشم شنیدم:
- چیه منتظری ببینی عشقت کی از در میاد؟ خیلی نمونده الان میاد؛ امروز به طرز فجیعی قراره خوش بگذره.
چشم‌هام رو روی هم گذاشتم که صدای لاستیک‌های ماشین به گوشم خورد چشم باز کردم و نگاهم به BMW سام خورد و بعد همزمان فرزاد و امیر و آرمان و سام بیرون اومدن اشک‌هام پشت سر هم روی گونه‌ام می‌ریخت و من فقط نگاهم پی سامی بود که عصبی و با چشم‌های خونی به این سمت می‌دویید و دستش توی جیبش بود که سردیه اسلحه رو پشت سرم حس کردم و قلبم فرو ریخت.
ساناز: جلوتر از این بیای باید مغزش رو جمع کنی.
سام از حرکت ایستاد و از همون‌جا داد زد:
- دختره‌ی کثافته رذل ولش کن بره، تو کارت با منه نه پریسا.
ساناز قهقه‌ایی سر داد و بلند داد زد:
- اتفاقا کارم با خود این دختره و بعدش تو.
سام: می‌دونم مرگت چیه ولش کن هرچی بخوای بهت میدم.
ساناز: من دیگه احمق سابق نیستم قبلاً هم همین رو بهم گفتی ولی زدی زیرش؛ من خیلی وقت پیش باید کار این دختر رو تموم می‌کردم نه برای پول برای دلم که به‌خاطر این ه*ر*ز*ه شکست.

 

[i_faezeh]

سام فریاد وحشتناکی زد:
- خفه خون بگیر ه*ر*ز*ه تویی نه اون؛ تویی که برای پول بغل هر ک.س و ناکسی میری.
و بعد دست برد پشت سرش و اسلحه رو از جیبش در آورد که هم‌زمان آرمان اسلحه‌خودش رو روی سر سام قرار داد و همه رو شوکه کرد:
- سام، به نفعته اسلحه‌ات رو بذاری زمین وگرنه فقط یه علامت کافیه که جلوت پریسا رو بکشیم.
سام با عصبانیت اسلحه‌اش رو زمین انداخت و یه عوضی نثارش کرد.
آرمان درحالی که سام رو به سمت من هدایت می‌کرد با پوزخند گفت:
- قراره کلی حقیقت بر ملا بشه؛ ساناز از کجا شروع کنیم؟!
ساناز: از هرجا دلته جونم.
آرمان: از اولش میگم بهتره فکر کنم.
و بعد کمی نگاه سام کرد:
- این حرف‌ها به نفع خودته تو فکر نباش.
و بعد خم شد سمت من و آهسته گفت:
- واقعاً که احمقی.
بعدش بلند شد و بلند شروع به حرف زدن کرد:
- این‌هایی که میگم حتی سام هم از بعضی‌هاش خبر نداره؛ تقریباً دو سال پیش بود که ساناز همراه پدرش اومد توی شرکتی که نُروژ داشتیم پدرش اون‌جا سهام داشت از همون اول مشخص بود از سام خوشش اومده من هم از این فرصت استفاده کردم این‌جور شد که یه نقشه ریختیم و با کمی نوشیدنی سام سست شد و یه جنازه که برای خیلی وقت پیش روی دستم مونده بود رو گفتم بره چال کنه خب توی حال و هوای خودش نبود تا خرخره م*س*ت بود با خنده قبرش رو کند و گذاشتش اون تو در اون حین ازش عکس گرفتیم و اون‌ها شد مدرک توی دست ساناز اما سام خودش خبر نداشت من اصل کارم خلاصه اون‌ها مدرک دست ساناز شد و با اون عکس‌ها سام رو تهدید کرد که یا باهاش ازدواج کنه یا عکس‌ها رو بفرسته دست پلیس سام هم مجبور شد تن به خواسته‌های ساناز بده و این‌جور شد که اون حرف‌ها رو بهت زد و بعدش هم همه رفتیم خارج از کشور اون‌جا یه مدت از ازدواج سام و ساناز گذشت که همه متوجه شدیم ساناز یه بچه داره و نمی‌دونم چطور شد که عکس‌ها و مدارک گم و گور و نابود شدن... .

 

[i_faezeh]

ما هم نمی‌تونستیم جنازه رو به قانون نشون بدیم چون خودمون گیر می‌افتادیم؛ خب تا این‌که برگشتیم ایران و تو رو دیدم. توی نگاه اول یه چیزی توی دلم جنبید ازت خوشم اومده بود. به بهونه این‌که منشی باشی آوردمت که نزدیکم باشی و این باعث شد بیشتر وابسته و علاقه‌مند بشم بهت تا این‌که اون دفترچه خاطرات رو دیدم. اون‌جا ازت متنفر شدم، اون‌جا گفتم بچرخ تا بچرخیم ولی خب سام و امیر زیادی موی دماغ می‌شدن. من هم دیگه کوتاه اومدم و به‌جای انتقام از تو، گفتم سهام شرکت نروژ رو بگیرم. خب چه کنم و چی‌کار کنم تا این‌که فهمیدم نقطه ضعفش تویی‌.
و بعد برگشت سمت سام و آهسته گفت:
- اون پوشه‌ رو می‌بینی؟ برگه‌های داخلش رو امضا کن پریسا رو ببر.
سام: شرکتی که این‌جاست برای توِ؛ سهام نروژ نصف این شرکته برای چی می‌خوایش؟
آرمان: چون پدر خوب می‌دونست همون نصف چقدر با ارزشه از اول هم مشخص بود به من اطمینان نداره.
سام پوزخندی زد:
- حق داشته چون واقعاً یه لاشخور بودی و هیچ‌کَس خبر نداشت.
آرمان آهسته خندید:
- برو امضا کن.
سام: مگه این‌که بمیری برات امضا کنم.
آرمان به سمتم اومد و تفنگ رو روی سرم گذاشت:
- ولی فکر کنم اگه این کوچولو بمیره تو امضا می‌کنی.
سام: یک تار مو... فقط یک تار مو از سرش کم بشه اون‌وقته که زندگیت رو سیاه می‌کنم.
آرمان قهقه‌ایی زد و تفنگ رو بیشتر فشرد پشت سرم و آهسته گفت:
- تو چقدر بدبختی سام.