تکمیل شده شعر در انتهای عاشقی اثر غزل کاظمی نیا

[Ghazal]

کد شعر: ۰۰۲
نام مجموعه: در انتهای عاشقی
نام شاعر: غزل کاظمی نیا
ژانر : عاشقانه، اجتماعی
قالب شعر: شعر نو
ناظر: noora1995
مقدمه:
باران بارید تمام شد اما با خود خاطراتی را جای گذاشت زمین خیس، بوی نم خاک،
قطرات باران بر روی گیاهان
قطرات باران بر روی گل رز سرخی بود گل سرخی که با خود خاطراتی ناپایدار داشت.​

 

[Ghazal]

درد دلم رایادی کردم گذر زمان را همچون بادی تصور کردم
یادی از اشتباهات کردم؛
سخن عشق را همچون زخمی دریاد کردم
عقل خود را به باد دادم دل خود را به یار دادم

(غزل)

 

[Ghazal]

گفته بودم دلم گیر است ز تو
گفته بودم چشمانم اسیر است به تو
گفته بودم گر بروی پیر شوم
ز تو دلگیر شوم گفته بودم به تو
تنهایی درد است درد بی‌درمان است

(غزل)

 

[Ghazal]

دلداده‌ی میخانه‌ی آن چشماتم
دلبر زیبای من چرا به تو معتادم

(غزل)

 

[Ghazal]

نوشم آن زهری که ساقی‌اش تو باشی
دادم آن دلی که دلداراش تو باشی

( غزل )

 

[Ghazal]

گر خودم را به میخانه زدم نشد
دگر خاطرات هم از یادم نرفت نشد
ای عشق چه کردی با دلم
که زندگی هم بدون تو نشد

(غزل)

 

[Ghazal]

گر رفتی و وابستگی معنایی ندارد
سخن عشق دگر شنوایی ندارد
گر رفتی و پیر شدم ز تو
دگر برگشتی و شکوفایی معنایی ندارد

(غزل)

 

[Ghazal]

چه زیباست که پایان تو باشم
تمام آرزوهای تو باشم
چه خوب است که با تو بودن
تمام آرزوهای تو بودن

(غزل)

 

[Ghazal]

بر خیز که خورشیدم تو هستی
تمام روزهایم تو هستی
چه شد که خورشیدم غروب کرد
تمام روشنی‌هایم فرو رفت

(غزل)

 

[Ghazal]

دگر رفتی و تنها شدم.
یاری نبودی و گرفتار شدم!
اهل ماندن نبودی و تنها شدم
بی‌تو بی‌تاب شدم.

(غزل)